ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ 8 ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΟΥ;

Μια ειδική πρόβλεψη από την Εκκλησία που ελάχιστοι γνωρίζουν, έχει φροντίσει ώστε να δίνεται όνομα σε κάθε νεογέννητο την όγδοη ημέρα της ζωής του.

Λέγεται "ονοματοδοσία" και είναι ανεξάρτητη από τη Βάπτιση.
Η ευχή της ονοματοδοσίας

Η Ευχή ονομάζεται έτσι επειδή με την ευλογία που παρέχει στο παιδί η Εκκλησία, οκτώ ημέρες μετά τη γέννησή του, το προσφωνεί για πρώτη φορά με το δικό του προσωπικό όνομα.

Αυτό συμβαίνει όχι επειδή είναι η πρώτη φορά που η Εκκλησία το ευλογεί και του εύχεται- ήδη κάτι τέτοιο συνέβη την πρώτη ημέρα-, αλλά επειδή οι ευχές της πρώτης ημέρας απευθύνονται κυρίως στη μητέρα και δευτερευόντως στο παιδί.

Αυτό το όνομα θα φέρει σ' όλη του τη ζωή και μ' αυτό το όνομα θα εισέλθει τελικά στην αναμενόμενη Βασιλεία του Θεού, προτύπωση της οποίας είναι η ημέρα αυτή της λήψεώς του.

Εκείνο που κάνει η ευχή είναι να καταδείξει το σκοπό του ανθρώπου, που είναι η ένωσή του με το Θεό. Γι' αυτό και δεν παραλείπει να εκφράσει το αίτημα της συνάψεώς του στην Εκκλησία και της τελειώσεώς του με τα άγια Μυστήρια του Χριστού.

Μόνο, ως μέλος της Εκκλησίας, που θα γίνει με το Βάπτισμα, το παιδί θα ξεπεράσει τη διάσπαση της αμαρτίας. Έτσι γίνεται φανερό ότι η ευχή της ονοματοδοσίας στοχεύει στα Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος και τη συμμετοχή του ανθρώπου στη Θεία Ευχαριστία.

Η Ακολουθία της ονοματοδοσίας

Η ευχή εντάσσεται μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της Ακολουθίας της ονοματοδοσίας , που τελείται στο ναό ή στο σπίτι. Το παιδί υποδέχεται ο ιερέας όχι μέσα στο Ναό, αλλά σον πρόναο. Εκεί τελεί και την Ακολουθία.

Η καταβολή της διάταξης αυτής είναι δυνατό να αναζητηθεί στην πράξη της Αρχαίας Εκκλησίας, κατά την οποία οι προβαπτισματικές τελετές γίνονταν όχι στον κυρίως Ναό αλλά στο προαύλιο του βαπτιστηρίου .

Μετά την ανάγνωση της ευχής της ονοματοδοσίας που εξετάσαμε ο ιερέας ευλογεί το στόμα, το μέτωπο και την καρδιά του παιδιού. Αυτό γίνεται όχι απλά και μόνο γιά να ευλογηθούν τα συγκεκριμένα μέρη του σώματος, αλλά κυρίως οι αντίστοιχες λειτουργίες τους: η λογική (στόμα), η νοητική(μέτωπο) και η ζωοποιητική ( καρδία ).

Έτσι το παιδί, ως σύνολο ψυχοσωματικής οντότητας, παραδίδεται στην κυριολεξία στο Χριστό. Αυτός είναι ο λόγος που στη συνέχεια ψάλλεται και το απολυτίκιο της εορτής της Υπαπαντής « Χαίρε Κεχαριτωμένη , Θεοτόκε Παρθένε…».

Σήμερα, πολλές φορές, από διάφορους λόγους, όπως η άγνοια, η μη έγκαιρη απόφαση των γονέων για το όνομα που πρόκειται να δοθεί στο παιδί, και άλλες πρακτικά αίτια, η ονοματοδοσία συνδέθηκε με την Ακολουθία του Βαπτίσματος.

Η πιο επίσημη ώρα και περί εξορκισμών

Η πιο επίσημη ώρα και περί εξορκισμών

Η πιο επίσημη ώρα του πιστού Χριστιανού είναι η ώρα της βάπτισης του. Γιατί τότε γίνεται παιδί του Θεού, μέλος της Εκκλησίας Του, με προοπτική την αιώνια Βασιλεία του Θεού.

Στο πρώτο, προπαρασκευαστικό, στάδιο του μυστηρίου του βαπτίσματος, δεσπόζουν οι εξορκισμοί ή αφορκισμοί και οί τελετές της απόταξης του διαβόλου και της σύνταξης του νεοφώτιστου με το Χριστό.

