Η ιδανική νταντά και πώς θα την αναγνωρίσετε

της Έλενας Μπούλια

Σε έναν ιδανικό κόσμο τα παιδιά θα μεγάλωναν με τους γονείς τους. Οι γονείς θα μπορούσαν να εργάζονται εναλλάξ, ώστε να περνούν εξίσου ποιοτικό χρόνο με τα μικρά τους, και τα χρήματα που θα κέρδιζαν θα ήταν αρκετά ώστε να αποκτήσουν όσα παιδιά θέλουν. Σε έναν λιγότερο ιδανικό κόσμο, στον οποίον και οι δύο γονείς θα έπρεπε καθημερινά να εργάζονται, όλα τα παιδιά θα είχαν πρόθυμους και αξιόπιστους παππούδες και γιαγιάδες, οι οποίοι μετά χαράς θα «κρατούσαν» τα παιδιά όταν οι γονείς δεν θα ήταν στο σπίτι, ανατρέφοντάς τα σωστά, με ασφάλεια και ψυχαγωγία. Στον πραγματικό κόσμο υπάρχουν οι νταντάδες.

Η νταντά -γένους όχι πάντα θηλυκού, αλλά ας μας συγχωρέσουν οι κύριοι που κάνουν την ίδια δουλειά, δεν υπάρχει ακόμα ο αρσενικός τίτλος- είναι στην πραγματικότητα μία υπάλληλος στην υπηρεσία απεγνωσμένων γονιών που αναζητούν ένα αξιόπιστο, φιλικό πρόσωπο, το οποίο θα φροντίσει και θα φυλάξει το παιδί τους τις ώρες της ημέρας που εκείνοι δεν θα μπορούν να είναι μαζί του. Κάποιες νταντάδες μένουν στο σπίτι, μαζί με την οικογένεια, κάποιες εργάζονται εκεί λίγες ώρες μόνο την ημέρα, ενώ οι περισσότερες προσλαμβάνονται για full οκτάωρο –συχνά και για σαββατοκύριακα ή αργίες.

Πού θα βρω νταντά για το παιδί μου;
Οι περισσότεροι γονείς αναζητούν νταντά για το παιδί τους μέσω γνωστών και φίλων, προκειμένου να βρουν ένα άτομο που έχει ήδη δοκιμαστεί και έχει δώσει θετικά δείγματα. Άλλοι στρέφονται σε φιλικά πρόσωπα που πιθανώς να ενδιαφέρονταν να αναλάβουν αυτόν τον ρόλο, έναντι κάποιας οικονομικής αμοιβής (π.χ. σε κάποια γειτόνισσα, τη μαμά κάποιου φίλου ή φίλης). Κάποιοι αναζητούν αγγελίες μέσω εφημερίδων, λύση με την οποίοι κάποιοι πιθανώς θα νιώσουν άσχημα, καθώς δεν έχουν έτσι κάποια σύσταση για το άτομο που πιθανώς θα επιλέξουν. Αν καμία από τις παραπάνω εκδοχές δεν σας ικανοποιεί, οι παρακάτω προτάσεις θα σας φανούν σίγουρα πιο χρήσιμες.

- SuperNtantades.gr
Το portal Super Ntantades δημιουργήθηκε πριν έναν χρόνο προκειμένου να συγκεντρώνει βιογραφικά βρεφονηπιαγωγών, babysitters, βοηθών μητέρων, βρεφοκόμων, νταντάδων ή απλά μανάδων με εμπειρία στην φύλαξη παιδιών, οι οποίες ενδιαφέρονται να εργαστούν ως νταντάδες, ώστε μέσω αυτού να μπορούν οι γονείς να έρχονται σε επαφή μαζί τους. Η χρήση του portal είναι πολύ απλή. Ο γονιός μπορεί απλά να αναζητήσει βιογραφικά –ανάμεσα σε δεκάδες, να διαλέξει αυτά που τον ενδιαφέρουν, να στείλει ένα μήνυμα στην υπηρεσία του Super Ntantades ζητώντας τα στοιχεία επικοινωνίας της εκάστοτε κοπέλας που ψάχνει δουλειά και έπειτα να επικοινωνήσει ο ίδιος με την κοπέλα. Χρήσιμο είναι το γεγονός ότι στα περισσότερα βιογραφικά αναφέρεται και το ποσό που επιθυμεί η κάθε κοπέλα ανά ώρα. Επίσης, οι γονείς έχουν την δυνατότητα έναντι 40 ευρώ να αναρτήσουν την αγγελία τους προσφέροντας εργασία, η οποία θα προωθηθεί σε ενδιαφερόμενες νταντάδες.

Forums για γονείς:
- Parents.gr: Για να «πιάσετε κουβέντα» με άλλους γονείς και να μοιραστείτε τους προβληματισμούς, τις απορίες και τις γνώσεις σας θα πρέπει να εγγραφείτε στο Forum της ιστοσελίδας. Η διαδικασία είναι πολύ απλή και έτσι κάθε φορά θα μπορείτε να συμμετέχετε άμεσα σε συζητήσεις.
- Mammyland.com: Με τον ίδιο τρόπο λειτουργεί και το forum του Mammyland, ένα portal με χρήσιμες πληροφορίες για τις μέλλουσες και νέες μαμάδες, στο οποίο ανταλλάσσονται απόψεις και… τηλέφωνα «τσεκαρισμένων» νταντάδων.

Γραφεία ευρέσεως εργασίας που ειδικεύονται σε νταντάδες και baby sitters, ενδεικτικά:
- Job Center Group, τηλέφωνο επικοινωνίας 210 3800202.
- Άνταμς, τηλέφωνο επικοινωνίας 210 6396805
- Αθήναιον, τηλέφωνο επικοινωνίας 2105228197.
- Ακρόπολις, τηλέφωνο επικοινωνίας 2105232480.
- Baby-sitters and family care, στην Θεσσαλονίκη, τηλέφωνο επικοινωνίας 2310226726.
- Care M.gr στην Πάτρα, τηλέφωνο επικοινωνίας 2610 420185.

Με τι κριτήρια θα επιλέξω νταντά για το παιδί μου;
Ήδη από το πρώτο τηλεφώνημα στην επίδοξη νταντά του παιδιού σας θα μπορέσετε να σχηματίσετε μία πρώτη εικόνα. Δεν έχει νόημα να κανονίσετε ραντεβού με άτομα που δεν σας πείθουν ούτε καν τηλεφωνικά. Όταν πλέον θα έχετε καταλήξει σε κάποια βιογραφικά που σας φαίνονται ενδιαφέροντα, προγραμματίστε ραντεβού στο σπίτι σας για να γνωρίσετε τα άτομα πίσω από αυτά, αναζητώντας στα στοιχεία του χαρακτήρα τους πρώτα και πάνω από όλα υπευθυνότητα.

Γνωρίζετε έτσι κι αλλιώς τις ανάγκες του παιδιού σας: Το μικρά παιδιά χρειάζονται περισσότερη φροντίδα και προσοχή σε πρακτικά ζητήματα, τα λίγο μεγαλύτερα έχουν ανάγκη από δημιουργική απασχόληση. Πέρα από την καλή διάθεση για όλα τα παραπάνω που πρέπει να χαρακτηρίζει την υποψηφία νταντά σας, σημαντικό είναι να σας απαντήσει και σε θέματα όπως:
- Η οικογενειακή της κατάσταση (π.χ. αν έχει και η ίδια παιδιά και πόσο μεγάλα είναι αυτά).
- Η εκπαίδευση-μόρφωσή της (θα ήταν χρήσιμο να έχει κάποια παιδαγωγική εξειδίκευση).
- Ο τρόπος που αντιμετωπίζει έκτακτες καταστάσεις (π.χ. τι θα έκανε αν το παιδί έπεφτε και χτυπούσε).
- Αν καπνίζει, πίνει ή κάνει άλλες καταχρήσεις.

Συζητήστε από την αρχή μαζί της όλα της τα καθήκοντα (π.χ. θα χρειάζεται να σας μαγειρεύει; Να πηγαίνει το παιδί στο σχολείο;) και ξεκαθαρίστε της με ποιον τρόπο λειτουργεί η οικογένειά σας, ποιοι είναι οι κανόνες του σπιτιού σας και πόσο σημαντικό είναι αυτοί να τηρούνται. Αυτός είναι και ο μόνος τρόπος να συμφωνήσετε την αμοιβή και την ασφάλισή της, την οποία οφείλετε να καταβάλλετε εντός της προθεσμίας που έχετε ορίσει. Ξεκαθαρίστε στη νταντά ότι απαγορεύεται να φωνάξει ή να χτυπήσει το παιδί και υποδείξτε της τον τρόπο με τον οποίο βάζετε εσείς τα όρια, ώστε να τον ακολουθεί πιστά.

