Η μάνα μου με πολεμά γυναίκα να μου δώση,
Και τον παπά εκάλεσε να μάσε στεφανώση.
Μιαν όμορφη μιάν νόστιμη εις ούλαν τση τα κάλλη,
‘Σ τη γειτονειά μου κοπελιά δεν ήτον τέθοια άλλη.
Κι’ όντεν μου τη βλογούσανε καλόγνωμη μου φάνη,
Δε μου μιλεί κ’εθάρρεψα την ταπεινή μου κάνει.
Κ’εγώ την εμπιστεύτηκα νοικοκερά ‘ς το στάρι
Κ’εκείνη μου το ξόδιασε και το’φαε ‘ς το ψάρι.
‘Ρωτώ τηνε αν έβγαλε στάρ’απ’την κοφινίδα
Κ’εκείνη μ’αποκρίνεται, «Καθόλου δεν το είδα».
‘Ρωτώ τηνε τι γείνηκε το λάδι και δεν έχει;
Κ’εκείνη μ’αποκρίνεται καθόλου δεν κατέχει.
Με μάνιτα τήνε ρωτώ τι γείνη το κριθάρι
Και η περυσινή φακή απού ’χα ‘ς το πιθάρι;
Και το κρασ’ απού το βουτσί, το ξείδ’ απ’ τη λαήνα
Κι’ απού τη μπότσα τη ρακή, τι τά ’καμες κ’εκείνα;
Τα χοντροκούκκια και τσ’εληαίς πού’χα ‘πού τον κουμπάρο,
Για πέ μου τίνος τά’δωκες να πάω να τα πάρω;
Τη γλίνα και το βότυρο τσ’εληαίς τσή τσακισμέναις,
Τσή πιπεριαίς πού’χα τουρσί, τίνος τσή’χεις δοσμέναις;
Και το μπαμπάκι τ’άκλωστο και τ’άλλο το κλωσμένο,
Λινάρι πού’χα άστριφτο και τ’άλλο το στριμμένο,
Μαλλιά ξασμένα μιάν οκκά, ομορφοχτενισμένα
Για πέ μου ίντα τά’καμες; Τίνος τά’χεις δοσμένα;
‘Ρωτώ τηνε τι τά ’καμε κ’εκείνη μου θυμόνει
και κάνει μου την ταμπεινή ογιά να με βουλονη.
Δεν έχασα κ’εγώ καιρό και πιάνω ‘να στελιάρι
Και τάκα ξύλο ‘ς τα πλευρά, ώστε να μαϊνάρη.
Έφαε ξύλο περισσό κ’εχόρτασε τ’ασκίν τση
Κ’ είπέ μου τα μαρτύριαν τση που να κα’ η ψυχήν τση.
-Το στάρι άντρα μού’στειλα ‘ς του μυλωνά τη νύχτα
Και τ’άλεσε και το ’καμε αλεύρ’ απού δεν είχα.
Κι’ άλλό ‘φαγα κι’ αλλό ‘δωκα πού ’ρχεται ένας κι’ άλλος.
Κι’ άλλό ‘χυσα του χοίρου μου για να γενή μεγάλος.
Το λάδι πάλι το’βανα ‘ς το λύχνο το μεγάλο
Κ’εκείνος το κατάλυσε, τ’αμμάθια θα του βγάλω.
-Το στάρι λές πώς το’δωκες πού’ρχεται ένας κι’ άλλος
Και πώς το λάδι το ’φαε ο λύχνος ο μεγάλος,
Μα το κρασί απ’το βουτσί το ξείδ’ απ ’ τη λαήνα
Κι’απού την μπότσα τη ρακή, τι τά ‘καμες εκείνα;
-Άντρα μου, πόνος μ’έπιασε κ’ένας θεός το ξέρει
Για να τελιώσω ήμουνε μα συ δεν το πιστεύγεις-.
Κ’ήρθ’η κεραγειτόνισσα δεν είχα τι τσή κάμω-
Και μου ’καμ’ ένα γιατρικό, που ‘μουνε ν’ αποθάνω.
Και το κρασί μου το’βραζε μαζί με το κριθάρι
Και το’θετε ‘ς τον πόνο μου αντίς ογιά λινάρι.
Τσή πιπεριαίς μου τσή ‘βανε για γιατρικό μεγάλο
Κι’απού την μπότσα τη ρακή, δεν είχα ίντα κάμω.
-Και το μπαμπάκι τ’άβγαρτο και τ’άλλο το βγαρμένο
Πώς δε μου λές τι το’καμες; Τίνος το’χεις δοσμένο;
Και τον παπά εκάλεσε να μάσε στεφανώση.
Μιαν όμορφη μιάν νόστιμη εις ούλαν τση τα κάλλη,
‘Σ τη γειτονειά μου κοπελιά δεν ήτον τέθοια άλλη.
Κι’ όντεν μου τη βλογούσανε καλόγνωμη μου φάνη,
Δε μου μιλεί κ’εθάρρεψα την ταπεινή μου κάνει.
Κ’εγώ την εμπιστεύτηκα νοικοκερά ‘ς το στάρι
Κ’εκείνη μου το ξόδιασε και το’φαε ‘ς το ψάρι.
‘Ρωτώ τηνε αν έβγαλε στάρ’απ’την κοφινίδα
Κ’εκείνη μ’αποκρίνεται, «Καθόλου δεν το είδα».
‘Ρωτώ τηνε τι γείνηκε το λάδι και δεν έχει;
Κ’εκείνη μ’αποκρίνεται καθόλου δεν κατέχει.
Με μάνιτα τήνε ρωτώ τι γείνη το κριθάρι
Και η περυσινή φακή απού ’χα ‘ς το πιθάρι;
Και το κρασ’ απού το βουτσί, το ξείδ’ απ’ τη λαήνα
Κι’ απού τη μπότσα τη ρακή, τι τά ’καμες κ’εκείνα;
Τα χοντροκούκκια και τσ’εληαίς πού’χα ‘πού τον κουμπάρο,
Για πέ μου τίνος τά’δωκες να πάω να τα πάρω;
Τη γλίνα και το βότυρο τσ’εληαίς τσή τσακισμέναις,
Τσή πιπεριαίς πού’χα τουρσί, τίνος τσή’χεις δοσμέναις;
Και το μπαμπάκι τ’άκλωστο και τ’άλλο το κλωσμένο,
Λινάρι πού’χα άστριφτο και τ’άλλο το στριμμένο,
Μαλλιά ξασμένα μιάν οκκά, ομορφοχτενισμένα
Για πέ μου ίντα τά’καμες; Τίνος τά’χεις δοσμένα;
‘Ρωτώ τηνε τι τά ’καμε κ’εκείνη μου θυμόνει
και κάνει μου την ταμπεινή ογιά να με βουλονη.
Δεν έχασα κ’εγώ καιρό και πιάνω ‘να στελιάρι
Και τάκα ξύλο ‘ς τα πλευρά, ώστε να μαϊνάρη.
Έφαε ξύλο περισσό κ’εχόρτασε τ’ασκίν τση
Κ’ είπέ μου τα μαρτύριαν τση που να κα’ η ψυχήν τση.
-Το στάρι άντρα μού’στειλα ‘ς του μυλωνά τη νύχτα
Και τ’άλεσε και το ’καμε αλεύρ’ απού δεν είχα.
Κι’ άλλό ‘φαγα κι’ αλλό ‘δωκα πού ’ρχεται ένας κι’ άλλος.
Κι’ άλλό ‘χυσα του χοίρου μου για να γενή μεγάλος.
Το λάδι πάλι το’βανα ‘ς το λύχνο το μεγάλο
Κ’εκείνος το κατάλυσε, τ’αμμάθια θα του βγάλω.
-Το στάρι λές πώς το’δωκες πού’ρχεται ένας κι’ άλλος
Και πώς το λάδι το ’φαε ο λύχνος ο μεγάλος,
Μα το κρασί απ’το βουτσί το ξείδ’ απ ’ τη λαήνα
Κι’απού την μπότσα τη ρακή, τι τά ‘καμες εκείνα;
-Άντρα μου, πόνος μ’έπιασε κ’ένας θεός το ξέρει
Για να τελιώσω ήμουνε μα συ δεν το πιστεύγεις-.
Κ’ήρθ’η κεραγειτόνισσα δεν είχα τι τσή κάμω-
Και μου ’καμ’ ένα γιατρικό, που ‘μουνε ν’ αποθάνω.
Και το κρασί μου το’βραζε μαζί με το κριθάρι
Και το’θετε ‘ς τον πόνο μου αντίς ογιά λινάρι.
Τσή πιπεριαίς μου τσή ‘βανε για γιατρικό μεγάλο
Κι’απού την μπότσα τη ρακή, δεν είχα ίντα κάμω.
-Και το μπαμπάκι τ’άβγαρτο και τ’άλλο το βγαρμένο
Πώς δε μου λές τι το’καμες; Τίνος το’χεις δοσμένο;
Το σύνηθες -και αποδεκτό κοινωνικά- σενάριο μιας νέας γυναίκας με έναν αρκετά μεγαλύτερο άνδρα δικαιολογείται από πολλούς ως ανάγκη, της πρώτης, εύρεσης ενός πατρικού προτύπου. Στην πραγματικότητα, όμως, οι νέες γυναίκες αναζητούν στους μεγαλύτερους άνδρες ασφάλεια (συναισθηματική, οικονομική, ψυχολογική), την οποία φοβούνται πως δεν θα βρουν σε έναν συνομήλικό τους. Για τον ηλικιωμένο άνδρα, πάλι, η σχέση με μία πολύ νεώτερη γυναίκα αποτελεί την καλύτερη τονωτική ένεση στο «εγώ» του. Η νεαρή σύντροφος τον «ανεβάζει» ψυχολογικά, κάνοντάς τον να νιώθει και εκείνος νέος και αντάξιός της. Παράλληλα, δίπλα σε μία νέα γυναίκα ένας μεγαλύτερος άνδρας νιώθει πιο σημαντικός, πιο «δυνατός», πιο ικανός. Οδηγός και προστάτης της.
Δεν λένε, όμως, πως η «η αγάπη χρόνους δεν κοιτά»; Ποιος μπορεί να καταδικάσει μία σχέση με ισχυρές βάσεις αυτογνωσίας και αμοιβαίας ειλικρίνειας; Στον «Πυγμαλίωνα» του George Bernard Shaw, o καθηγητής Higgins και η ατίθαση νεαρή Eliza έχουν τελικά ένα ευτυχέστατο τέλος. Στην πραγματική, σύγχρονη, ιστορία, τα στόματα όλων έχει κλείσει η εξαιρετική, όπως δείχνει, σχέση της Demi Moore, η οποία είναι κατά δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια μεγαλύτερη από τον σύζυγό της 
Η διαφορά ηλικίας από μόνη της δεν δημιουργεί απαραίτητα πρόβλημα. Ο κύριος 55 και η κυρία 40 ετών έρχονται από μακρινές μεν περιοχές, του ίδιου όμως εξελικτικού σταδίου. Για αυτό και το χάσμα δεκαπέντε ετών που τους χωρίζει είναι ποιοτικά διαφορετικό από το αντίστοιχο της 17χρονης και του 32χρονου. Εδώ η έφηβη, αν πρόκειται να ακολουθήσει, θα χρειαστεί να αποσπαστεί από τη δική της ανάπτυξη για να προσαρμοστεί στη σχέση, με όσες θυσίες συνεπάγεται αυτό για την εξέλιξή της. Αλλά κι εκείνος συχνά θα αισθάνεται ότι παλινδρομεί σε έναν τρόπο ζωής που ίσως πια του φαίνεται παιδαριώδης. Κι αν ακόμη αισθάνονται ότι μπορούν, με κάποιους συμβιβασμούς, να αντέξουν τις διαφορές μεταξύ τους, ίσως το βρουν δυσκολότερο να εξουδετερώσουν με τον ίδιο τρόπο τις διαφορές του κοινωνικού τους κύκλου.
Κάποιοι από αυτούς δοκίμασαν αλλά δεν «τους βγήκε». Κάποιοι άλλοι, όμως, είναι –προς έκπληξη πολλών- ακόμα μαζί. Ο Richard Gere, για παράδειγμα, με την Carey Lowel, μοντέλο και ηθοποιός, η οποία είναι 11 χρόνια μικρότερή του. Την ίδια διαφορά ηλικίας έχουν επίσης οι Brad Pitt και Angelina Jolie, Seal και Heidi Klum, ενώ 13 χρόνια μεγαλύτερος είναι ο Pierce Brosnan από την δημοσιογράφο Keely Shaye Smith, με την οποία παντρεύτηκαν το 2000.
Αντιστρόφως, στα ευτυχισμένα ζευγάρια με μεγαλύτερες γυναίκες και νεώτερους άνδρες συναντάμε σήμερα την Mariah Carey, η οποία είναι 12 χρόνια μεγαλύτερη από τον σύζυγό της Nick Cannon, όσο είναι δηλαδή η Daryl Hannah από τον David Blaine και η Susan Sarandon από τον Tim Robbins. Η σύζυγός του -σούπερ σέξι- Hugh Jackman, Deborra-Lee Furness, είναι 13 χρόνια μεγαλύτερή του, ενώ, όπως ήδη αναφέραμε, η Demi Moore είναι 15 χρόνια μεγαλύτερη από τον Ashton Kutcher. Η «νταντά» Fran Drescher είναι 16 χρόνια μεγαλύτερη από τον φίλο της John, αλλά εκείνη που κατέχει τα «πρωτεία» είναι η Joan Collins που περνά τον σύζυγό της Percy Gibson 32 ολόκληρα χρόνια.