Υπαπαντή και Σαραντισμός

Παπαθεοχάρης Μιχαήλ

Από το ωραίο ιστολόγιο Ορθόδοξη Γυναίκα
(εκεί από Άγια Μετέωρα)

«Κόλπους Πατρός τυπούσι του σου, Χριστέ μου, του Συμεών αι χείρες, αι φέρουσί σε».
Τους κόλπους [αγκαλιά] του ουρανίου Πατέρα συμβολίζουν, Χριστέ μου, τα χέρια του Συμεών που Σε κράτησαν στην αγκαλιά του.

Μόλις πέρασαν σαράντα ημέρες από την γέννηση του Θεανθρώπου, προσεφέρθη ο Κύριος στο ιερό υπό Μητρός Παρθένου, και υπεδέχθη Αυτόν ο πρεσβύτης Συμεών. Κατά τη διάταξη του Μωσαϊκού νόμου «παν άρσεν πρωτότοκον έσται αφιερωμένον τω Θεώ, και την εις τούτον νενομισμένην θυσίαν προσενέγκη, ζεύγος τρυγόνων, ή δύο νεοσσούς περιστερών». Δηλαδή, κάθε πρωτότοκο αρσενικό παιδί ήταν αφιερωμένο στο Θεό, και προς τούτο γινόταν μία συγκεκριμένη τελετή στο ναό, περιλαμβάνουσα και προσφορά δύο τρυγόνων ή περιστεριών. 

 

Λαβών δε ο πρεσβύτης Συμεών τον Κύριο της δόξης στα χέρια του είπε το «Νυν απολύεις τον δούλον σου Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη…». Τώρα, δηλαδή, Κύριε, ας πεθάνω, αφού είδα το Σωτήρα του κόσμου. Διότι αυτό περίμενε χρόνια ο δίκαιος Συμεών˙ να δει με τους οφθαλμούς του τον Κύριο και Θεό του. Και πλέον ευτυχισμένος μπορούσε να υπάγει εις τα αγκάλας του Θεού.
Έπειτα από αυτή τη γενική αναφορά, γίνεται κατανοητό ότι ο σαραντισμός έχει τις ρίζες του στην εποχή του Μωυσή (καθώς αυτό το στοιχείο το αντλούμε μέσα από τον Μωσαϊκό νόμο).
 

Λέγοντας «σαραντισμό», εννοούμε ότι η μητέρα προσφέρει το νεογέννητο στο ναό και αυτό προς δόξαν του τριαδικού Θεού.
Η γυναίκα, έπειτα από την κύηση χρειάζεται ένα διάστημα ώστε να επανέλθει και πάλι στην προ του τοκετού κατάσταση.
 

Αυτό το διάστημα ίσως είναι λιγότερο από της σαράντα ημέρες, αλλά από τη στιγμή την οποίαν οι πατέρες της εκκλησίας θέσπισαν αυτό τον συμβολικό αριθμό, οφείλουμε κι εμείς να τον υπακούμε ["Ν": κατά κάποιους γιατρούς είναι μεγαλύτερο, κανονικά η λεχώνα και το νεογέννητο θα έπρεπε να βρίσκονται σε σχετική προστατευτική "απομόνωση" κάπου τρεις μήνες]. Σίγουρα αυτοί κάτι παραπάνω θα γνώριζαν για να εισάγουν αυτό το διάστημα των σαράντα ημερών. Ας μη μας διαφεύγει άλλωστε ότι την εποχή διαμορφώσεως των τελετουργικών της Εκκλησίας μας, τόσες ημέρες εχρειάζοντο.
 

Η γυναίκα λοιπόν, κατά το πρότυπο της Παναγίας, έπειτα από σαράντα ημέρες πηγαίνει το βρέφος στο ναό για δυο λόγους. Πρώτον, για να εισάγει το βρέφος στο ναό, ώστε αυτό να μπορεί στη συνέχεια να βαπτισθεί και να συμμετάσχει στην εν Χριστώ λατρευτική ζωή, και δεύτερον για να καθαρισθεί και αυτή (καθώς οι ευχές του σαραντισμού αναφέρονται και στον καθαρισμό της γυναικός).

Παρατηρούμε ότι, όταν η γυναίκα έρχεται στο ναό για να λάβει υπο του ιερέως την ευχή του σαραντισμού, ο ιερεύς δεν την αφήνει να μπει στον κυρίως ναό, διότι θεωρείται ακόμα ακάθαρτη. Ακάθαρτη και όχι αμαρτωλή, όπως το συγχέουν πολλοί άνθρωποι στις ημέρες μας. 

Η γυναίκα δεν διέπραξε καμία αμαρτία, αντιθέτως έφερε στον κόσμο έναν άνθρωπο. Ακαθαρσία θεωρείται ό,τι αποβάλλεται από τον ανθρώπινο οργανισμό ["Ν": δεν εννοείται το μωρό, αλλά το αίμα, ο πλακούντας κ.τ.λ.], δια τούτο και παραμένει η γυναίκα έπειτα από την κύηση στον οίκο της για σαράντα ημέρες, ώσπου να καθαριστεί πλήρως και να μπορεί να συμμετάσχει και πάλι στη λατρευτική ζωή της εκκλησίας. Γι΄αυτό το λόγο και διαβάζει ο ιερεύς την ευχή στον πρόναο του ναού και έπειτα καθώς λαμβάνει στα χέρια του το βρέφος και το εισάγει στον κυρίως ναό, τότε και η γυναίκα, αφού έχει καθαρισθεί από τις ευχές, ασπάζεται μετ’ ευλαβείας τις εικόνες. Όλα αυτά γίνονται προς μίμηση του σαραντισμού του Κυρίου.

 

Ας δούμε όμως τώρα λίγο αναλυτικότερα την ακολουθία του σαραντισμού.
 

Σήμερα, ως γνωστόν, η ακολουθία του σαραντισμού αποτελείται από τέσσερις ευχές. Θέμα και των τεσσάρων ευχών είναι η προσαγωγή του βρέφους στο ναό κατά το πρότυπο του Κυρίου (σύμφωνα με τις διατάξεις του Μωσαϊκού νόμου). Οι ευχές αποτελούν ευλογίες του βρέφους και δεήσεις υπέρ αυτού, που κατά «μίμησιν» του Κυρίου προσάγεται στο ναό και αφιερούται στο Θεό. Αυτός είναι και ο εμφανείς σκοπός της ακολουθίας. Το παιδί εισέρχεται στην εκκλησία και αυτό σαραντίζει και όχι η μητέρα του. Η μητέρα συνοδεύει το βρέφος και ευλογείται μαζί με αυτό. Αναφέροντας ότι, η ευλογία περιλαμβάνει και τους δυο γονείς μαζί, και όχι μόνο την μητέρα, όπως συνήθως γίνεται.

Πρέπει επίσης να επισημανθεί το γεγονός, ότι το βρέφος είναι χωρίς αμφιβολία αβάπτιστο, διότι προϋποθέτουν και οι δυο ευχές ότι η είσοδός του στο ναό γίνεται για πρώτη φορά, καθώς ζητούν να αξιωθεί «εν καιρώ ευθέτω» του αγίου βαπτίσματος. Εξ άλλου οι ευχές της πρώτης ημέρας, της ογδόης, και της τεσσαρακοστής παρουσιάζουν προοδευτικό χαρακτήρα και εντάσσονται ουσιαστικά στις προβαπτισματικές πράξεις. Η κλιμάκωσις είναι φανερή. Την πρώτη ημέρα ευλογείται το βρέφος και χαιρετίζεται η έλευσή του στο κόσμο. Την όγδοη λαμβάνει το όνομα και χαρακτηρίζεται πια «δούλος Χριστού» και «χριστιανός». Την τεσσαρακοστή ημέρα εισέρχεται στο ναό του Θεού και «προσφέρεται» σε Αυτόν. Έπονται δε [ακολουθούν], η κατήχησις, το βάπτισμα, το χρίσμα και η θεία κοινωνία.

Επίσης, κατά την παράδοση αλλά και κατά τις τυπικές διατάξεις της ακολουθίας, έπειτα από την ανάγνωση των ευχών, ο ιερεύς κρατώντας στα χέρια του το βρέφος το εισάγει στο ιερό βήμα αδιακρίτως φύλου. Σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Ι. Φουντούλη, ούτε οι ευχές, ούτε οι τυπικές διατάξεις της ακολουθίας κάνουν διαχωρισμό μεταξύ φύλου, αλλά εισάγονται στο ιερό βήμα και προσκομίζονται στο Θεό (καθώς ο ιερεύς τα ανυψώνει με τα χέρια του στον ουρανό), ως «δώρον» και «ανάθημα» [=αφιέρωμα]. Πού αλλού θα προσφερθεί το δώρο στο Θεό, παρά στο θυσιαστήριό του; Αυτό ακριβώς ερμηνεύει και την είσοδο όλων των βρεφών αδιακρίτου φύλου στο Άγιο βήμα. Δεν έχει καμία σχέση με την ιερωσύνη που επιφυλάσσεται στους άνδρες. Πρόκειται περί πράξεως προσφοράς του νέου ανθρώπου στο Θεό και για τον χριστιανισμό δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ άρρενος και θηλαίου.
 

Συνελοντ’ ειπείν, ο σαραντισμός είναι μια πανάρχαια λειτουργική πράξη της εκκλησίας μας, η οποία έχει τις ρίζες της στον Μωσαϊκό νόμο, καθώς αυτός γίνεται σήμερα ως προτύπωση της υπαπαντής του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και οι γυναίκες συμβολίζουν την Παναγία, η οποία έφερε στις αγκάλες της τον Υιόν της και τον πρόσφερε στον ναό ως θυσίαν «ευπρόσδεκτη». 

πηγή
 

H ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τονίζει ότι όταν υπάρχει ειρηνική συμβίωση, τότε δεν επιτρέπει, αυτή η ειρηνική  συμβίωση, να εισχωρήσει τίποτα δυσάρεστο στην οικογενειακή ζωή. Ακόμη και όταν υπάρχουν πολλές εξωτερικές δυσκολίες, αυτές δεν εισχωρούν μέσα στο σώμα τής οικογένειας.

Όταν έχουν ειρήνη ο άνδρας και η γυναίκα πρώτα μέσα τους και κατόπιν μεταξύ τους, αυτό τους προφυλάσσει από την αμαρτία. Ο ένας βοηθεί τον άλλο, ώστε να μην διαταραχθεί η εσωτερική οικογενειακή ειρήνη ακόμη και αν μύρια κύματα υπάρχουν εξωτερικά.

Άν όμως μεταξύ τών συζύγων υπάρχει φιλονικία, υπάρχει μιά αντιπαράθεση, μιά διαμάχη, τότε αυτή η ταραχή εξαπλώνεται καί στά υπόλοιπα μέλη τής οικογένειας. Ταράζονται τά  παιδιά καθώς καί όποιοι άλλοι συμβιώνουν μέ τό ταραγμένο ζεύγος (παππούδες, γιαγιάδες κ.λ.π.).

Βασική αιτία τής  ακαταστασίας στήν οικογένεια, λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι η υπερβολική καί αγωνιώδης μέριμνα γιά τίς βιοτικές ανάγκες.

Προσέξτε τίς λέξεις: υπερβολική μέριμνα καί αγωνιώδης. Μέριμνα θά πεί φροντίδα, υπερβολική αγωνιώδης φροντίδα.

Η φροντίδα, η οποία έχει μέσα της αγωνία είναι αιτία ταραχής.  Η μέριμνα είναι ένα μεγάλο λάθος. Ο Κύριος μάς είπε: «Μήν μεριμνάτε, μήν έχετε φροντίδα γιά τίποτα εκτός από τήν Βασιλεία Μου». Μάλιστα μάς τόνισε να μήν έχουμε ποτέ αγωνία.

Αυτό δέν σημαίνει ότι θά γίνουμε οκνηροί, ότι θά γίνουμε αδιάφοροι καί δέν θά κάνουμε αυτά πού πρέπει, αυτά πού μάς πληροφορεί η λογική. Αντίθετα θά κάνουμε ό,τι πρέπει αλλά χωρίς άγχος, χωρίς αγωνία. Ο Κύριος μάς είπε ότι πρέπει νά ζητάμε συνεχώς τήν Βασιλεία Του καί τήν δικαιοσύνη Του (δηλ. τήν σύνολη αρετή). Γιά όλα τά υπόλοιπα, τά βιοτικά θά φροντίσει Εκείνος.

Εμείς θά προσπαθήσουμε νά Τόν έχουμε Βασιλιά μέσα μας καί Εκείνος θά μάς προσθέσει όλα αυτά τά γήινα, πού σάν άνθρωποι γνωρίζει ότι χρειαζόμαστε: Τί θά φάμε δηλαδή, τί θά πιούμε, πώς θά έχουμε χρήματα, άν θά έχουμε χρήματα κλπ., κλπ.

Εμείς άς ζητάμε πάντοτε νά γίνεται τό θέλημά Του καί νά επικρατεί η αρετή στή ζωή μας, καί Εκείνος θά μάς δώσει έτοιμα όλα όσα χρειαζόμαστε γιά τήν βιολογική μας συντήρηση.

«Ο συνήθης λόγος διαπληκτισμού καί φιλονικίας είναι ο εγωισμός καί τό ίδιο θέλημα».

Πόσο σοφά είναι αυτά πού λέει ο Άγιος! …

Ο εγωισμός καί τό ίδιο θέλημα. Όταν ο καθένας κρατάει τό θέλημά του πεισματικά, «στήνει» τό θέλημά του, τό γεγονός αυτό είναι αιτία διαπληκτισμού καί ταραχής.

Όλοι ξέρουμε πόσο εύκολο, είναι νά συμβεί αυτό μέσα στήν οικογένεια. Όταν ο καθένας εμμένει στό  θέλημά του, τότε συμβαίνει αυτός ο διαπληκτισμός, αυτός ο «τσακωμός», όπως τόν λέμε.

Γι’ αυτό εκεί, όπου δέν υπάρχει τό «ίδιον θέλημα», επικρατεί ομόνοια καί ειρήνη.

-Βλέπετε πώς η οικογένεια μοιάζει πάρα πολύ μέ ένα μικρό μοναστηράκι;

Όπως στο μοναστήρι τό πρώτο πού ζητιέται είναι η υπακοή -δηλαδή τό νά μήν έχει κανείς δικό του θέλημα- τό ίδιο είναι απαραίτητο καί μές τήν οικογένεια: Νά μάθει καί ο άντρας νά μήν έχει δικό του θέλημα καί η γυναίκα επίσης, νά μήν έχει δικό της θέλημα. Θά πρέπει καί οι δυό νά κάνουν τό θέλημα τού Θεού.

Όταν λοιπόν καί ο άντρας καί η γυναίκα προσπαθούν νά κόβουν τό δικό τους θέλημα καί νά κάνουν τό θέλημα τού Θεού, τότε τί γίνεται; Έχουν καί οι δυό τό ίδιο θέλημα, οπότε δέν υπάρχει «τσακωμός».

Αντίθετα όταν ο καθένας κρατάει τό δικό του θέλημα, πάντα υπάρχει μιά αιτία καί μιά συνεχής κατάσταση  έντασης καί εκνευρισμού. Σέ μία τέτοια οικογένεια, ο καθένας προσπαθεί νά επιβάλει τό θέλημά του στόν άλλον, νά έχει «τό πάνω χέρι» όπως λέμε, νά κάνει τό «κουμάντο». Καί είναι εγωισμός βέβαια αυτό, αλλά είναι καί μιά μόνιμη αιτία ταραχής καί τσακωμού.

Η αγάπη καί η συμφωνία τών συζύγων, αποτελεί βασική προϋπόθεση γιά τήν ευημερία όλης τής οικογένειας. Άν οι γονείς δέν είναι αγαπημένοι, τότε όλη η οικογένεια δέν πάει μπροστά. Τότε καί τά  παιδιά δέν αισθάνονται καλά, αλλά καί οι σύζυγοι δέν χαίρονται τήν ζωή τους.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, προβάλει τήν ενότητα τής ψυχής μέ τό σώμα, σάν πρότυπο ενότητας τού άνδρα μέ τήν γυναίκα. Πώς είναι ενωμένη, λέει, η ψυχή μέ τό σώμα, έτσι πρέπει νά είναι ενωμένος ο άνδρας μέ τήν γυναίκα.

Οι Άγιοι Πατέρες μάς διδάσκουν ότι η ψυχή δέν είναι μέσα στό σώμα, αλλά τό σώμα είναι μέσα στήν ψυχή. Δηλαδή η ψυχή αγκαλιάζει τό σώμα. Έτσι πρέπει νά είναι καί η σχέση τού άνδρα μέ τήν γυναίκα.

Ψυχή καί σώμα είναι αδιάσπαστα. Τό μόνο πού τά  χωρίζει είναι ο θάνατος. Ο θάνατος είναι, πού χωρίζει καί τόν άνδρα απ΄ τήν γυναίκα.

Στό πλαίσιο μιάς τέτοιας ενότητας είναι αδιανόητη η διά¬σταση καί η διαμάχη. Όπως είναι αδιανόητο, είναι αδύνατο τό νά σκεφτείς ότι η ψυχή πολεμάει τό σώμα ή τό σώμα τήν ψυχή.

Το Facebook ζητάει την αστυνομική ταυτότητα των χρηστών για να επιβεβαιώσει τα στοιχεία του λογαριασμού τους!

To Instagram και το Facebook σε μία προσπάθεια να ταυτοποιήσουν τους εγγεγραμμένους χρήστες τους, τους ζητάνε να στείλουν μία φωτογραφία από την ταυτότητά τους.

Με αυτό τον τρόπο, οι δύο δημοφιλείς υπηρεσίες θέλουν να εντοπίσουν τους χρήστες που παραβιάζουν τους όρους χρήσης μιας και οι όροι αυτοί του Facebook προβλέπουν πως οι χρήστες πρέπει να χρησιμοποιούν τα πραγματικά τους στοιχεία και δεν επιτρέπεται να δημιουργήσουν χωρίς άδεια κάποιον λογαριασμό για κανέναν άλλο εκτός από τον εαυτό τους.

Οι χρήστες που μέχρι στιγμής τους έχει ζητήσει το Facebook την ταυτοποίηση των στοιχείων τους θα πρέπει σύμφωνα με το δημοφιλές κοινωνικό δίκτυο να στείλουν μία φωτογραφία της ταυτότητάς τους στην οποία θα πρέπει να φαίνεται μόνο το όνομα και η ημερομηνία γέννησής τους και φυσικά η φωτογραφία τους, ενώ όλα τα άλλα στοιχεία μπορεί να είναι καλυμμένα.

Το Instagram από την άλλη μπορεί να έχει λίγο πιο χαλαρούς "όρους" μιας και οι χρήστες του μπορούν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε όνομα ή ψευδώνυμο επιθυμούν όμως οι λογαριασμοί των χρηστών που θέλουν ταυτοποίηση έχουν κλειδωθεί και πρέπει να συνδεθούν στην υπηρεσία από έναν υπολογιστή για να κάνουν τη διαδικασία και να μπορέσουν να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν την υπηρεσία.
 πηγή
Σχόλιο:Βρε ούστ!!!