Τι να προσέξετε
Όταν πλέον θα έχετε καταλήξει ανάμεσα σε δύο-τρεις νταντάδες προγραμματίστε ένα δεύτερο ραντεβού με την κάθε μία και το παιδί σας, αφήνοντάς τους λίγο χρόνο μαζί και παρατηρήστε τον τρόπο με τον οποίον προσπαθεί η νταντά να το προσεγγίσει, πώς φέρεται και του μιλά, καθώς και πώς αντιδρά το παιδί. Αν το παιδί είναι μεγάλο μπορεί να σας εκφράσει την προτίμησή του, που ίσως παίξει καθοριστικό ρόλο στην τελική σας επιλογή.

Ακόμα, όμως, και όταν θα έχετε καταλήξει στο άτομο που σας φαίνεται πιο έμπιστο και συμπαθητικό από κάθε άλλο και ξεκινήσετε την συνεργασία σας δεν πρέπει να εφησυχάσετε. Αν το παιδί σας είναι μεγάλο, θα πρέπει καθημερινά να το ρωτάτε πώς πέρασε τη μέρα του με την νταντά, αλλά και να παρατηρείτε από την συμπεριφορά του αν είναι χαρούμενο ή μελαγχολικό. Αν πάλι το παιδί σας είναι μωρό και μπορείτε να ξεπεράσετε τέτοιου είδους ηθικά διλήμματα, μία κρυφή κάμερα στο μέρος που θα περνούν η νταντά και το μωρό σας την περισσότερη ώρα της ημέρας είναι πάντα η ασφαλέστερη λύση για να παρατηρείτε με ακρίβεια πώς φέρεται η νταντά στο μωρό σας. Αν πιστεύετε ότι θα δυσκολευτείτε στην τοποθέτησή της, απευθυνθείτε στο κατάστημα από το οποίο θα την αγοράσετε για να σας φέρουν σε επαφή με κάποιον ηλεκτρονικό που θα την εγκαταστήσει και θα σας δείξει πώς λειτουργεί.

πηγή

Το φάρμακο της αγκαλιάς

Στέλιος Παπαβέντσης (Παιδίατρος, M.R.C.P.C.H., D.C.H. I.B.C.L.C. )

Αν το σκεφτείτε, πρέπει να είναι τρομακτική η εμπειρία για ένα νεογνό που μέχρι πριν λίγες στιγμές ήταν στη ζεστή λίμνη της μήτρας και ξαφνικά βρίσκεται έκθετο στον κρύο αέρα. Από την ασφάλεια της εμβρυικής στάσης, τώρα δεν ξέρει πώς να χειριστεί τα χέρια και τα πόδια του, νιώθει άβολα με τις άπειρες δυνατότητες που ανοίγονται για το σώμα του. Είναι η σωματική επαφή με τη μητέρα – και τον πατέρα – που δίνει στο μικρό αυτό άνθρωπο μια γεύση από την παλιά αίσθηση, της σιγουριάς, της ζεστασιάς και της ασφάλειας στην κοιλία της μαμάς. Αυτό το άγγιγμα σώμα με σώμα θα είναι το κυριότερο μέσο για το συναισθηματικό δέσιμο με τους γονείς του αλλά και το πρώτο του σχολείο, στο οποίο θα μάθει διαφορετικούς τρόπους αφής, μυρωδιές και απλές αντιδράσεις σε ερεθίσματα.

Οι επιστημονικές ενδείξεις για το φάρμακο της σωματικής επαφής στην κρίσιμη βρεφική περίοδο αυξάνονται ολοένα : Αν το μωρό τοποθετηθεί στο στήθος της μάνας τις πρώτες 1-2 ώρες μετά τη γέννηση, – σε αντίθεση με τις αναχρονιστικές πρακτικές απομάκρυνσης του βρέφους που επιβιώνουν ακόμα σε διάφορα μαιευτήρια της χώρας μας – , η επίδραση στη σχέση μάνας-παιδιου φαίνεται να είναι μακροπρόθεσμα ευεργετική . Μωρά που δεν αφήνονται να κλαίνε απαρηγόρητα αλλά απολαμβάνουν συχνά αγκαλιά, χάδι και απάντηση στο κλάμα τους αναπτύσσονται καλυτέρα ψυχοκινητικά και έχουν λιγότερα προβλήματα συμπεριφοράς η συναισθηματικά αργότερα. Το βρέφος στους πρώτους έξι μήνες της ζωής πιστεύεται ότι δεν έχει την ικανότητα να μανιπιουλάρει τους γονείς του. Μη φοβάστε ότι θα το κακομάθετε. Είναι άλλη κατάσταση το βρέφος μερικών εβδομάδων που κλαίει και πρέπει να παρηγορηθεί άμεσα και άλλη το δυο χρόνων νήπιο που γκρινιάζει για να το βγάλετε βόλτα. Στην πρώτη ηλικία, καθήκον του γονέα είναι να κάνει εμφανή την παρουσία του με αγκαλιά και επαφή, στη δεύτερη, καθήκον του είναι να θέσει όρια και να διδάξει βασική πειθαρχία στο νήπιο.

Κάποιοι θεωρούν ότι τα μώρα πρέπει να μπαίνουν σε πρόγραμμα ρουτίνας και πειθαρχία από την αρχή – τάισμα και ύπνο με το ρολόι. Οι αντιλήψεις αυτές είναι πλέον επιστημονικά ξεπερασμένες και οδυνηρές για τον ψυχισμό του βρέφους. Αντί να αφήνεται να σπαράζει στο κλάμα μέσα στο κρεβάτι του, οι σύγχρονη παιδοψυχολογία αναγνωρίζει τη σημασία που έχει για την ομαλή ψυχοκινητική ωρίμανση του βρέφους η άμεση και αδιαπραγμάτευτη απόκριση των γονέων στις ανάγκες του. Δώστε όσες αγκαλιές χρειάζεται, τουλάχιστον για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής του.

Μια παλιά πατροπαράδοτη πρακτική, το φάσκιωμα, φαίνεται να κερδίζει και πάλι έδαφος στις μέρες μας και υποστηρίζεται από σύγχρονες έρευνες. Το μωρό τυλίγεται σφιχτά με την κουβερτούλα του, χεράκια και ποδαράκια ηρεμούν, όλα γίνονται πιο ήσυχα και ζεστά. Τα μώρα πιθανόν αισθάνονται τον ασφαλή περιορισμό της μήτρας και απαλλάσσονται από την ενόχληση των ακούσιων κινήσεων και της ξαφνικής ελευθερίας που έχουν τα χέρια και τα πόδια τους, την οποία δυσκολεύονται να διαχειριστούν. Το σκεπτικό της πρακτικής αυτής φαίνεται καταρχήν σωστό και από τη δική μου εμπειρία είναι κάτι που μπορεί να βοηθήσει ακόμα και το βρέφος με κολικούς. Βεβαία χρειάζεται κι εδώ μέτρο και σύνεση: το φάσκιωμα δε θα φέρει αποτέλεσμα σε ένα μωρό που πεινάσει και κλαίει, αλλά μάλλον θα διατηρήσει ήσυχο αυτό που είναι ήδη ήρεμο. Επίσης, δε μπορεί να μένει το μωρό φασκιωμένο όλη τη μέρα, διαφορετικά θα μείνει χωρίς ερεθίσματα και θα μείνει πίσω στην ψυχοκινητική του εξέλιξη.

Μια άλλη πρακτική που γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής στη Δυτική Ευρώπη είναι ο υφασμάτινος μαρσιππος (sling) και είναι από αιώνες διαδεδομένη σε μη Δυτικούς πολιτισμούς (Αφρική, Ασία, Αμαζόνιο). Στο εμπόριο μπορεί να βρει κανείς διαφορετικούς τύπους sling για όλες τις ανάγκες και χρήσεις, μερικά πραγματικά υπέροχα. Αν χρησιμοποιηθούν σωστά, προσφέρουν ζεστασιά και σωματική επαφή στο μωρό, δυνατότητα να θηλάζει όταν θέλει και να βλέπει τον κόσμο από ψηλά εισπράττοντας ερεθίσματα από το περιβάλλον γύρω του. Για το γονέα είναι ένας πιο εύκολος τρόπος μεταφοράς, σε σύγκριση με το παραδοσιακό καρότσι και του λύνει τα χέρια, επιτρέποντας να ασχολείται απερίσπαστα με δουλειές του σπιτιού, να γράφει η να εργάζεται.

Μπορεί ακόμα να βοηθήσει πολύ στην επαφή και το συναισθηματικό δέσιμο με τον πατέρα, ενώ κάνει πιο πραγματοποιήσιμες τις βόλτες έκτος σπιτιού, από τους πρώτους μήνες της ζωής. Πολλές έγκυες γυναίκες θα βεβαιώσουν ότι, όταν το μωρό είναι ακόμα στην κοιλιά, στάματα να κλωτσάει και φαίνεται ήρεμο όταν η έγκυος κινείται και περιπατάει, ενώ ζωηρεύει όταν αυτή ξαπλώσει. Η γλυκιά κίνηση μέσα στη ζεστή αγκαλιά της μήτρας φαίνεται πως νανουρίζει το έμβρυο. Όταν βγει στον κόσμο, αποζήτα φυσικά ότι το παρηγορούσε πριν: ηρεμεί στην αγκαλιά μας, όταν νιώθει το σώμα μας, όταν κουνιέται ελαφρά. Αντίθετα, τρομοκρατείται και κλαίει μέσα σε ένα σκοτεινό σιωπηλό δωμάτιο, πανω σε ένα σκληρό στρώμα. Ο μαρσιππος μπορεί να προσφέρει αυτήν τη φυσική συνέχεια. Μελέτες δείχνουν ότι τα μώρα που κουβαλιούνται σε μάρσιππο από τους γονείς τους είναι περισσότερο χρόνο σε ήρεμη εγρήγορση και κλαίνε λιγότερο. Η ήρεμη εγρήγορση είναι η πιο επιθυμητή ψυχική κατάσταση του νεογνού, καθώς σε αυτήν απορροφά τον κόσμο με μάτια διάπλατα ανοιχτά και μαθαίνει πιο γρήγορα. Σε διαρκή σωματική επαφή, το βρέφος απαλύνει τις εσωτερικές του ενοχλήσεις, περιορίζει τις άσκοπες κινήσεις χεριών και ποδιών και ανοίγει τις πόρτες στον έξω κόσμο. Ίσως δε να γίνεται και εξυπνότερο. Είμαι σίγουρος ότι θα ήταν καλό να χρησιμοποιούσαν περισσότερο αυτές τις ευκολίες οι Έλληνες γονείς.

Είναι πιο υγιεινό να βγαίνουν στον έξω κόσμο γονείς και βρέφη από το να κλείνονται για μήνες μέσα σε τέσσερις τοίχους, όπως συμβαίνει ακόμα στην Ελλάδα. Τα μώρα είναι ευτυχία που μοιράζεται κανείς με όλο τον κόσμο και οι λοιμώξεις έρχονται από την πολλή κλεισούρα και απομόνωση, όχι από τον καθαρό εξωτερικό αέρα και την δύναμη ανανέωσης που προσφέρει η βόλτα..

Το ρεπερτόριο της αφής είναι απεριόριστο. Διαλέξτε την κατάλληλη στιγμή, όταν το μωρό είναι χαλαρό, ήρεμο, αμέσως πριν ή μετά τον ύπνο, μετά το μπάνιο ή σε οποιαδήποτε κατάσταση ήρεμης εγρήγορσης. Απαλό χάδι, κυκλικές ή γραμμικές κινήσεις, ανεπαίσθητα αγγίγματα, η ανάσα σας στο λαιμάκο του, φυσήματα, ευγενικά φιλία, παιχνίδι με τα μαλλάκια του. Βαλτέ μια ήσυχη μουσική στο υπόβαθρο. Όλα αυτά με το ‘αυτί’ της ψυχής σας στημένο στις απαντήσεις του, στις αντιδράσεις του, για να βρείτε τι του αρέσει, τι το κουράζει την κάθε στιγμή. Συνήθη αγαπημένα σημεία για παιχνίδι στο σωματάκι του είναι ο λαιμός, το σημείο ανάμεσα στα μάτια, οι κρόταφοι, η κοιλίτσα. Πιο ευαίσθητα σημεία η περιοχή γύρω από το στόμα, τα χέρια, η γεννητική περιοχή και οι πατούσες, στα όποια τα υπερβολικά ερεθίσματα μάλλον πρέπει να αποφεύγονται.

Δυστυχώς πολλά μώρα, ακόμα και στις μέρες μας, ξεκινούν τη ζωή σε ένα κλίμα συναισθηματικής παραμέλησης και αισθητηριακής αποστέρησης, στο όνομα παλιών και ξεπερασμένων αντιλήψεων για άκαμπτη ρουτίνα και σκληραγώγηση. Από τη γέννηση ακόμα, απομακρύνονται από τη μανά και περιορίζονται στο κρεβατάκι ενός ψυχρού θαλάμου. Στο σπίτι δίνεται έμφαση στην ικανοποίηση των σωματικών τους αναγκών (τάισμα, αλλαγή πάνας) και απομονώνονται από ημερών ακόμα στο παιδικό τους δωμάτιο. Βιώνουν την σύγκρουση ανάμεσα στο ζεστό περιβάλλον της μήτρας και το ψυχρό τάισμα με το ρολόι, το κλάμα χωρίς άμεση απόκριση που ακολουθεί. Τα χείλια τους βρίσκουν παρηγοριά στη βλαβερή λύση της πιπίλας. Αφήνονται στο κρεβατάκι τους χωρίς ερεθίσματα. Ακόμα και εκτός σπιτιού, μετακινούνται στο ωραίο μοναχικό καβούκι του καροτσιού τους. Όλα αυτά για να μην ‘κακομαθαίνουν’ τα ίδια σε πολλή αγκαλιά και για να μη χρειαστούν να αλλάξουν τρόπο ζωής οι γονείς τους. Αποστερημένα μώρα που θα οδηγηθούν με μαθηματική ακρίβεια σε χίλια δυο προβλήματα συναισθηματικά και συμπεριφοράς στο απώτερο μέλλον.

πηγή

Αντιμέτωποι με τα παιδιά

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

“Οι παραινέσεις των γονιών δεν γίνονται ευπρόσδεκτες. Απεναντίας, δημιουργούν συγκρούσεις. Συγκρούεται το χθες με το σήμερα…”

Πόση πίκρα δέχεται ο γονιός όταν βλέπει το παιδί του να βαδίζει στον δρόμο που οδηγεί στην ψυχική και πνευματική του καταστροφή και δεν έχει την δύναμη να το πείσει να γυρίσει πίσω;

Πόσο αδύναμος νιώθει ο πατέρας όταν αντιλαμβάνεται ότι η επιρροή του πάνω στα παιδιά του είναι ασήμαντη μπροστά σ’ αυτή που ασκούν οι φίλοι και οι κακοί σύμβουλοι;

Πόσο πληγωμένη αισθάνεται η μάνα, όταν καθημερινά παρακολουθεί την μειωμένη προσπάθεια του παιδιού της στο σχολείο που αν και συγκεντρώνει όλα τα προσόντα για να είναι ένας καλός μαθητής, έχει στραφεί σε άλλους στόχους, σε άλλες κατευθύνσεις αδιαφορώντας για την πρόοδό του;

Αρκετοί γονείς θα έχουν βρεθεί σ’ αυτή τη θέση. Άλλοι αντιμετώπισαν το γεγονός με φωνές. Άλλοι προσπάθησαν – μάταια – να κάνουν διάλογο με το παιδί τους. Άλλοι ζήτησαν βοήθεια από ψηλά. Άλλοι άφησαν τα γεγονότα να εξελιχθούν μένοντας απλοί θεατές.

Ποιος απ’ όλους αυτούς τους τρόπους αντιμετώπισης είναι ο καλύτερος; Ποια στάση θα πρέπει ο γονιός να κρατάει όταν βρίσκεται στην δύσκολη θέση ν’ αντιμετωπίσει τις εφηβικές αντιδράσεις του παιδιού του;

Δύσκολο ερώτημα κι ακόμα πιο δύσκολη η απάντηση. Όχι μόνο γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τα δικά του βιώματα, την δική του ιδιοσυγκρασία, το δικό του πνευματικό επίπεδο, κάτι που εμποδίζει την ταύτιση των αντιδράσεων ή των ενεργειών, αλλά και γιατί το παιδί έχει μια δική του ξεχωριστή ανάπτυξη που διαφέρει από τα υπόλοιπα παιδιά, χτίζει την δική του ιδιαίτερη προσωπικότητα, που πολλές φορές, έχοντας σαν πρότυπο τον ένα ή και τους δύο γονείς, προσπαθεί να τους ξεπεράσει, να αποδείξει ότι μπορεί να ανταπεξέλθει στα κτυπήματα της ζωής, ότι μεγάλωσε. Η απειρία όμως οδηγεί σε σφάλματα, σε λάθος επιλογές, που πολλές φορές έχουν δυσάρεστα αποτελέσματα. Οι παραινέσεις των γονιών δεν γίνονται ευπρόσδεκτες. Απεναντίας δημιουργούν συγκρούσεις. Συγκρούεται το χθες με το σήμερα. Το κατεστημένο με την νέα γενιά, τους νέους ανθρώπους που οραματίζονται έναν καινούργιο κόσμο, πλασμένο έτσι όπως ο έσω κόσμος τους, τα ιδανικά τους, τον έχουν σχεδιάσει. Αυτή η σύγκρουση των γενεών, του χθες και του σήμερα, είναι που πληγώνει, που πικραίνει, που φέρνει αρκετές φορές την απόγνωση στους γονείς.

Χρειάζεται επομένως να δούμε σοβαρά αυτό το πρόβλημα που παρουσιάζεται συχνά μέσα στις οικογένειες και που αρκετές φορές δημιουργεί δυσάρεστες καταστάσεις. Τα όπλα που χρειάζεται κάθε γονιός για ν’ αντιμετωπίσει τις επαναστατικές διαθέσεις των παιδιών, τα λεγόμενα προβλήματα της εφηβείας, είναι η ηρεμία, η καρτερικότητα, η κατανόηση αλλά και η σταθερότητα στις θέσεις και τις αρχές που έχει βάλει.

Ηρεμία για να μην παρεκτραπεί από την επιθετικότητα του εφήβου. Μια επιθετικότητα που πολλές φορές φθάνει στα όρια της αυθάδειας.

Καρτερικότητα για να μπορεί να υπομένει τα σφάλματα και τις επιπόλαιες πράξεις του παιδιού καθώς και την απόρριψη, που άθελα προβάλει το παιδί κάτω από την επήρεια της εφηβείας.

Κατανόηση της συμπεριφοράς του παιδιού. Δεν πρέπει να παραβλέπεται η ηλικία του νέου, οι επιπτώσεις που έχει στην ψυχοσύνθεση του η εφηβεία. Όσο κι αν φαίνεται υπερβολικό, η αναστάτωση που κυριαρχεί στον ψυχικό κόσμο του νέου είναι μεγάλη και θέλει προσεκτική αντιμετώπιση.

Σταθερότητα στις αρχές και τις θέσεις της οικογένειας. Είναι αυτό που θα βοηθήσει το παιδί να ξεπεράσει πιο εύκολα την εφηβεία του. Η σταθερότητά του προτύπου του, το βοηθά να αντιληφθεί ότι αυτό δεν είναι κάτι πλαστό, κάτι ψεύτικο, αλλά η αληθινή μορφή, αυτή που με την παρουσία του, έγινε το πρότυπο στον ψυχικό του κόσμο. Ένα πρότυπο μεγάλο, που το παιδί και θέλει να δοκιμάσει την αυθεντικότητα και την αντοχή του, αλλά και να το ξεπεράσει. Για να μπορέσει ο γονιός να έχει την προαναφερθείσα συμπεριφορά, πρέπει να ακουμπάει σ’ ένα μεγάλο στήριγμα. Ένα στήριγμα που θα τον βοηθάει να μην λυγίσει, να μην πέσει, αλλά και που θα του δίνει την δύναμη ν’ ανεβαίνει ψηλότερα, να παραμένει το ιδανικό πρότυπο του παιδιού του, οδηγός για την παραπέρα ζωή του. Και το στήριγμα αυτό είναι μόνο η πίστη μας. Είναι αυτή που δείχνει το δρόμο για την καρτερική μάνα, για τον σταθερό πατέρα, για την χριστιανική οικογένεια. Η μάνα να ζητά την βοήθεια της Παναγίας που δίδαξε την καρτερικότητα σ’ όλες τις μανάδες του κόσμου. Ο πατέρας να ζητά την βοήθεια του Χριστού για να βαδίσει με σταθερότητα τον δύσκολο δρόμο της ζωής, ξεπερνώντας τις παγίδες και τ’ αγκάθια που θα του παρουσιαστούν.

Ναι, υπάρχει η πικρία, η απόγνωση, η θλίψη στον γονιό, όταν βλέπει τον έφηβο να προσπαθεί να γκρεμίσει ό,τι αυτός με κόπο ετοίμασε. Φάρμακο σ’ όλα αυτά είναι η βεβαιότητα ότι με την σωστή αντιμετώπιση, θα βοηθήσουμε το παιδί μας να ξεπεράσει αυτή την ψυχική κατάσταση δείχνοντάς του αγάπη. Την αγάπη που “πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει”.

πηγή

Το γάλα της μάνας είναι φάρμακο (Γέροντος Παϊσιου)

Όταν γεννήθηκε το παιδί μου, ακούγαμε από γιατρούς, φίλους, συγγενείς διάφορες απόψεις για το θηλασμό. Οι πιο πολλοί είχαν τη γνώμη, και μας πίεζαν, να σταματήσει ο θηλασμός σε λίγους μήνες. Ο γέροντας είχε διαφορετική άποψη και την εξέφραζε κιόλας έντονα. Όταν τον ρώτησα σχετικά είπε: «Όχι, ευλογημένε, να θηλάσει το παιδί!! Το γάλα της μάννας είναι το καλύτερο. Είναι και φάρμακο και δεν αρρωσταίνει τo παιδί. (…) Βλέπεις τα παιδιά δε θηλάζουν μόνο γάλα, αλλά θηλάζουν καί αγάπη και στοργή και τρυφερότητα και ασφάλεια, έτσι γίνονται και ψυχικά δυνατά. (…) Ο θηλασμός είναι πολλά πράγματα, δεν είναι μόνο το γάλα.

Όσο θηλάζει η γυναίκα, δύσκολα πιάνει παιδί. Είναι και μία φυσική προστασία και για τη μάννα να μη μείνει αμέσως πάλι έγκυος. Ο θηλασμός είναι το καλύτερο.

— Πόσο καιρό γέροντα να θηλάζει;

— Όσο μπορεί περισσότερο. Τρία-τέσσαρα χρόνια.

Πηγή: Αθανάσιου Ρακοβαλή, Ο πατήρ Παϊσιος μού είπε…, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 35-36

Χαλαροί ή αυστηροί με τα παιδιά;

Αγάπη και πειθαρχία το καλύτερο συστατικό για τη διαπαιδαγώγηση

Χαλαροί ή αυστηροί με τα παιδιά; Ακολουθώντας την τάση της εποχής, πολλοί γονείς επιλέγουν το πρώτο. Σύμφωνα όμως με νέα μελέτη, τα παιδιά που μεγαλώνουν σε πειθαρχημένο περιβάλλον έχουν περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν σημαντικές δεξιότητες όπως η κατανόηση, η αυτοπειθαρχία και η εργατικότητα. Με άλλα λόγια, να γίνουν πιο επιτυχημένα στην ενήλικη ζωή τους.

Η αυστηρή διαπαιδαγώγηση άρχισε να περνάει σιγά-σιγά στην Ιστορία από τη δεκαετία του 1950. Σήμερα, με βάση μια μελέτη που διενεργήθηκε σε 9.000 οικογένειες, οι ειδικοί λένε ότι οι αυστηροί κανόνες εφοδιάζουν τα παιδιά για το μέλλον. Από τη μελέτη προέκυψε επίσης ότι τα παιδιά των παντρεμένων γονέων είναι πιο ευνοημένα από τα παιδιά των χωρισμένων ή αυτών που έχουν ξαναπαντρευτεί. Γενικώς, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι ο τρόπος με τον οποίο μεγαλώνουν οι γονείς τα παιδιά είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την ανάπτυξη του χαρακτήρα του παιδιού, εκμηδενίζοντας οποιαδήποτε διαφορά στην ανάπτυξη ανάμεσα στα παιδιά που προέρχονται από πιο πλούσιες ή πιο φτωχές οικογένειες.

Επιπλέον άγχος
Κάποιοι επισημαίνουν ωστόσο ότι αυτές οι μελέτες προκαλούν επιπλέον άγχος σε εκείνους τους γονείς που προσπαθούν να είναι τέλειοι, αντί να τους παρέχουν χρήσιμες συμβουλές. «Τα μέλη μας θα ακούσουν άλλη μια μελέτη που θα τους λέει τι πρέπει να κάνουν. Συχνά δίνονται στις μητέρες αντιφατικές υποδείξεις από τους ειδικούς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να μεγαλώσουν τα παιδιά τους», επισημαίνει η Τζάστιν Ρόμπερτς, ιδρύτρια της εξειδικευμένης ιστοσελίδας Μumsnet. Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, πάντως, η οποία έθεσε στο μικροσκόπιο τη διαπαιδαγώγηση σε σχέση με την ανάπτυξη του χαρακτήρα, ο συνδυασμός αγάπης και πειθαρχίας βοηθά περισσότερο ένα παιδί να αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες. Από αυτή την άποψη, λιγότερα ευνοημένα είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε χαλαρό περιβάλλον όπως και τα παιδιά που ανατρέφονται από αυταρχικούς γονείς.

πηγή

Διδάγματα από την συναναστροφή με μωρά

Διαπιστώσεις νέου πατέρα:

1. Όπως είναι τα μωρά, έτσι πρέπει να (ξανα)γίνουμε στην καρδιά. Καθαροί, διάφανοι, άδολοι, φυσικοί, αυθόρμητοι.

2. Όπως αντικρίζουμε και αισθανόμαστε όταν κρατάμε ένα μωρό, με τον ίδιο τρόπο αξίζει να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να βλέπει και ν’ αντιμετωπίζει κάθε συνάνθρωπό μας.

3. Η ‘σχέση’ και η ‘συμπεριφορά’ του Θεού προς εμάς ίσως να μοιάζει λίγο με το πως βλέπουμε και συμπεριφερόμαστε εμείς στα μωρά μας.

Νεογέννητο παιδί και προσευχή

Ο Χριστός είπε ότι όταν γεννηθεί ένα παιδί, η μητέρα ξεχνάει τους πόνους της διά την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον. Τα λόγια Του δείχνουν ότι για τον Ίδιο τον Θεό η γέννηση του κάθε παιδιού είναι ένα γεγονός: κάθε πρόσωπο είναι στα μάτια τού Θεού μοναδικό, είναι ένας άλλος, ένα εσύ.

Ένας γέροντας συμβούλεψε κάποια μητέρα η οποία σύντομα θα γεννούσε να βάλει μια πνευματική σφραγίδα στο παιδί λέγοντας την προσευχή τού Ιησού κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο νοσο-κομείο, ακόμα και την ώρα τού τοκετού.

Το νεογέννητο παιδί

Αν προσευχόμαστε και σιγά-σιγά μαθαίνουμε να ζούμε μέσα στο πνεύμα της προσευχής, δημιουργούμε μια ατμόσφαιρα μέσα στην οποία τα παιδιά γεύονται την προσευχή και την παρουσία τού Θεού. Αν μένουμε μέσα σ’ αυτό το πνεύμα, τότε, ακόμα και χωρίς λόγια ακόμα και πριν μάθουν να μιλούν, τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν εντελώς φυσικά ένα αισθητήριο για την προσευχή και την επιθυμία να γνωρίσουν τον Θεό.

Όταν γεννηθεί το παιδί τους, οι γονείς εκφράζουν την αγάπη τους γι’ αυτό με πολλούς τρόπους· ένας από αυτούς — και μάλιστα από τους πιο δυνατούς — είναι η προσευχή. Οι γονείς μπορούν να προσεύχονται κοντά στο παιδί τους, να λένε τις προσευχές τους κοντά του η κοντά στο κρεβάτι του και γενικά να το περιβάλλουν με προσευχή. Οι γονείς μπορούν να προσεύχονται ενδόμυχα τη στιγμή που αγκαλιάζουν το παιδί τους. Μπορούν να ευλογούν το παιδί με το σημείο του Σταύρου και να παρακαλούν τον Θεό, την Παναγία και τους άγιους να ευλογούν και να προστατεύουν το παιδί τους. Όταν οι γονείς πηγαίνουν να ρίξουν μια ματιά στο παιδί τους την ώρα που κοιμάται, για να δουν αν όλα πάνε καλά, μπορούν να προσεύχονται γι’ αυτό και να κάνουν επάνω του το σημείο του σταυρού, από το κεφάλι ως τα πόδια και από τα αριστερά προς τα δεξιά. Γνωρίζω κάποιον πατέρα, ο οποίος προσευχόταν κάθε βράδυ για το γιό του γονατιστός δίπλα στο κρεβάτι του, ενώ εκείνος κοιμόταν, και παρακαλούσε θερμά τον Θεό να γεμίσει τη ζωή του παιδιού με τη χάρη Του.

Αδελφής Μαγδαληνής, ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ, Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, σ. 26-27

Τα παιδιά μας χρειάζονται πρώτα παιδεία και ύστερα εκπαίδευση

Χρίστου Παντελίδη, Φιλόλογου, τ. πρώτου λειτουργού Εκπαίδευσης Κύπρου

Πολύ καλά μας τα είπε τελευταία η επίτροπος Προστασίας Δικαιωμάτων του Παιδιού με αφορμή τα διάφορα περιστατικά παραβατικής συμπεριφοράς μαθητών σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης: «Ένα παιδί που εκδηλώνει ακραίες αντικοινωνικές συμπεριφορές εκφράζει την αποτυχία της Πολιτείας» (Φιλελεύθερος, 2 Μαρτίου 2010). Επηρεασμένοι από τη ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας, την εμφάνιση νέων επαγγελμάτων και εξειδικευμένων κλάδων, αλλά και επαρμένοι από το νεοπλουτισμό μας, ρίξαμε ως κοινωνία και ως Πολιτεία όλο το βάρος στην εκπαίδευση των παιδιών μας, ώστε αυτά να μπορούν να αντιμετωπίζουν τις νέες προκλήσεις και να αντεπεξέρχονται στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα (και τελευταίου τύπου κινητά έχουν τα παιδιά μας και facebookέχουν, και τι δεν έχουν). Πραγματικά, πόση ρητορική αναπτύχθηκε από όλους μας τα τελευταία χρόνια σχετικά με το θέμα αυτό; Ασχοληθήκαμε με πολλά ερωτήματα, δώσαμε λύσεις σε προβλήματα, πήραμε μέτρα, φτιάξαμε υποδομές, εκσυγχρονίσαμε το ένα, βελτιώσαμε το άλλο, πήραμε και δώσαμε τόσα φώτα και «να μας τόσο μωροί όσο και πρώτα», όπως θα έλεγε και ο γνωστός φιλόσοφος Γκαίτε. Ένα ερώτημα όμως δεν μπορέσαμε ακόμα νααπαντήσουμε. Τι χρειάζεται σήμερα η κοινωνία μας; Μόνο εξειδικευμένους εργάτες, δραστήριους επιχειρηματίες, άρτια καταρτισμένους επιστήμονες, τεχνολογικά ενημερωμένους πολίτες; Απαραίτητοι και χρήσιμοι ασφαλώς όλοι αυτοί. Όμως πολίτες πνευματικά καλλιεργημένους και αληθινούς ανθρώπους δε χρειαζόμαστε σήμερα; Όλοι οι πιο πάνω δεν πρέπει να είναι πρώτα άνθρωποικαι μετά αυτό που είναι; Είναι γνωστό ότι «πάσα επιστήμη χωριζομένη αρετής» δεν είναι τίποτα.

Ξεχάσαμε εντελώς το «ως χαρίεν άνθρωπος, όταν άνθρωπος ή».Ενθουσιασμένοι λοιπόν από τη σύγχρονη πρόοδο και παρασυρμένοι από τη δόξα, τον πλούτο και την ξιπασιά μας, βάλαμε κατά μέρος την ανθρωπιστική μας παιδεία και πέσαμε με τα μούτρα στην ωφελιμιστική εκπαίδευση. Τα ανθρωπιστικά μαθήματα συρρικνώνονται συνεχώς, θύματα κι αυτά της χρησιμοθηρικής αντίληψης της εποχής μας. Από την άλλη, υπάρχουν και κάποιοι-ελάχιστοι δυστυχώς- πεισματάρηδες που αγωνίζονται επίμονα να κρατήσουν την ανθρωπιστική παιδεία στα σχολεία. Τι να πούμε για το Γάλλο καθηγητή Ντ Ιμιέρ που αγωνίζεται με πάθος-και τα καταφέρνει- να πείσει τους δεκαπεντάχρονους Γάλλους μαθητές του σχολείου του σ’ ένα υποβαθμισμένο προάστιο των Παρισίων να επιλέξουν το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών; (βλ. Φιλελεύθερος 1ης Μαρτίου 2010, σελ.16). Μπράβο του ανθρώπου! Υποβάλλω εισήγηση στο Σύνδεσμο Ελλήνων Φιλολόγων Κύπρου να ανακηρύξει τον κ. Ντ Ιμιέρ επίτιμο μέλος του, να τον προσκαλέσει στην Κύπρο και να τον τιμήσει για τη συμβολή του στη διάδοση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Αν θέλουμε πραγματικά να ορθοποδήσει η κοινωνία μας, ας φροντίσουμε να ντύσουμε την Εκπαίδευσή μας με το μανδύα της παιδείας και ας καταλάβουμε, επιτέλους, ότι η παιδεία «ξεμαγκώνει» μυαλά, ανοίγει ορίζοντες και πάνω απ όλα ελευθερώνει τον άνθρωπο από δεσμά κάθε είδους.

Δεν υπάρχει πιο ευτυχισμένη πολιτεία από αυτήν που οι πολίτες της είναι αληθινά ελεύθεροι. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, επειγόντως παιδεία! Όλοι μας! Και οι ευρισκόμενοι στα ανώτερα και ανώτατα αξιώματα της κοινωνίας και της Πολιτείας και όσοι επιδιώκουν να ανέλθουν σ’ αυτά. Όσοι πρόλαβαν να διδαχθούν λίγα Αρχαία ή λίγη έστω Αρχαιογνωσία ίσως να θυμούνται τι είπε ο δάσκαλος Σωκράτης. «Όταν σας καλούν να αναλάβετε κάποιο αξίωμα, να μη δέχεστε, από φόβο μήπως και δεν ανταποκριθείτε όπως πρέπει στις απαιτήσεις της θέσης. Κι άμα σας πιέζουν για να δεχτείτε, τότε ξανασκεφτείτε το».

πηγή

Ένας και μοναδικός…

Είναι όλα τα μωρά ίδια τον πρώτο καιρό από τη γέννηση; Μήπως έχουν ιδιαίτερη προσωπικότητα, εμφανή από τις πρώτες ήδη ημέρες της ζωής;

Η επιστήμη έχει αποφανθεί υπέρ του δεύτερου. Τα μωρά δείχνουν από νωρίς την προσωπικότητά τους, για όποιον έχει μάτια να τη δει. Το ταμπεραμέντο είναι μια χρήσιμη έννοια για τους γονείς. Τους βοηθάει να κατανοήσουν από νωρίς τις ιδιαιτερότητες του παιδιού τους. Το ταμπεραμέντο αναφέρεται στο χαρακτηριστικό τρόπο που κάθε μωρό αντιδρά στο περιβάλλον του.

Πιο συγκεκριμένα:

1. Έχει σταθερούς βιολογικούς κύκλους, μπαίνει εύκολα σε ρουτίνα; Από τη μια υπάρχουν μωρά που γρήγορα συνηθίζουν σε συγκεκριμένες ώρες ύπνου ή φαγητού και λειτουργούν με το ρολόι. Από την άλλη πολλά βρέφη, ακόμη και μετά τους πρώτους μήνες της ζωής τους, έχουν ασταθή ωράρια, δεν πεινούν και δεν κοιμούνται ποτέ την ίδια ώρα της ημέρας.

2. Πως αντιδρά σε νέα ερεθίσματα; Στη μια άκρη του φάσματος τα μωρά αποδέχονται εύκολα κάθε τι καινούργιο. Στην άλλη άκρη βρίσκει κανείς βρέφη που τείνουν να αντιδρούν και να απορρίπτουν καινούργια πρόσωπα και καταστάσεις.

3. Πόσο γρήγορα προσαρμόζονται; Κάποια βρέφη δεν δείχνουν κανένα σημάδι άγχους σε διαφορετικό περιβάλλον. Κάποια άλλα αναστατώνονται μόλις αλλάξει η ρουτίνα τους, μπουν στο αυτοκίνητο για ένα ταξίδι ή βρεθούν σε άλλο σπίτι.

4. Πόσο ενεργό κινητικά είναι το μωρό μας; Μερικά φαίνεται να αρκούνται να παρατηρούν τον κόσμο με ένα βλέμμα εσωτερικό, χωρίς έντονες κινήσεις. Άλλα δεν στέκονται ακίνητα ποτέ, χτυπούν χέρια και πόδια, προσπαθούν να γραπώσουν ό,τι βρεθεί μπροστά τους.

5. Πόσο έντονα πρέπει να είναι τα ερεθίσματα για να προκαλέσουν αντίδραση του μωρού μας; Στη μια άκρη βρίσκονται τα μωρά που ανησυχούν ή ενοχλούνται μόνο σε έντονο θόρυβο, ομιλία, μετά από ιδιαίτερη κούραση. Στην άλλη άκρη βρίσκονται βρέφη που ταράζονται με το παραμικρό άγγιγμα, με την παραμικρή φωνή, με μια αλλαγή πάνας.

6. Πόσο έντονα τείνει να αντιδρά το μικρό μας; Στη μια πλευρά του φάσματος διακρίνει κανείς μωρά που κλαίνε λίγο και ήπια, δεν ‘απαιτούν’, δε φωνάζουν. Τα βρέφη της άλλης πλευράς τραβούν την προσοχή από ημερών, έχουν έντονα ‘θέλω’ που αν δεν απαντηθούν άμεσα μετατρέπονται σε κραυγές.

7. Ποια είναι η συνήθης διάθεση του μικρού σας; Τα μωρά της μιας άκρης φαίνονται συνεχώς χαρούμενα, γελαστά, θετικά. Τα μωρά της άλλης άκρης κλαίνε με το παραμικρό, γκρινιάζουν και γελούνε σπάνια.

8. Πόσο εύκολα αποσπάται η προσοχή του μωρού σας; Κάποια μικρά στυλώνουν από νωρίς τα μάτια τους σε ό,τι τα ενδιαφέρει και ακούνε τις κουβέντες μας καρφωμένα. Κάποια άλλα μετακινούνται συνεχώς από το ένα ερέθισμα στο άλλο, δεν στέκονται για δευτερόλεπτο.

9. Πόσο επίμονο είναι το μωρό μας; Ένα βρέφος θα βάλει τα δυνατά του να πιάσει το κρεμαστό αρκουδάκι με το χεράκι του και θα το προσπαθήσει με υπομονή και επιμονή για πολλά λεπτά. Ένα άλλο μετά από λίγα μόλις δευτερόλεπτα θα νευριάσει που δε μπορεί να το πιάσει ή θα μεταφέρει το ενδιαφέρον του αλλού.

Έρευνες δείχνουν ότι τα περισσότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά του κάθε παιδιού είναι λίγο-πολύ σταθερά, εμφανή από τις πρώτες εβδομάδες της ζωής και δεν τροποποιούνται εύκολα από τους γονείς και το περιβάλλον του.

Σε τι μπορεί να βοηθήσει ένα γονιό η γνώση της έννοιας του ταμπεραμέντου;

Αν μελετήσουμε το παιδί μας σε σχέση με τα παραπάνω θα το γνωρίσουμε καλύτερα και θα μπορέσουμε να προβλέπουμε με περισσότερη επιτυχία τις αντιδράσεις του. Θα κατανοήσουμε και θα αποδεχτούμε κάποια κομμάτια της προσωπικότητας του παιδιού μας χωρίς να νιώθουμε υπεύθυνοι ότι εμείς τα προκαλέσαμε με τις ενέργειές μας.

Η έννοια της ιδιαιτερότητας και της μοναδικότητας του κάθε μωρού θα μας βοηθήσουν να αποφύγουμε άστοχες συγκρίσεις: ‘Γιατί δεν αντιδρά όπως ο μεγαλύτερός μου γιος;’, ‘Γιατί δεν κοιμάται ήσυχα όλο το βράδυ όπως το μωρό του γείτονα’, ‘Γιατί είναι τόσο δύσκολο παιδί;’ που αυτόματα οδηγούν σε ενοχές: ‘Τι κάνω λάθος;’

Τέλος είναι σημαντικό να προσαρμόσουμε όσο μπορούμε τους χειρισμούς και την συμπεριφορά μας στα χαρακτηριστικά του μικρού μας. Αν προσδοκούμε ένα εντελώς διαφορετικό παιδί και το χειριζόμαστε ως τέτοιο, υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να εμφανιστούν στην πορεία προβλήματα επικοινωνίας, συμπεριφοράς, συναισθηματικά. Αν το μωρό μας έχει τάση για χαοτικούς βιορυθμούς κι εμείς είμαστε φανατικοί οπαδοί της αυστηρής ρουτίνας θα προκύψει μια δυσαρμονία, μια εναντίωση και διάσταση που μόνο προβλήματα θα μας φέρει στο μέλλον.

Παπαβέντσης Στέλιος (Παιδίατρος, M.R.C.P.C.H., D.C.H. I.B.C.L.C. )

Πώς να ακούμε τα παιδιά

Όταν μιλούμε με τα παιδιά μας , πρέπει να τα ακούμε προσεκτικά. Μερικές φορές οι χριστιανοί ενήλικες ακούν τα παιδιά με μισό αυτί, εκτός κι αν μιλούν για τον Θεό. Πρέπει να ακούμε με προσοχή και προσευχή οποιοδήποτε θέμα απασχολεί το παιδί, ώστε η ευλογία του Θεού να φωτίσει κάθε πτυχή της ζωής του. Κανείς δε θα υποστήριζε ότι ένα παιδί μπορεί πάντα να διακόπτει οποιαδήποτε στιγμή μια συζήτηση και να απαιτεί την προσοχή μας όποτε θέλει αυτό, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο χρόνο και πόση ενέργεια διαθέτουν οι γονείς απλώς για να συζητούν και να ακούν τα παιδιά τους. Ακόμα και όταν είμαστε απασχολημένοι, οφείλουμε να διακρίνουμε πότε η ερώτηση ενός μικρού παιδιού είναι αρκετά σοβαρή, ώστε να αξίζει να διακόψουμε την εργασία μας, επειδή μπορεί να μη μας ξαναδοθεί η ευκαιρία να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση. Μόνο όταν το παιδί φτάσει σε κάποιο επίπεδο ωριμότητας, είναι δυνατόν να αναβάλλουμε για ευθετότερο χρόνο μια σοβαρή απάντηση.

Μερικές φορές είναι καλύτερο να απαντούμε σε μια ουσιώδη ερώτηση με τρόπο φαινομενικά πρόχειρο, ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά τα οποία «αποτραβιούνται», όταν η συζήτηση στρέφεται σε σοβαρά θέματα. Αυτό δεν είναι προσποίηση: η προσευχόμενη καρδιά μας είναι αυτή που θα μας δείξει πώς να μιλήσουμε προς όφελος του παιδιού.

Όταν απαντούμε σε ένα παιδί, πρέπει να απαντούμε στο ίδιο το παιδί, και όχι για να μας ακούσουν οι άλλοι ενήλικες που είναι παρόντες και ίσως διασκεδάζουν ή εντυπωσιάζονται από τις ερωτήσεις του παιδιού. Είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε αληθινές συνομιλίες με ένα παιδί, όσο κι αν αυτές είναι προσαρμοσμένες στο επίπεδο αναπτύξεώς του. Οι ενήλικες πρέπει επίσης να προσέχουν να μη δείχνουν ότι διασκεδάζουν με τον τρόπο που εκφράζεται το παιδί, αν υπάρχει φόβος αυτή η συμπεριφορά τους να χαλάσει τη συζήτηση. «Υπάρχει καιρός για γέλιο» (υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για γέλιο, όταν κανείς ασχολείται με τα παιδιά…). Αλλά υπάρχει επίσης ο καιρός που πρέπει να προσέξουμε να μη γελιοποιήσουμε μια σοβαρή ερώτηση ή σχόλιο.

Από το βιβλίο «Σκέψεις για τα παιδιά στην Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα»
ΙΕΡΑ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ, 1994

Νεογέννητο παιδί και προσευχή

Ο Χριστός είπε ότι όταν γεννηθεί ένα παιδί, η μητέρα ξεχνάει τους πόνους της διά την χαράν ότι εγεννήθη άνθρωπος εις τον κόσμον. Τα λόγια Του δείχνουν ότι για τον Ίδιο τον Θεό η γέννηση του κάθε παιδιού είναι ένα γεγονός: κάθε πρόσωπο είναι στα μάτια τού Θεού μοναδικό, είναι ένας άλλος, ένα εσύ.

Ένας γέροντας συμβούλεψε κάποια μητέρα η οποία σύντομα θα γεννούσε να βάλει μια πνευματική σφραγίδα στο παιδί λέγοντας την προσευχή τού Ιησού κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο νοσο-κομείο, ακόμα και την ώρα τού τοκετού.

Το νεογέννητο παιδί

Αν προσευχόμαστε και σιγά-σιγά μαθαίνουμε να ζούμε μέσα στο πνεύμα της προσευχής, δημιουργούμε μια ατμόσφαιρα μέσα στην οποία τα παιδιά γεύονται την προσευχή και την παρουσία τού Θεού. Αν μένουμε μέσα σ’ αυτό το πνεύμα, τότε, ακόμα και χωρίς λόγια ακόμα και πριν μάθουν να μιλούν, τα παιδιά μπορούν να αποκτήσουν εντελώς φυσικά ένα αισθητήριο για την προσευχή και την επιθυμία να γνωρίσουν τον Θεό.

Όταν γεννηθεί το παιδί τους, οι γονείς εκφράζουν την αγάπη τους γι’ αυτό με πολλούς τρόπους· ένας από αυτούς — και μάλιστα από τους πιο δυνατούς — είναι η προσευχή. Οι γονείς μπορούν να προσεύχονται κοντά στο παιδί τους, να λένε τις προσευχές τους κοντά του η κοντά στο κρεβάτι του και γενικά να το περιβάλλουν με προσευχή. Οι γονείς μπορούν να προσεύχονται ενδόμυχα τη στιγμή που αγκαλιάζουν το παιδί τους. Μπορούν να ευλογούν το παιδί με το σημείο του Σταύρου και να παρακαλούν τον Θεό, την Παναγία και τους άγιους να ευλογούν και να προστατεύουν το παιδί τους. Όταν οι γονείς πηγαίνουν να ρίξουν μια ματιά στο παιδί τους την ώρα που κοιμάται, για να δουν αν όλα πάνε καλά, μπορούν να προσεύχονται γι’ αυτό και να κάνουν επάνω του το σημείο του σταυρού, από το κεφάλι ως τα πόδια και από τα αριστερά προς τα δεξιά. Γνωρίζω κάποιον πατέρα, ο οποίος προσευχόταν κάθε βράδυ για το γιό του γονατιστός δίπλα στο κρεβάτι του, ενώ εκείνος κοιμόταν, και παρακαλούσε θερμά τον Θεό να γεμίσει τη ζωή του παιδιού με τη χάρη Του.

Αδελφής Μαγδαληνής, ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΗΜΕΡΑ, Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας, σ. 26-27

Δοκιμασμένη συνταγή επιτυχίας γάμου

Από κάτι διαβάσματα, πρωτοέμαθα για την ψυχιατρική έννοια της αντίστασης.

Τι ήταν η αντίσταση κατά τους ψυχίατρους;

Μια άμυνα του <<εγώ>>, του ψυχαναλυόμενου πελάτη.

Μια άρνηση του πελάτη, να δεχτεί την άποψη του ψυχοθεραπευτή, για κάποια στοιχεία της προσωπικότητάς του-το θέτω απλοϊκά.

Σίγουρα, όσο πιο πολλές αντιστάσεις έχει ο ψυχοθεραπευόμενος, τόσο πιο δύσκολο καθίσταται και μακροχρόνιο, το έργο της ψυχοθεραπείας.

Στη συνέχεια κατάλαβα ότι η αντίσταση, ξεφυτρώνει σαν ραπανάκι, στον κήπο, της κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας και σχέσης.

Αυτή την αντίσταση, στα μοναστήρια τη λένε <<θέλημα>>.
Ο μοναχός που αντιστέκεται στις εν Κυρίω, επιταγές του γέροντά του, ονομάζεται <<θεληματάρης>> και όπως δείχνει η εμπειρία, με τον τρόπο αυτό, δυσκολεύει φοβερά, της πνευματικής προκοπής του, το έργο…

Για να μην πολυλογώ, κατάλαβα οτι τελικά, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην αντιστέκεται σε ένα άλλο άνθρωπο, φίλο, συνεργάτη, ηγούμενο, σύζυγο, γονιό, δάσκαλο, προιστάμενο.

Βέβαια εκεί που γίνεται ο χαμός με τις αντιστάσεις σήμερα, είναι ο χώρος του γάμου.

Εκεί, στο χώρο του γάμου, τώρα με την κοινωνική-οικονομική απελευθέρωση των γυναικών, κάθε τόσο συμβαίνει το μεγάλο το μπάχαλο.

Μα πώς μεταμορφώνονται έτσι οι γλυκές- κάποτε χαμηλοβλεπούσες- κοπέλες;

Στην αρχή, μέχρι να το πιάσουμε στον ιστό μας το παλικάρι, τις κάνουμε τις πιρουέτες στο ένα νύχι.
Μετά, άμα χορέψουμε τον Ησαία, έρθουνε και δυο κουτσουβελάκια, ποιος την είδε την κυρία και δεν την φοβήθηκε!

Ναααα! μια γλώσσα δέκα μέτρα, για τα δικαιώματά της, για το σόι του, για τα μύρια όσα, Θεέ μου φύλαγε!

Μετά λένε, έχει προβλήματα ο γάμος.

- Εμ βέβαια και έχει μανδάμ!

Διατί, όμως, σε ερωτώ, δεν είχε προβλήματα ο γάμος της πεθεράς μου, που ήτανε και πανέμορφη και μορφωμένη και εργαζόμενη σκληρά κάτι 15ωρα και είχε παντρευτεί με έναν ελαφρώς αγριανθρωπάκο, εκ πρώτης όψεως;

Διότι η πεθερά μου

(στα άγια η ψυχούλα της, από το πολύ αρχικό βρίσε βρίσε, την αγάπησα τελικά αυτή τη γυναίκα)

όλο με γλύκες και σιρόπια, τον πήγαινε:

- Ναι, Γιώργο μου, ό,τι πεις εσύ Γιώργο μου,

-Δεν ξέρω εγώ, ο Γιώργος ξέρει!

(το έλεγε ντροπαλά και πάντα με χαμόγελο ενώ αυτή κι αν ήξερε…
αυτό πια σλόγκαν ήτανε στο σπίτι, το λέγαμε όλοι και χαχανίζαμε)

και άντε μετά από αυτά, το θηρίο-ο Γιώργος, να γρούξει!

Δεν έγρουζε!

-Διατί;

Διότι η πεθερά μου, εκτός από γάτα με πέταλα, ήταν -επί της ουσίας- γυναίκα με βαθύτατη

χριστιανική συνείδηση.

Ιεραρχούσε τα πράγματα κατά τις επιταγές του Αποστόλου και έκανε ενσυνείδητα
(από σοφία και όχι από αδυναμία) υπακοή στον άντρα της.

Δηλαδή;

Τι θα πεί υπακοή μέσα στο γάμο;

Θα πεί, ακύρωνε το προσωπικό της θέλημα, και του έδινε το οφειλόμενο προβάδισμα (διότι ο άνδρας, χρυσούλι μου, είναι η κεφαλή της γυναικός -η γυναίκα αποτελεί το λαιμό, θυμάσαι τη σχετική ατάκα;)

Θα πεί ακύρωνε τις προσωπικές της, εγωκεντρικές αντιστάσεις και τάσεις, για χάρη της ομόνοιας στην οικογένεια και για χάρη της αγάπης -κυρίως-που είχε στο Γιώργο της.

Με την υπακοή της, πετύχαινε την ενότητα του προσώπου της, την ενότητα του γάμου της, την ενότητα τής οικογένειά της, τηρώντας την τάξη της Εκκλησίας.

Διότι ο χριστιανικός γάμος είναι ως εις Χριστόν και εις Ἐκκλησίαν, που γράφει ο Απόστολος.
Η πεθερά μου υπάκουε τον άντρα της όπως η Εκκλησία υπακούει στο Χριστό.

Ήταν ο Γιώργος της, του βίου της, όλου, ο πρώτος και έσχατος έρωτας.

Και ο Γιώργος, απο ελαφρώς θηριώδης, μετατρεπόταν σε αγαθότατο πιτσουνάκι που κούρνιαζε κάτω από τις τρυφερές φτερούγες τις πεθεράς μου και γαλήνευε, και θυσιαζόταν με τη σειρά του για κείνη και τα τρία παιδιά τους.

Και ο Γιώργος την υπεραγαπούσε για τον άψογο- επι δεκαετίες- τρόπο της.

Και όταν έφυγε πρώτη εκείνη από τούτο τον προσωρινό κόσμο, ήταν αληθινά, σαν να έχασε η ζωή του, το αστέρι της.

Και ακολούθησε.

Εγώ τη μάνα μου την αγαπώ, αλλά θα το κάνω και τραγουδάκι αν επιθυμείς , λατρεμένο μου, με τέτοιο στίχο:

-<<Τη μάνα μου την αγαπώ,ώπαααα! την πεθερά καλύτερααααα!>>

-Την πεθερά καλύτερα;

Για Όνομααα!

- Ναι! Και ξέρεις γιατί καλύτερα;

Διότι πέτυχε τον άθλο μιας ζεστής, δεμένης οικογένειας!

Έδινε εκείνη το παράδειγμα της θυσίας και ακολουθούσαν οι άλλοι, επειδή η γυναίκα, ως σύντροφος, ως μάνα, είναι στο σπίτι, η κινητήρια η δύναμη, το λέει και κάποιος σπουδαίος, Ρώσος θεολόγος, διανοούμενος:

-Στην Εδέμ, ο διάβολος, πείραξε πρώτη την Εύα, διότι ὴξερε:άν έπεφτε η Εύα στην παγίδα του, ο Αδάμ, απλώς θα ακολουθούσε.

Επειδή η γυναίκα συνιστά το ισχυρότερο κομμάτι της ανθρώπινης φύσης.

Γι αυτό και αργότερα με το ύψος και το βάθος και τη λάμψη μιας άλλης γυναίκας, της Υπεραγίας Θεοτόκου, σαρκώθηκε εν Αγίω Πνεύματι, στην άχραντη σάρκα της, ο Υιός και Λόγος του Θεού, που ανέπλασε την ανθρώπινη Φύση και άνοιξε με τη Θεία Του Ανάσταση τις πύλες της Αιώνιας
Ζωής, για των θνητών το γένος.

Η πεθερά μου, δεν χρειάστηκε ποτέ της, ψυχίατρο ή ψυχολόγο, ή κοινωνικό λειτουργό διότι την εγωκεντρική την αντίστασή της, στο Ονομα του Χριστού, την είχε μετουσιώσει σε καστανόχωμα και πάνω της φύτεψε, ευωδιαστά -προσφοράς και διακονίας ακάματης- <<μανουσάκια, μανουσάκιααααα!>> που λέει και το δημοτικόν άσμα…

Θαυμαστό, το παράδειγμα που μας άφησε.

Να έχουμε την ευχή της.

Στα άγια η ψυχούλα της!

Θα λάβει το μεγάλο μισθό της προσφοράς της, εν τη Φοβερά ημέρα της Κρίσεως!

Πηγή: Σαλογραία – http://salograia.blogspot.com (η πεθερά μου και η έλλειψη αντίστασης)