Υπέροχες φωτογραφίες δείχνουν το πριν και μετά της μητρότητας

ένα αφιέρωμα σε όλες τις μαμάδες του κόσμου κάνει το Bored Panda, συγκεντρώνοντας μερικά από τα πιο ωραία μαμαδίστικα φωτογραφικά projects που κυκλοφορούν εκεί έξω.
Μέσα από λίγες φωτογραφίες, σκιαγραφείται πόσο μοναδική εμπειρία είναι η εγκυμοσύνη και η απόκτηση ενός παιδιού. Δες μερικά από τα πριν και μετά γυναικών που έκαναν αυτό το ταξίδι. Το αισθητικό αποτέλεσμα είναι μοναδικό.

1. ΟΠΩΣ ΤΑ ΒΕΝΖΙΝΑΔΙΚΑ

2. ΑΠΟ ΨΗΛΑ

3. ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

4. ΜΑΓΙΚΟ

5. ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΑ

6. ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

7.  ΦΙΛΙ

8. ΧΑΣΜΟΥΡΗΤΟ

9. ΔΙΠΛΟ ΚΡΕΒΑΤΙ

10. ΟΜΑΔΙΚΗ

  πηγή

Πέντε βασικά πράγματα που δεν λέει κανένας σε μία νέα μαμά!

Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν θα σας πει κανένας όταν γίνεστε μαμά για πρώτη φορά.
Και όμως αυτά, είναι μικρές λεπτομέρειες που θα σας κάνουν τη ζωή πιο εύκολη και σίγουρα θα σας βοηθήσουν να ζήσετε την πιο όμορφη περίοδο της ζωής ακόμα πιο ανώδυνα. Δείτε ποια είναι αυτά.

1. Μην κλείνετε ποτέ ραντεβού με τον παιδίατρο τη Δευτέρα. Και αυτό γιατί το σαββατοκύριακο, τα μεγαλύτερα παιδάκια έχουν πάει βόλτες στα πάρκα, έχουν αρπάξει διάφορες ιώσεις και στο ιατρείο του παιδιάτρου θα είστε εσείς με το νεογέννητο μωρό σας και άλλα δέκα άρρωστα παιδάκια που αποτελούν κίνδυνο για το δικό σας.
2. Αγοράστε αδιάβροχο μπουφάν με πάρα πολλές τσέπες. Όταν θα βγάλετε το μωρό σας βόλτα με το καροτσάκι και στη διαδρομή αρχίσει να βρέχει μην πείτε πως δεν σας προειδοποιήσαμε. Γιατί το να σέρνεις ένα καροτσάκι ενώ βρέχει και να κρατάς την ομπρέλα είναι από τα πιο δύσκολα πράγματα που θα έχετε κάνει ποτέ.
3. Αγοράστε ειδικό αδιάβροχο σκέπασμα για το καροτσάκι σας. Αν σας πουν πως είναι άχρηστο και πως τσάμπα πετάτε έτσι τα λεφτά σας, απλά αγνοείστε τους γιατί αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δεν θα είναι κοντά σας όταν ξαφνικά, την ώρα που έχετε βγάλει το παιδί βόλτα ξεκινήσει να βρέχει.
4. Αγοράστε το δικό σας μπουκάλι για νερό. Δεν χρειάζεται μόνο το παιδί νερό κατά τη διάρκεια της βόλτας σας αλλά και εσείς ειδικά αν θηλάζετε ακόμα. Ο θηλασμός σας κάνει να διψάτε και έτσι θα πρέπει να έχετε πάντα μαζί σας και το δικό σας μπουκαλάκι με νερό.
5. Μιλάτε σε ξένους. Η μαμά, η αδελφή σας που είναι ήδη μητέρα ή η φίλη σας που επίσης έχει γίνει μητέρα πριν από εσάς θα σας ακούσουν όταν θα τους πείτε για το μωρό σας και τις εμπειρίες σας μαζί του, όμως δεν θα μπορούν να σας μιλήσουν εκείνες για γεγονότα με τα παιδιά τους που έχουν συμβεί πρόσφατα. Καλό είναι να μιλάτε με μητέρες, ακόμα και ξένες που τα παιδιά τους έχουν την ίδια ηλικία περίπου με τα δικά σας γιατί έτσι θα μπορέσετε να βγάλετε διάφορα συμπεράσματα και για το δικό σας παιδί. 

πηγή

Η άγαμη μητέρα στα μάτια ενός Πατερικά Ορθοδόξου

Αξίζουν θερμά συγχαρητήρια στον «Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού» για την σύγκληση αυτής της Ημερίδας στα δεκάχρονά του, αλλά και για την επιτυχή επιλογή της διπλής θεματικής της, που η μία πλευρά συμπληρώνει αποτελεσματικά την άλλη. Ευχαριστώ και για την τιμητική σας πρόσκληση να συμπεριληφθώ στην ομάδα των εκλεκτών ομιλητών σας. Θα επιχειρήσω μια σύντομη ποιμαντική προσέγγιση της «άγαμης μητέρας», που είναι στο επίκεντρο της προβληματικής μας, επιδιώκοντας κάποιες πνευ­ματικές, αλλά και κοινωνικές, ως εκκλησιαστικές, ψηλαφήσεις του θέματος και χαράσσοντας ένα πλαί­σιο δυναμοποίησης των προσπαθειών του Συλλόγου στα όρια της ελληνορθόδοξου παραδόσεως. Θα μου ε­πιτραπεί όμως πρώτα μία σημασιολογική οριοθέτηση.

Ο τίτλος της εισηγήσεώς μου με τον όρο «πατερικά Ορθοδόξου» διαφοροποιεί τον τυπικά Ορθόδοξο Χριστιανό, απλώς λόγω της βαπτίσεώς του (πα­λαιότερα λέγαμε: χριστιανός της ταυτότητας), από τον αυθεντικά χριστιανό-Ορθόδοξο, αυτόν που μετέ­χει στην εν Χριστώ ζωή ορθόδοξα, μέσα στο πνεύμα δηλαδή και την πράξη των Αγίων μας, που γνήσια εν­σαρκώνουν και εκφράζουν την Ορθοδοξία. Αν σε κοινωνικά θέματα, όπως η «άγαμη μητέρα», παρατη­ρούνται συμπεριφορές ανάρμοστες και στην δική μας χριστιανική κοινωνία, αυτό οφείλεται στο γεγονός, ότι μιλούμε για Ορθοδόξους, που όμως μόνον επιφανειακή, τυπική και συμβατική σχέση έχουν με την Ορθοδοξία.

Ο λόγος μας αφορά την αθέλητα άγαμη μητέρα, που κατά κανόνα είναι θύμα, πρώτα της αστοργίας και απάνθρωπης στάσης απέναντί της του πατέρα του παιδιού της, αλλά στην συνέχεια και της κοινωνίας, που, μολονότι χαρακτηρίζεται χριστιανική, την περι­βάλλει συχνά με σκληρότητα και περιφρόνηση. Το νόθο χριστιανικό κοινωνικό, ακόμη δε και το οικογε­νειακό περιβάλλον, την απαξιώνει, κατά κανόνα, και την ωθεί στο έγκλημα της έκτρωσης. Προϋπόθεση της αρνητικής και απορριπτικής αυτής συμπεριφοράς απέναντι στην «άγαμη μητέρα», ήδη από το στάδιο της εγκυμοσύνης, είναι προφανώς μια αντιχριστιανι­κή νοοτροπία, ηθικιστικού και φαρισαϊκού χαρακτή­ρα, που κρίνει υποκριτικά και εγωκεντρικά.

Η οικογένεια ιδίως σ' αυτή την περίπτωση προσπαθεί να δια­σώσει το δικό της κοινωνικό κύρος, εξαρτώμενη πολύ σοβαρά από την γνώμη μιας κοινωνίας όχι μόνο απο-χριστιανοποιημένης, αλλά και απάνθρωπης: Ενώ η α­νοικτή σκέψη και κυρίως η ευρύχωρη καρδιά του Χριστού και των Αγίων μας «συγχωρεί» -αυτό σημαίνει: κάνει τόπο για να χωρέσουν και όλοι οι άλ­λοι, δίκαιοι και αμαρτωλοί- η στενή ηθικιστική και φαρισαϊκή συνείδησή μας κάνει διακρίσεις και κρί­σεις, πάντοτε αποβλέποντας στο δικό μας κοινωνικό κύρος και την διάσωση της αξιοπρέπειας μας, αδιαφο­ρώντας για τον Άλλο, που μπορεί να είναι το ίδιο το παιδί μας.

Η «άνευ ετέρου» όμως απόρριψη της «άγαμης μη­τέρας» παραγνωρίζει το γεγονός, ότι αυτή, παρά τον κλονισμό, που προκαλεί η εγκατάλειψη της από τον «άπιστο» (χωρίς εμπιστοσύνη, δηλαδή) σύντροφο, έ­χοντας συναίσθηση τι σημαίνει η άμβλωση πνευματι­κά και ανθρωπολογικά, πέρα από τους σωματικούς κινδύνους, που περικλείει, πιστή στο μητρικό ένστι­κτο, αποφασίζει να σώσει το παιδί της, την ζωή δηλα­δή, που φυτεύθηκε στα σπλάγχνα της, σεβόμενη την αξία του ανθρώπου και θυσιαζόμενη γι' αυτήν. Σ' αυ­τή την κρίσιμη στιγμή της μεγάλης απόφασης όμως χρειάζεται την βοήθεια και ενίσχυση του περιβάλλον­τός της, το οποίο σχεδόν κατά κανόνα -δυστυχώς- δεν την θέλει μόνο εγκαταλελειμμένη, αλλά και στιγ­ματισμένη. Πολλές εκτρώσεις γίνονται, επειδή η άγα­μη μητέρα δεν αντέχει την κοινωνική κατακραυγή, ό­ταν μάλιστα θα φέρει στον κόσμο το παιδί της και πα­ράλληλα δεν έχει τις οικονομικές δυνατότητες να αντιμετωπίσει την εγκυμοσύνη και όλα τα συνδεόμενα με αυτήν προβλήματα.

Η «άγαμη μητέρα» θέτει, έτσι, την κοινωνία μας προ των ευθυνών της απέναντι της. Ιδιαίτερα δε στην δική μας παραδοσιακή ελληνορθόδοξη κοινωνία ε­λέγχει την συμπεριφορά μας και τις προϋποθέσεις της. Διότι για μια καθαρά χριστιανική (και συνάμα ανθρωπιστική) στάση απέναντι στην εμπερίστατη «άγαμη μητέρα» χρειάζονται κατάλληλες προϋποθέ­σεις, που μπορούν να διαμορφώσουν ανάλογη νοοτρο­πία. Στην θεολογική μας γλώσσα αυτό λέγεται φρόνη­μα, που είναι το περιεχόμενο της συνειδήσεως μας. «Τούτο φρονείσθω εν υμίν, ο και εν Χριστώ Ιησού», λέγει ο Απ. Παύλος (Φιλ. 2,5), Η «ολοτελής» (Α' Θεσσ. 5, 23) και καθολική ένταξη του Ορθοδόξου πιστού στην εν Χριστώ κοινωνία, το εκκλησιαστικό σώμα, αποσκοπεί στην συγκρότηση εν Χριστώ συνει­δήσεως, και δεκτικής της Χάριτος του Θεού καρδιάς, ώστε ο πιστός να ζει, να κινείται και να βλέπει τα πάντα, μέσα από το πρίσμα της θεϊκής αγάπης. Αυτό όμως σημαίνει υπέρβαση της άτεγκτης νομιμότητας και του τυφλού ηθικισμού. Είναι, άλλωστε, βασική δι­δασκαλία του Απ. Παύλου, ότι δεν σώζει η τυφλή προσήλωση στον νόμο, έστω και αν δόθηκε από τον Θεό, αλλά η μέσω της τηρήσεως του νόμου, μετοχή στην χάρη του Θεού, για να μεταβληθεί η αγάπη μας σε ανιδιοτελή και φιλάνθρωπη. Αυτή η αγάπη «πάντα στέγει» και «ουδέποτε εκπίπτει», διότι «ου ζητεί τα ε­αυτής» (Α' Κορ. 13, 5-8). Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, περιφρόνηση του θεϊκού νόμου. Αλλά οι εντολές του Θεού, όπως λέγει ο άγιος Μάρκος ο Ερημίτης, «ουχί την αμαρτίαν εκκόπτουσιν, αλλά τους όρους της δο­θείσης ημίν ελευθερίας φυλάττουσιν» (PG 65, 992).

Πέρα από τα «Πρέπει» του ηθικού νόμου, υπάρχει το «Είναι» της ανθρώπινης ύπαρξης, που κατακρεουρ­γείται από την μια πλευρά με την έκτρωση και από την άλλη με την απαξίωση της εγκύου, που έστω και άγαμη, θέλει να «κρατήσει», όπως λέμε, το παιδί της. Η στάση μας, λοιπόν, απέναντι σ' αυτήν την μητέρα και στη ζωή, που φέρει μέσα της, βαρύνει πολύ περισ­σότερο από την δική της «ανομία» και παρέκκλιση. Είναι δε απόλυτα αναγκαίος ο αναβαπτισμός μας στην φιλανθρωπία των Αγίων μας, ιδιαίτερα σήμερα, που τα ριζοσπαστικά νέα ήθη της εσχατολογικής Νέ­ας Εποχής, ένα από τα όποια είναι η ασυδοσία των προγαμιαίων σχέσεων, θα μας οδηγεί όλο και περισ­σότερο σε τέτοιες καταστάσεις, που θα γίνουν γρήγο­ρα ο κανόνας στην κοινωνική και οικογενειακή ζωή μας (πρβλ. την νομοθέτηση των συμβιώσεων, τ. ο.)

Είναι αναγκαίος, συνεπώς, ο σεβασμός όλων μας στην αξία της ζωής και η προστασία της γυναίκας, που κυοφορεί, με οποιεσδήποτε προϋποθέσεις. Αυτό μάλιστα ισχύει και για την άγαμη μητέρα, ακόμη και στην περίπτωση του βιασμού της, και μάλιστα κτηνώ­δους, όπως συνέβη κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, το 1974. Άλλο όμως η κτηνωδία και άλλο η ζωή και ο κυοφορούμενος άνθρωπος, που δεν φέρει μόνον τις καταβολές του απαίσιου βιαστού, αλλά και της ίδιας της βιασθείσης μητέρας. Ποιος ξέρει δε τι άνθρωπος θα γεννηθεί, έστω και από αυτή την αδόκη­τη σύλληψη! Σε κάθε περίπτωση ο άνθρωπος δεν παύ­ει να είναι «θεός κεκελευσμένος», κατά τον Μ. Βασί­λειο: άνθρωπος δηλαδή, που έχει μέσα του την εντο­λή και την δυνατότητα να γίνει «θεός κατά χάριν».

Η καλλιέργεια σ' όλους μας της αγιοπατερικής νοοτροπίας οδηγεί στην αποδοχή της άγαμης μητέρας ως συνανθρώπου εμπερίστατου, που έχει ανάγκη την βοήθεια και προστασία μας. Και υπάρχει πλήθος προ­τύπων συμπεριφορών αυτού του είδους, όπως π.χ. η παραβολή του Καλού Σαμαρείτου (Λουκ. 10, 30-37), που κωδικοποιεί την στάση του ίδιου του Θεανθρώ­που απέναντι σε κάθε άνθρωπο. Ο Χριστός με την δι­ήγηση αυτή διδάσκει πώς μπορεί ο άνθρωπος να γίνει «πλησίον» για τον Άλλον, τον συνάνθρωπό του. Τό­σο στην αρχαιοελληνική, όσο και στην ιουδαϊκή κοι­νωνία «πλησίον» ήταν ο συγγενής, ο ομόφυλος, ο οι­κείος. Ο Χριστός μας όμως προβάλλει ως «πλησίον», πρώτα εκείνον που «ποιεί το έλεος» -δείχνει δηλαδή αγάπη- και όχι τον δεχόμενο την φιλανθρωπία, και δεύτερο αυτός που δέχεται την αγάπη δεν είναι συγγε­νής και ομόφυλος, αλλά ξένος και πρακτικά εχθρός και αντίπαλος, όπως οι Σαμαρείτες απέναντι στους Ιουδαίους.

Ο Σαμαρείτης, κατά τον άγιο Κύριλλο Α­λεξανδρείας, μολονότι «αλλογενής... πεπλήρωκε της αγάπης τον νόμον». Συμπληρώνει δε ο ιερός Χρυσό­στομος: «Ούτω τοίνυν και συ, αν ίδης τινά κακώς πά­σχοντα, μηδέν περιεργάζου λοιπόν. Έχει το δικαίωμα της βοηθείας το κακώς παθείν αυτόν». Και μόνον η κατάσταση του πάσχοντος συνανθρώπου απαιτεί την συμπαράστασή μας. Το ορθό ερώτημα, λοιπόν, δεν εί­ναι «τις εστί μου πλησίον», που έθεσε ο νομικός της παραβολής, αλλά «σε ποιον είμαι εγώ πλησίον». «Πλησίον» γινόμεθα στην άγαμη μητέρα, όταν την αποδεχόμεθα, όπως είναι, «καθώς και ο Χριστός ημάς προσελάβετο» (Ρωμ. 15, 7).

Σημαντική όμως για το θέμα μας είναι και η περι­κοπή του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου με την διήγηση για τον Ιωσήφ, τον «μνήστορα» και προστάτη της Παναγίας και τους δικαιολογημένους λογισμούς του στην περίπτωση της «εκ Πνεύματος Αγίου» εγκυμο­σύνης της, τηρουμένων βέβαια των αναλογιών και των διαφορών. Ο Ιωσήφ χαρακτηρίζεται «δίκαιος», ευσυνείδητος δηλαδή τη ρητής κατ' αρχάς του Νόμου, που επέβαλλε όμως ποινή θανάτου στους μοιχούς και τις μοιχαλίδες (Λευϊτ. 20, 10) διά λιθοβολισμού (Δευτ. 22, 23). Ο Ιωσήφ όμως, κατά τον Χρυσόστομο, «εφιλανθρωπεύετο από πολλής χρηστότητος... υπέρ τα νο­μικά εντάλματα ζων». Είχε περάσει στην περιοχή της Χάρης, υπερβαίνοντας τον Νόμο. Περιβάλλει, λοι­πόν, με την αγάπη και φιλανθρωπία του την κατά τις ενδείξεις «κλεψίγαμον» Μαρία. Όμως «ου μόνον κολάσαι, αλλ' ουδέ παραδειγματίσαι εβούλετο». Ούτε να την διαπομπεύσει δηλαδή δεν ήθελε. Γιατί; Απαντά ο Χρυσόστομος: «Αλλ' όμως ούτως ην πάθους καθαρός, ως μη θελήσαι μηδέ εν μικροτάτοις λυπήσαι την Παρθένον» (Ήταν τόσο καθαρός από κάθε κακία, που δεν ήθελε στο ελάχιστο να λυπήσει την Παρθένο Μαρία), που ο θεός του εμπιστεύθηκε. Αυτό είναι αγιότητα, Ορθοδοξία! Αν δεν φθάσουμε σ' αυτή την καθαρότη­τα της καρδιάς, δεν είναι δυνατόν αυτή να πληρωθεί από την θεϊκή αγάπη και φιλανθρωπία του Ιωσήφ προς κάθε συνάνθρωπο.

Οι Άγιοί μας, μιμηταί και συνεχιστές του Θεαν­θρώπου στην ιστορία, έχουν επίγνωση της αξίας του ανθρώπου σε οποιαδήποτε στιγμή και κατάσταση της ζωής του. Αρκεί να θυμηθούμε το Μάρκ. 2, 27. Είναι ο λόγος του Χριστού μας, ότι «το Σάββατον διά τον άνθρωπον εγένετο, ουχ ο άνθρωπος διά το Σάββατον». Οι θεσμοί, η κοινωνία, τα πάντα υπάρχουν, για να υπηρετούν τον άνθρωπο, πόσο μάλλον, όταν είναι εμπερίστατος, όπως η άγαμη μητέρα. Ο Ορθόδοξος α­διαφορεί για το τι θα πει η χωρίς Χριστό κοινωνία, έ­στω και αν λέγεται χριστιανική, και το μόνο που θέ­λει είναι να συμπαρασταθεί στο θύμα, που λέγεται ά­γαμη μητέρα, και να σώσει την ζωή, που αυτή κυοφο­ρεί. Χίλια εξώγαμα είναι αγιότερα από μία έκτρωση, που είναι ψυχρός φόνος! Μπορούμε, συνεπώς να καταλάβουμε αυτό, που είπε ένας πατέρας στην κόρη του, μόλις μπήκε στην εφηβεία:

«Παιδί μου, της είπε. Μπορεί να έχεις περιπέτειες στη ζωή σου και να βρε­θείς κάποια στιγμή έγκυος, πριν ακόμη φθάσεις στον γάμο. Σε παρακαλώ, αν συμβεί κάτι τέτοιο, εγώ θα το αναλάβω. Έκτρωση όμως μην κάνεις ποτέ στην ζωή σου!».

Το αληθινό κύρος μας είναι να σώσουμε μια ζωή και όχι να την θυσιάσουμε στον Μολώχ του εγω­κεντρισμού μας...

Αν δεν μιλήσουμε έτσι στα παιδιά μας, δεν θα α­ποβάλουν τον φόβο για την οικογενειακή εγκατάλει­ψη σε περίπτωση εξώγαμης εγκυμοσύνης και την κοι­νωνική κατακραυγή. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει με κανένα τρόπο ενθάρρυνση των λεγομένων ελευθέρων σχέσεων, του πανσεξουαλισμού και της ηθικής ασυδο­σίας της εποχής μας. Αλλά την θωράκιση της γυναίκας-θυγατέρας μας, με την υπόσχεση της συμπαράστα­σής μας σε περίπτωση θυματοποιήσεώς της από κά­ποιον ανάξιο άνδρα. Δεν πρέπει δε, να λησμονούμε, ότι οφείλουμε αυτή την στάση απέναντι στις θυγατέρες μας, διότι σχεδόν πάντοτε είναι θύματα και της απου­σίας αγωγής στην ίδια την οικογένεια. Οι πτώσεις των παιδιών μας είναι κατά κανόνα, η συνέπεια της α­διαφορίας μας για την εν Χριστώ διαπαιδαγώγησή τους, ώστε να μάθουν να αγωνίζονται και να ανθί­στανται στους πειρασμούς. Σε πρόσφατη ανακοίνωση μου σε συνέδριο για το δημογραφικό, ετόνισα ιδιαίτε­ρα, ότι η πολυτεκνία μόνη της δεν σώζει, αν δεν συνδέεται και με την ορθή αγωγή, που οδηγεί στην «καλλιτεκνία». Δεν σώζει ο αριθμός των παιδιών, αλλά η εν Χριστώ ανατροφή τους. Η κατάλληλη ανα­τροφή είναι η πρόληψη του κακού (κατά το: «κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν») και η εμφύσηση πνεύματος αυτοσεβασμού και αυτοσυγκράτησης στα παιδιά μας, ιδιαίτερα στις θυγατέρες μας. Παράλληλα όμως έμπνευση σεβασμού του ανθρώπου και ως εμ­βρύου, ώστε σε περίπτωση έκτος γάμου εγκυμοσύνης να αποφευχθεί η έκτρωση με κάθε τρόπο.
Εύχομαι στον Σύλλογο να τα εκατοστήσει!

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ। ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
Εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

πηγή

Η αγάπη της μάνας θωρακίζει την υγεία για πάντα!

Η αγάπη της μάνας δεν είναι μόνο ανεκτίμητη, αλλά και γιατρικό που κρατάει για πάντα. Μία νέα μελέτη αποκαλύπτει πως όσο περισσότερη στοργή και αγάπη δείχνει μια μητέρα στο παιδί της, τόσο πιο προστατευμένο είναι από σοβαρά νοσήματα – όπως ο διαβήτης και η καρδιοπάθεια – μέχρι να γεράσει.

Στην πραγματικότητα, η μελέτη συσχέτισε την αγάπη της μητέρας κατά την παιδική ηλικία με την μείωση του κινδύνου αναπτύξεως διαβήτη και καρδιοπάθειας στις ηλικίες 50-60 ετών.

Την μελέτη πραγματοποίησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Brandeis, στη Βοστώνη, οι οποίοι εξέτασαν 1.000 εθελοντές οι οποίοι προέρχονταν από φτωχές οικογένειες.

Η επιλογή αυτή δεν ήταν τυχαία: πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει πως οι άνθρωποι οι οποίοι προέρχονται από χαμηλά οικονομικά στρώματα, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο νοσηρότητας και έχουν μειωμένο προσδόκιμο επιβιώσεως.

Ωστόσο, οι ερευνητές διαπίστωσαν πως αρκετοί από τους εθελοντές τους είχαν εξουδετερώσει αυτή την τάση – και οι περισσότεροι είχαν μεγαλώσει με πολλή αγάπη από τις μητέρες τους.

Οι εθελοντές είχαν δηλώσει συμμετοχή στη μελέτη σε ηλικία 46 ετών κατά μέσον όρο, ενώ κατά την έναρξη της μελέτης είχαν υποβληθεί σε πλήρες τσεκ απ σε ένα νοσοκομείο.

Είχαν επίσης απαντήσει σε ερωτήματα για τη μητέρα τους, όπως «πόσο καταλάβαινε τα προβλήματα και τις ανησυχίες σας;» και «πόσο χρόνο σάς αφιέρωνε και πόσο σας φρόντιζε όταν το είχατε ανάγκη;».

• Τα ευρήματα

Μία δεκαετία αργότερα, οι μισοί από τους εθελοντές είχαν παρουσιάσει μεταβολικό σύνδρομο, δηλαδή είχαν ταυτοχρόνως τρεις ή περισσότερους παράγοντες κινδύνου για καρδιοπάθεια, εγκεφαλικό και διαβήτη (όπως παχυσαρκία, υπέρταση, αυξημένη χοληστερόλη και αυξημένη αντοχή στην ινσουλίνη).

Η συχνότητα του συνδρόμου ήταν ιδιαιτέρως αυξημένη στους εθελοντές που είχαν μεγαλώσει πιο φτωχικά απ’ όλους, ανεξάρτητα από το αν στην πορεία της ζωής τους τα πράγματα είχαν αλλάξει και είχαν αποκτήσει οικονομική άνεση.

Μολονότι όμως ο ιδιαίτερα αυξημένος κίνδυνος έμοιαζε να είναι «προδιαγεγραμμένος» από την παιδική τους ηλικία, όσοι από αυτούς δήλωσαν πως είχαν μεγαλώσει με άφθονη αγάπη και φροντίδα από τη μητέρα τους, είχαν πολύ λιγότερες πιθανότητες να εκδηλώσουν το σύνδρομο.

• «Βιολογικό αποτύπωμα»

Η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Μάρτζι Λάχμαν, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο, εκτίμησε πως τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας προφανώς αφήνουν ένα «βιολογικό αποτύπωμα» που μας ακολουθεί μέχρι να γεράσουμε.

«Η επίδραση της μητρικής αγάπης στην υγεία μας στην μέση ηλικία αποδεικνύεται τεράστια», εξηγεί. «Προσπαθούμε τώρα να καταλάβουμε τι είναι αυτό στην στοργή της που μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο να δραπετεύσει από τη “μοίρα” που του επιφυλάσσει η φτώχεια και να μεγαλώσει υγιέστερος από συνομηλίκους του, οι οποίοι μεγάλωσαν εξίσου φτωχικά με εκείνον».

Προς το παρόν, οι ερευνητές μόνο υποθέσεις μπορούν να κάνουν. Εκτιμούν λοιπόν πως μια στοργική, γεμάτη αγάπη μητέρα μαθαίνει στο παιδί της να είναι συμπονετικό, του «διδάσκει» τεχνικές καλύτερου χειρισμού του στρες ώστε να μην επηρεάζει τη ζωή του και ίσως το ενθαρρύνει να ζει όσο πιο υγιεινά μπορεί – αποτρέποντάς το λ.χ. από το να στραφεί στο τσιγάρο ή/και στο ποτό για παρηγοριά.

Αν και οι ερευνητές δεν εξέτασαν τον πιθανό ρόλο του πατέρα στην μελλοντική υγεία των απογόνων του, δεν αποκλείουν το γεγονός κάτι ανάλογο να ισχύει και για τους άντρες.

Η μελέτη δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Psychological Science».

Πηγή: ΤΑ ΝΕΑ

Επιλόχεια κατάθλιψη: Αντιμετωπίστε την χωρίς τύψεις

της Έλενας Μπούλια

Όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, ο ερχομός ενός μωρού πέρα από τεράστια χαρά μπορεί σε κάποιες μητέρες να φέρει αφόρητη θλίψη και ένα έντονο συναίσθημα απώλειας –πρόσφατες έρευνες λένε ότι αντίστοιχα συναισθήματα μπορεί να νιώσει σπανιότερα και ο πατέρας (δείτε εδώ). Το φαινόμενο ονομάζεται επιλόχεια κατάθλιψη και παρουσιάζεται σε μία στις δέκα γυναίκες Έχει εξήγηση, έχει θεραπεία και δεν θα πρέπει να παραμελείται ούτε από τη νέα μαμά ούτε από το περιβάλλον της, ως κάτι που κάποια στιγμή θα περάσει.

Πότε εμφανίζεται;
Η επιλόχεια κατάθλιψη, όπως παρατηρεί η ψυχολόγος κ. Τριανταφυλλιά Χαρίλα εμφανίζεται συνήθως την τρίτη ή την τέταρτη ημέρα μετά τον τοκετό και τα συμπτώματα είναι εντονότερα αργά το απόγευμα ή το βράδυ. Σε σπανιότερες περιπτώσεις μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και 6 μήνες μετά τον τοκετό.

Γιατί εμφανίζεται;
Οι λόγοι που εμφανίζεται η επιλόχεια κατάθλιψη είναι πολλοί και διαφορετικοί. Σύμφωνα με τον ψυχολόγο κ. Νίκο Βακόνδιο «Πολλές φορές η έντονη ορμονική μεταβολή μετά τον τοκετό μπορεί να φέρει στην επιφάνεια διάφορες διαταραχές και την γενετική προδιάθεση για κατάθλιψη, ή ακόμα και για σοβαρότερες καταστάσεις, όπως ψύχωση ή μανιοκατάθλιψη». Σε αυτές τις ορμονικές διαταραχές προστίθενται οι αλλαγές στην εικόνα του σώματος της γυναίκας, με την άδεια -πλέον- και χαλαρή κοιλιά και τους πρησμένους και συχνά πληγωμένους μαστούς.

Φυσικά, βασικός παράγοντας είναι και το γεγονός ότι η μητέρα, την πρώτη περίοδο μετά τον τοκετό, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην ιδέα ότι οι δικές της ανάγκες που μέχρι πρόσφατα βρίσκονταν στο επίκεντρο όλων, μπαίνουν στο περιθώριο και η φροντίδα του μωρού απαιτεί το 24ωρο ενδιαφέρον της. Ιδιαίτερα η γυναίκα που γίνεται πρώτη φορά μητέρα δυσκολεύεται πολλές φορές να συγχρονιστεί με το μωρό, να καταλάβει γιατί αυτό κλαίει. Συχνά εκλαμβάνει το κλάμα και τη δυσφορία του μωρού ως δική της αποτυχία, κάτι που την κάνει να νιώθει ακόμα χειρότερα.

Ποια είναι τα σημάδια;
Σύμφωνα με τον κ. Βακόνδιο, αυτά είναι παρόμοια με της κατάθλιψης: Κακή διάθεση, έντονη θλίψη, έλλειψη ικανοποίησης και ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που παλαιότερα πρόσφεραν ευχαρίστηση, έλλειψη ενδιαφέροντος προς το μωρό ή επιθετικότητα προς αυτό, ευσυγκινησία χωρίς προφανείς λόγους με ασυγκράτητα δάκρυα, άγχος, κόπωση, μείωση ή αύξηση βάρους, έμμονες και ανεξήγητες ιδεοληψίες που αφορούν το βρέφος (π.χ. ότι μπορεί να αρρωστήσει ή να πεθάνει, ή ότι μπορεί να του κάνει κακό) κ.α. Ακόμα, προσθέτει η ψυχολόγος κ. Τέσσα Χριστοδούλου, η κούραση που έτσι κι αλλιώς νιώθουν οι μητέρες τον πρώτο καιρό της λοχείας, σε συνδυασμό με την κόπωση που δημιουργεί η επιλόχεια κατάθλιψη μπορεί να οδηγήσει σταδιακά σε υπερένταση και δυσκολία ύπνου με αποτέλεσμα η μητέρα να ξυπνά ακόμα περισσότερες φορές κατά την διάρκεια της νύχτας με άγχος, π.χ. αν τάισε το μωρό ή αν συνέβη κάτι κακό.

Πόσο διαρκεί;
Οι ειδικοί υποστηρίζουν πως υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα στην επιλόχεια μελαγχολία και την επιλόχεια κατάθλιψη. Η πρώτη, λένε, έχει ηπιότερα συμπτώματα και μπορεί να διαρκέσει έως και δύο εβδομάδες μετά τον τοκετό, ενώ η δεύτερη μπορεί να διαρκέσει ακόμα και έναν χρόνο μετά τον τοκετό, παύοντας πλέον να είναι επιλόχεια αλλά κανονική κατάθλιψη.

Πώς αντιμετωπίζεται;
Σε πολλές περιπτώσεις, μετά τις δύο πρώτες εβδομάδες τα συμπτώματα υποχωρούν και η μητέρα αρχίζει να αισθάνεται καλύτερα, απολαμβάνοντας σιγά-σιγά τις στιγμές της με το μωρό αλλά και αυτές χωρίς αυτό. Αν, όμως, μετά από αυτό το διάστημα τα συμπτώματα εντείνονται είναι απαραίτητη η συμβολή κάποιου ειδικού, ο οποίος θα θεραπεύσει την κατάθλιψη μέσω του λόγου. «Ο κόσμος νομίζει πως μπορεί να θεραπεύσει την κατάθλιψη μόνος του», λέει ο κ. Βακόνδιος. «Αυτό, όμως, είναι σχεδόν αδύνατο γιατί ο εγκέφαλος θέτει περιορισμούς που ένα άτομο με κατάθλιψη δε μπορεί να αντιληφθεί, πόσο μάλλον να αντιμετωπίσει».

Σκοπός του ειδικού είναι να άρει αυτούς τους περιορισμούς και μέσα από την συζήτηση να ανιχνεύσει πώς λειτουργεί το μυαλό του ανθρώπου, με σκοπό να διώξει τις ενοχικές σκέψεις που είναι συχνές στην κατάθλιψη και να αλλάξει τον τρόπο σκέψης της γυναίκας που νιώθει έτσι. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η επιλόχεια κατάθλιψη δεν είναι ανίατη και πολύ σύντομα μπορεί η κουβέντα με τον ειδικό να την εξαλείψει.

Αυστραλή μητέρα με την αγκαλιά της κατάφερε να επαναφέρει το νεκρό μωρό της στη ζωή!

Μία απίστευτη ιστορία βλέπει το φως της δημοσιότητας με πρωταγωνίστρια μία Αυστραλή μητέρα που πριν πέντε μήνες γέννησε πρόωρα τα δίδυμα μωρά της.

Ο Jamie και η Emily γεννήθηκαν στις 27 εβδομάδες και ζύγιζαν λιγότερο από ένα κιλό.

Το κοριτσάκι δεν παρουσίασε προβλήματα, ο γιος της Kate Ogg ωστόσο δεν τα κατάφερε.

Οι γιατροί προσπαθούσαν επί 20 λεπτά να τον κάνουν να αναπνεύσει αλλά το μωρό δεν αντιδρούσε. Ετσι πήγαν στο δωμάτιο για να μεταφέρουν τα δυσάρεστα νέα στους γονείς. Εκείνοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν τι έπαθαν και ζήτησαν να μπορέσουν τουλάχιστον να πουν αντίο στο μωρό τους.

Τότε ξεκίνησε το θαύμα: Η Kate κράτησε στα χέρια της τον γιο της. Του έβγαλε την κουβέρτα που τον σκέπαζε και τον έβαλε πάνω στο γυμνό της δέρμα. Τον κράταγε, τον αγκάλιαζε, τον χάιδευε και του μιλούσε συνέχεια. Οι γιατροί πήγαν να τον πάρουν, αλλά η μητέρα του δεν μπορούσε να τον αφήσει.

Επί δυο ώρες, μητέρα και γιος κάθονταν έτσι. Και τότε ξαφνικά η Kate ...ένιωσε μία κίνηση. Ήταν ένα μικρό, ανεπαίσθητο κούνημα, αλλά εκείνη το ένιωσε. Αμέσως ειδοποίησε τους γιατρούς εκείνοι όμως της είπαν ότι δεν ήταν τίποτε! Τότε η Kate έβαλε λίγο γάλα από το στήθος της στο στόμα του και τον ένιωσε να αναπνέει. Ο μικρός άνοιξε τα ματάκια του και λίγα λεπτά αργότερα άπλωσε το χεράκι του και έπιασε το χέρι της μαμάς του.

Στο μαιευτήριο επικράτησε αλαλούμ! Όλοι έτρεχαν αλλόφρονες μη μπορώντας να πιστέψουν τι είχε συμβεί. Οι γιατροί βρίσκονταν σε κατάσταση σοκ μιλώντας ακόμα και εκείνοι για θαύμα. Την Κate δεν την ένοιαζε τίποτε άλλο, είχε το μωρό της στην αγκαλιά της, ζωντανό.

Η μητέρα περιέγραψε το δράμα που πέρασε στο νοσοκομείο λέγοντας: '' Οι γιατροί με ρώτησαν μετά τη γέννα εαν είχα διαλέξει κάποιο όνομα για το γιο μου-. Jamie τους απάντησα και τότε μου είπαν ότι- ο Jamie δεν τα κατάφερε. Ήταν το πιο απαίσιο συναίσθημα που έχω νιώσει. Ξετύλιξα τον γιο μου από την κουβέρτα και τον κράτησα στην αγκαλιά μου. Τα μικροσκοπικά του χεράκια δεν αντιδρούσαν''. Αυτά ήταν τα λόγια της μητέρας περιγράφοντας τις δύσκολες ώρες λίγο πριν αναστηθεί το παιδί της!

Η γενναία μαμά βγήκε την Πέμπτη για πρώτη φορά στην τηλεόραση και μίλησε για την ιστορία της, παρουσιάζοντας μάλιστα τα δύο υγιέστατα μωρά της. Στόχος της να πείσει γιατρούς και νοσοκομεία για τη σημασία της επαφής μάνας-μωρού όταν τα νεογέννητα γεννιούνται πρόωρα ή έχουν προβλήματα υγείας.

πηγή