* Τί είναι οι εξορκισμοί;

Πρόκειται για ευχές, με τις οποίες φυγαδεύεται ο διάβολος και ο άνθρωπος απελευθερώνεται από τη δαιμονική κυριαρχία. Με τους τρεις αφορκισμούς ο ιερέας απευθύνεται στο διάβολο και τον «διατάσσει», με τη δύναμη του λυτρωτικού έργου του Χρίστου και κυρίως του σταυρικού Του θανάτου, να εξέλθει από αυτόν πού πρόκειται να βαπτισθεί! Έτσι ο φωτιζόμενος πορεύεται ελεύθερος και καθαρός προς το βάπτισμα. Στο τέλος αυτών των ευχών ζητείται από το Θεό να δεχτεί τον άνθρωπο στην ουράνια Βασιλεία και να του αποστείλει άγγελο φωτεινό ως ασφάλεια και δύναμη από κάθε δαιμονική επίδραση. Ο άγγελος θα τον συντροφεύει σε όλη του τη ζωή και θα τον οδηγεί στη Βασιλεία των ουρανών, αρκεί εκείνος να διατηρεί αμόλυντη τη χάρη του βαπτίσματος.

Στη συνέχεια ο ιερέας κάνει τρία εμφυσήματα στο πρόσωπο εκείνου πού πρόκειται να βαπτιστεί, με σκοπό την αποδίωξη κάθε πονηρού πνεύματος, αφού η πράξη αυτή είναι σημείο αναζωογονήσεως του ανθρώπου. Μετά τα εμφυσήματα γίνεται τριπλή σφράγιση με το σημείο του σταυρού στο μέτωπο, στο στόμα και στο στήθος για την καθαρότητα στο μυαλό, στο λόγο και στη ζωή.

Ακολουθεί η τελετή της απόταξης κατά την όποια γίνεται η προσωπική και ολόψυχη αποκήρυξη του σατανά από τον βαπτιζόμενο (ή τον ανάδοχο στα νήπια). Ο ανάδοχος αποκηρύσσει το σατανά στραμμένος προς τη δύση, πού συμβολίζει το σκότος και τον τόπο όπου έχει το βασίλειο του ο σατανάς. Αποκηρύσσεται ο σατανάς ως πονηρός και σκληρός τύραννος, ως δημιουργός και συνεργός κάθε κακίας πού απειλεί τον άνθρωπο και τον κόσμο. Η αποκήρυξη του σατανά από το βαπτιζόμενο σημαίνει ότι αρνείται όλα τα όπλα και τα έργα του διαβόλου. Υπόσχεται δηλαδή ότι θα αποφεύγει κάθε αμαρτία και παράλογη πράξη, κάθε τιμή προς τα άψυχα είδωλα, ήθη και έθιμα σατανικά, μαντείες, μαγικές τελετουργίες και τα παρόμοια.

Στη συνέχεια ο ανάδοχος φυσά το σατανά και τον φτύνει. Η εμφύσηση δηλώνει την με όλη την καρδιά απομάκρυνση και εκδίωξη του σατανά. Η έμπτυση σημαίνει την περιφρόνηση του ως μιαρού και βδελυρού.

Η σύνταξη με τον Χριστό και η ομολογία του συμβόλου της Πίστεως γίνεται προς την ανατολή πού συμβολίζει το Χριστό ο όποιος είναι το αληθινό φως.

Τέλος ο βαπτιζόμενος αποθέτει τα ρούχα του, δείχνοντας ότι αρνείται - εγκαταλείπει τον παλαιό του εαυτό, απελευθερώνεται από το σατανά για να «ενδυθεί» τον Ιησού Χριστό. Εδώ ολοκληρώνεται το εισαγωγικό μέρος του μυστηρίου και ο άνθρωπος είναι έτοιμος να δεχθεί τη χάρη του άγιου βαπτίσματος, να γίνει παιδί του ουράνιου Πατέρα και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος.

* Γιατί είναι απαραίτητο να γίνονται οι εξορκισμοί σε όλους τους ανθρώπους;

Διότι μετά την πτώση των Πρωτοπλάστων ο διάβολος κυριάρχησε στον κόσμο, καθυπέταξε τον άνθρωπο και απέκτησε δικαιώματα στη ζωή του.

* Γιατί και μετά το βάπτισμα ο διάβολος επανέρχεται και αποκτά δικαιώματα στη ζωή μας;

Επειδή εμείς του τα δίνουμε με την άγνοια ή την αμέλεια μας.

Συνήθως, ούτε οι γονείς ούτε ο ανάδοχος δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στη σημασία των τελουμένων κατά το βάπτισμα. Έτσι, καθώς μεγαλώνει ο νεοφώτιστος, δεν ακούει από κανέναν τίποτε για όσα φοβερά και σπουδαία τελέσθηκαν κατά τη μεγάλη ήμερα της βάπτισης του. Γι' αυτό ό διάβολος έχει την άνεση να επανέλθει. Πολλοί άνθρωποι από άγνοια ή από φόβο αρνούνται να πιστέψουν στην ύπαρξη του διαβόλου και της επιρροής πού ασκεί στους ανθρώπους. Η μεγαλύτερη νίκη του διαβόλου επί του ανθρώπου είναι να τον πείσει ότι δεν υπάρχει, διότι με τον τρόπο αυτό ο άνθρωπος μένει ακάλυπτος απέναντι στα τεχνάσματα πού ο πονηρός μεταχειρίζεται εναντίον του. Η γνώση της αλήθειας και ο προσωπικός αγώνας για τη διατήρηση της χάριτος του βαπτίσματος, μας ελευθερώνει από κάθε σατανική επενέργεια. Ο Χριστός μας δίνει «την εξουσία να κατανικούμε όλη τη δύναμη πού διαθέτει ο εχθρός του ανθρώπου, ο σατανάς. Γι΄ αυτό τίποτε από όσα μηχανεύεται εναντίον μας δεν πρόκειται να μας αδικήσει ή να μας βλάψει». (Λουκ. Γ 19).

Δυστυχώς κάποιοι συνάνθρωποι μας πολεμούνται ιδιαίτερα από τα πονηρά πνεύματα, πού τους υποδουλώνουν και τους βασανίζουν. Γι΄ αυτό η Εκκλησία μας, η στοργική μητέρα μας, έχει ειδικές προσευχές - εξορκισμούς, πού διαβάζονται στα συγκεκριμένα πρόσωπα από ιερέα και πού με τη βοήθεια του θεού ενεργούν για την απαλλαγή των προσώπων αυτών από τη δαιμονική ενέργεια.

Ερευνητής

Από το περιοδικό «Προς τη Νίκη», τεύχος 732, Φεβρουάριος २०११
πηγή

Οι προβαπτισματικές Ευχές της Εκκλησίας μας

Η Ευχή της Ονοματοδοσίας
Από τις τρεις πρώτες προβαπτισματικές ευχές μόνο η ευχή της όγδοης ημέρας, της ονοματοδοσίας, είναι αρχαία στη ζωή της Εκκλησίας μας και πράγματι «προβαπτισματική», με την ακριβή έννοια του όρου. Πρόκειται για μια σύντομη και ωραία ευχή που συνόδευε τη, δια των χειρών του Ιερέα, «σφράγιση» του βρέφους δια του σημείου του τιμίου Σταυρού και ακόμη την εγγραφή του χριστιανού στους υποψηφίους χριστιανούς, δηλ. στους Κατηχουμένους, με το όνομά του. Η ευχή αυτή έχει να μας διδάξει ότι άλλο είναι η ονοματοδοσία (γινόταν την όγδοη ημέρα από τη γέννηση του παιδιού) και άλλο το βάπτισμα.
Το παιδί πια από την όγδοη ημέρα της ζωής του, κατά μίμηση της ονοματοδοσίας του Κυρίου, έφερε το όνομά του και με αυτό βαπτίζεται αργότερα. Με το όνομα αυτό κοινωνεί, αλλά μετέχει και των άλλων μυστηρίων της Εκκλησία μας.
Όταν επικράτησε ο νηπιοβαπτισμός, η ευχή έχασε το αρχικό της νόημα. Σήμερα η ευχή αυτή της ονοματοδοσίας σπάνια διαβάζεται!
Υπάρχουν Ιερείς που την διαβάζουν πριν από το μυστήριο του Βαπτίσματος, εκφωνώντας και επίσημα το όνομα του νέου χριστιανού. Κάποιοι άλλοι που την διαβάζουν πριν από τις ευχές του Σαραντισμού, εφόσον βέβαια είναι παρόντες και οι δύο γονείς, οι οποίοι αποδέχονται την πρόταση του Ιερέα και συμφωνούν για το όνομα.

Οι Ευχές του Σαραντισμού
Όταν το βρέφος συμπληρώσει ακριβώς σαράντα ημέρες από την γέννησή του, έρχονται στο Ναό μαζί με την μητέρα (πρώτη παρουσία στο ναό μετά την γέννηση του παιδιού!) και τον πατέρα και διαβάζονται οι σχετικές Ευχές της Εκκλησίας μας από τον Ιερέα.
Η τελετή αυτή γίνεται εις ανάμνηση της παρόμοιας παρουσίας του νεογέννητου Χριστού στο ναό των Ιεροσολύμων. Η Παναγία μητέρα Του και ο Ιωσήφ προσφέρουν τον Ιησού, ως βρέφος κι Εκείνος σαράντα ημερών, στον Θεό. Το γεγονός, που τιμούμε ως τη μεγάλη δεσποτο-θεομητορική εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου, παρουσιάζει ο ευαγγελιστής Λουκάς (ευαγγέλιο Λουκά, κεφάλαιο β΄, στίχοι 22-39).
Οι Ευχές αυτές απευθύνονται τόσο προς τη μητέρα (για τη σωματική και πνευματική της υγεία) όσο και προς το νεογέννητο βρέφος (ο Ιερέας δια των χειρών του ευλογεί το παιδί δια του σημείου του τιμίου Σταυρού). Στο τέλος της ιεράς Ακολουθίας το βρέφος βαστάζεται από τον Ιερέα και οδηγείται προς το Ιερό.
Πλέον το βρέφος μπορεί να έρχεται κανονικά στη Εκκλησία με την μητέρα του, αλλά δεν μπορεί να κοινωνήσει, ούτε να μεταλάβει με αγιασμό, ούτε να πάρει αντίδωρο, ούτε να ευχελιαστεί, έως ότου βαπτιστεί, και έτσι με επίσημο τρόπο αξιωθεί να μετέχει των ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας.