Ένας αλλιώτικος παπάς...

ΕΝΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ

Μυρίλλας Ἀναστάσιος

Μπορεῖς νά μοῦ πεῖς τί ἔχει πάθει ἡ Ἐκκλησία μέ τίς προγαμιαῖες σχέσεις; Δηλαδή τί κακό βρίσκει; Δέν πρέπει νά γνωρίζει ὁ ἄντρας τήν κοπέλα πρίν τήν πάρει;

—Γιατί, κλεισμένη σέ τσουβάλι τοῦ τή δίνουν; Δέν τήν βλέπει πρίν τό γάμο; Δέν μιλοῦν μεταξύ τους;

—Ἔλα τώρα ξέρεις τί ἐννοῶ.

—Μά ἀκριβῶς ἐπειδή ξέρω καί ξέρω ὅτι ἔχεις καί κόρες, ἀδυνατῶ νά καταλάβω. Δηλαδή θέλεις καί ἐσύ οἱ κόρες σου νά … γνωρίζουν καλά ὅλους τούς –ἴσως– μέλλοντες συζύγους τους;

 —Ἐ! Ἐντάξει δέν λέμε καί ὅλους!

—Ἄ! Μόνον ὅσους πρέπει! Ἄσχετα μέ τό ἐάν αὐτοί μπορεῖ νά εἶναι καί δέκα ἤ εἴκοσι!!! Μπορεῖς νά μοῦ πεῖς ποιά ἡ διαφορά μεταξύ αὐτοῦ καί τῆς πορνείας;

—Ἀναστάση πολύ μακριά τό πᾶς! Ἐγώ μιλάω γιά μία ἄντε δύο φυσιολογικές σχέσεις.

—Ὡραία, ἄς ποῦμε ὅτι θά εἶναι ἕνας πού σοῦ βάζω ὑπογραφή ὅτι ἐάν γίνει ἀρχή δέν θά εἶναι ἕνας! Τό θεωρεῖς σωστό; Νά δοκιμάσει κάποιος τό κορίτσι σου λές καί εἶναι ἀντικείμενο εὐχαρίστησης ἀνδρῶν καί νά περιμένεις ἐναγωνίως καί τό ἀποτέλεσμα;

—Ξέρεις ὅτι δέν τό βλέπω ἔτσι. Ἐγώ ἁπλᾶ λέω ὅτι δέν εἶναι κακό νά γνωρίσει καί ἕναν ἤ δύο πρίν παντρευτεῖ. Τί θά χάσει; Ἡ πρώτη θά εἶναι ἤ ἡ τελευταία;

—Ἴσως νά γελάσεις μά πές μου, πόσο μπορεῖ νά στοιχίζει ἡ ἀρετή τῆς παρθενίας γιά νά τήν ξαναποκτήσει ἕνα κορίτσι καί ποιός μπορεῖ νά τοῦ τή δώσει πίσω;

—Τώρα μέ τήν πρόοδο τῆς ἰατρικῆς ὅλα γίνονται!

—Ναί, ὅλα γίνονται! Μόνο πού ὑπάρχει μιά διαφορά. Πρῶτα πρῶτα δέν ἀποκτᾶ καί πάλι τήν ἀρετή παρά μόνον τό ἰδίωμα. Καί δεύτερον μέσα της θά ξέρει ὅτι αὐτό πού εἶχε ἀπό τήν ὥρα πού γεννήθηκε δέν ὑπάρχει πλέον, χάθηκε.  Αὐτή λοιπόν, τήν ἐκ γενετῆς ἀρετή ποῦ εἶχε μπορεῖ νά τήν ξαναποκτήσει;

—…Ὄχι…

—Ἄρα λοιπόν, αὐτοί καί μόνον οἱ λόγοι, καθιστοῦν αὐτήν τήν ἰδιότητα μοναδική. Σωστά;

—Σωστά.

—Ἑπομένως αὐτό τό τόσο μοναδικό καί πολύτιμο δῶρο καί σφραγῖδα, γιατί μέσα σέ μιά στιγμή νά τό πετάξει καί νά τό χάσει, ἔτσι ἀνούσια καί ἀπερίσκεπτα; Γιατί νά ἐπιτρέψει στόν ὁποιονδήποτε πρῶτο τυχόντα, πού μετά ἀπό λίγο καιρό οὔτε κἄν θά τήν θυμᾶται, νά τῆς τό ἀφαιρέσει χωρίς καμία ἐπίγνωση κι ἐκτίμηση;

—Μά γιά στάσου, ἔτσι κι ἀλλιῶς κάποια στιγμή δέν θά τό χάσει;

—Ναί, θά τό χάσει. Ὅμως αὐτό θά γίνει ἀφοῦ θά ἔχει πάρει τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια ἀπό Αὐτόν πού τῆς τό χάρισε. Καί ἔτσι κατ’ αὐτόν τόν τρόπο διατηρεῖται ἡ παρθενία καί μέσα στό γάμο. Καί δέν θά σοῦ ἀναφέρω τά τῆς Γενέσεως, ὅπου ὁ Θεός σέ ΕΝΑΝ ἄνδρα καί σέ ΜΙΑ γυναῖκα ἔδωσε τήν ἐντολή «αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε», δηλαδή γίνεσθε ἀνδρόγυνο. Ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναῖκα, ΜΟΝΟ μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, γίνονται ἕνα ἀνδρόγυνο, ἕνας ἄνθρωπος, κι ἑπομένως ἡ ἀρετή αὐτή συνεχίζεται καί γιά τούς δύο ἀφοῦ πλέον εἶναι ΕΝΑΣ, εἶναι «ὁ ἄνθρωπος».

—Καί ποῦ εἶναι τό κακό ἐάν μία κοπέλα ζήσει μέ ἕναν ἄνδρα, ἀλλά χωρίς νά ὑπάρχει γάμος; Πάλι δέν θά ὑπάρχει αὐτή ἡ παρθενία ποῦ λές;

—Ἐάν δέν κάνω λάθος ἔχεις τρία παιδιά. Δύο κορίτσια καί ἕνα ἀγόρι, ἔτσι δέν εἶναι; Πῶς θά σοῦ φαινόταν ἐάν ὁ γιός σου ἔκανε γυναῖκα του τήν κόρη σου καί ἀδελφή του;

—Μά αὐτό εἶναι ἀνωμαλία.

—Βεβαίως καί εἶναι. Καί γιατί νά μήν εἶναι ἀνωμαλία στά μάτια τοῦ Θεοῦ ἡ συνεύρεση κάποιου μέ μία γυναῖκα, τήν στιγμή πού ὅλοι μας εἴμαστε ἀδέλφια μέ ἕναν Πατέρα; Ἀδελφός μου ὁ γιός μου, ἀδελφός μου ὁ πατέρας μου, ἀδελφή μου ἡ γειτόνισσα, ἀδελφή μου ἡ σύζυγός μου. Ὅλων ὁ πατέρας εἶναι ὁ Θεός καί ὅλοι εἴμαστε ἀδέλφια. Μόνο μέ τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, πού δίδεται μέσῳ τοῦ Ἱεροῦ Μυστηρίου τοῦ γάμου, ἔχουν τήν ἄδεια ἕνας ἄνδρας καί μία γυναῖκα νά γίνουν ἕνα. Ὄχι ἁπλᾶ νά συνευρεθοῦν δύο –μέχρι χθές ἄγνωστοι– γιά μιά στιγμή εὐχαρίστησης(!), ἀλλά νά γίνουν ἕνας ἄνθρωπος, μέ μία πορεία καί μέ ἕναν σκοπό: Τήν σωτηρία τήν δική τους ἀλλά καί τῶν παιδιῶν τους, τά ὁποῖα παιδιά τους θά εἶναι καρπός ἀπό τήν εὐλογημένη καί γεμάτη ἀγάπη συνεύρεσή τους. Μόνον ἔτσι εἶναι ἐπιτρεπτή ἡ συνεύρεση δύο ἀνθρώπων. Πρῶτα θά παρουσιασθοῦν μπροστά στόν Δημιουργό καί Πατέρα τους νά Τοῦ ζητήσουν ταπεινά τήν ἄδεια νά κάνουν οἰκογένεια καί μετά θά συνευρεθοῦν.

—Ὅποιος ἄλλος τρόπος ἤ θεσμός, εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ. Εἶναι ἁπλᾶ γιά νά ἱκανοποιεῖ κάποιος τίς σαρκικές του ἐπιθυμίες χωρίς καμία ἐπιβάρυνση καί χωρίς καμία ὑποχρέωση. Εἶναι ἕνα κόλπο γιά σαρκική εὐχαρίστηση, ἀποφεύγοντας μάλιστα καί τήν τήρηση τῆς πρώτης ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ «αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε», τήν ὁποία τηροῦν ὅλα τά πλάσματά Του. Καί ἐάν προκύψει καί  καμία ἐγκυμοσύνη … τότε ἡ ψυχούλα αὐτή πού δέν διάλεξε ἡ ἴδια νά ἔρθει στή ζωή, αὐτομάτως παίρνει τό ὄνομα «ἀνεπιθύμητος/η» καί σχεδόν πάντα δολοφονεῖται ἀργά καί βασανιστικά ἀπό κάποιους “γιατρούς”, οἱ ὁποῖοι μετατρέπουν τά ἰατρικά ἐργαλεῖα, σέ ἐργαλεῖα βασανιστηρίων καί θανάτου. Καί ἐάν ἀποφασίσει μία κοπέλα νά κρατήσει τό παιδί, τότε, ὅπως ξέρεις καλά, οἱ περισσότερες ἐγκαταλείπονται ἀπό τόν … πιστό τους σύντροφο καί βρίσκονται μόνες τους χωρίς καμία βοήθεια γιά νά μεγαλώσουν τό παιδί τους. Πές μου σέ παρακαλῶ, τί τό ὄμορφο βλέπεις σέ ὅλο αὐτό;

—Ἔ! Ἐντάξει, σίγουρα δέν εἶναι ὡραῖο.

—Τότε γιατί τό ὑποστηρίζεις καί παίρνεις καί στό λαιμό σου τά παιδιά πού σέ ἀκοῦν;

—Μά αὐτά πού μοῦ λές μποροῦν νά γίνουν καί μέσα στό γάμο.

—Σαφῶς καί μπορεῖ νά γίνουν. Καί γίνονται καί συχνότερα σήμερα, ἀφοῦ δέν ὑπάρχει ἀγάπη μεταξύ τῶν ἀνθρώπων ἀλλά οὔτε πίστη, οὔτε καί ἐπίγνωση τοῦ τί εἶναι ὁ γάμος. Ὅμως, μέσα στό Ἱερό Μυστήριο τοῦ γάμου ὅλα εἶναι διαφορετικά. Εἶναι λές καί ὑπάρχει ἕνα πέπλο πού καλύπτει καί προστατεύει τήν οἰκογένεια. Τότε, καί νά θέλει ὁ ἕνας ἀπό τούς δύο νά φύγει, τό σκέφτεται πολύ. Εἶναι σά νά τόν κρατάει μιά ἀόρατη δύναμη. Βέβαια σαφῶς καί ἐάν τό θελήσει πολύ τά διαλύει ὅλα. Ὅμως θά τό σκεφτεῖ πολύ. Ἀκόμα καί οἱ εἰδικοί ψυχολόγοι καί οἰκογενειακοί σύμβουλοι προτείνουν νά  τελεῖται γάμος. Δηλαδή τά αὐτονόητα πού τά τηροῦσαν πατροπαράδοτα οἱ ἀγράμματοι παπποῦδες μας, ἔρχεται ἡ ἐπιστήμη νά μᾶς τά προτείνει σάν τόν ἀσφαλέστερο δρόμο γιά τήν οἰκογένεια!!!

—Τέλος πάντων, τό νά πάει μία δεκαεπτάχρονη ἕνα τριήμερο μέ τό ἀγόρι της καί τήν παρέα τους δέν τό βλέπω κακό. Στό κάτω κάτω ὅλοι ἔτσι κάνουν. Καί ξέρεις, ὅταν δέν ἀκολουθεῖς τήν πρόοδο, ἀπομονώνεσαι καί αὐτό εἶναι πολύ ἄσχημο. Βρίσκεσαι μόνος σου χωρίς φίλους καί παρέες.

—Κοίταξε, ἐάν ἐννοεῖς πρόοδο τήν ἀπομάκρυνση ἀπό τήν Ἀλήθεια, τότε μπορεῖς νά σκέφτεσαι ἔτσι. Ὅμως, ὅπως πολύ καλά γνωρίζεις ἡ Ἀλήθεια δέν ἀλλάζει. Τό τραπέζι πάνω στό ὁποῖο ἀκουμποῦμε τώρα, μπορεῖς νά ὀνομάσεις ἤ νά τό περιγράψεις ὅπως θέλεις. Δέν θά πάψει, ὅμως, ποτέ νά εἶναι τραπέζι. Θά ἀρχίσει νά ἀλλοιώνεται ὁ ὁρισμός καί ἡ εἰκόνα του, μόνον ὅταν θά ἔχεις ἐσύ κάποιο συμφέρον γιά νά πείσεις τόν ἄλλο ὅτι αὐτό δέν εἶναι τραπέζι. Μόνον ὅταν ἔχουμε συμφέρον διαστρεβλώνουμε τήν ἀλήθεια. Καί δυστυχῶς, ἐδῶ εἶναι πού τήν ἔχουμε πατήσει. Ἐπειδή ἔχει κυριαρχήσει πιά (εἰδικά στούς νέους) τό πάθος τῆς σαρκολατρείας, μᾶς ὁδηγεῖ στό νά διαστρεβλώσουμε τήν ἀλήθεια, νά πείσουμε ὅτι τό κακό εἶναι καλό κι ὅτι αὐτό λέγεται πρόοδος κι ἑπομένως μποροῦμε νά κάνουμε ὅ,τι μᾶς ἀρέσει, χωρίς ἀναστολές καί ἐνοχές. Καί ταὐτόχρονα παρουσιαζόμαστε καί σάν προοδευτικοί, ἐνῷ οἱ ὑπόλοιποι πού δέν ἀκολουθοῦν βαφτίζονται ἀναχρονιστικοί, παλιομοδίτες καί γραφικοί. Καί δέν καταλαβαίνουν οἱ ἀνόητοι ὅτι τό μόνο πού  διαστρεβλώνουν εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Διότι ἐάν πιστεύει κάποιος καί ἀγαπάει τόν Χριστό, πῶς καί μέ τί τόλμη θά ἀλλάξει τά λόγια Του καί τίς ἐπευφημίες Του γιά τήν ἀρετή τῆς παρθενίας ἀλλά καί τήν κατάκριση, ἀπό τόν Ἴδιο, τῆς πορνείας; Πόσο πολύ ἔχουμε ξεπέσει, ὥστε μέ τόσο μεγάλη εὐκολία νά ἀνταλλάσουμε τό χρυσάφι μέ τό κάρβουνο, ἐπειδή ὅλοι γύρω μας λερώθηκαν κι ἔγιναν μαῦροι;!! Τέλος πάντων, μέ ρώτησες καί ἐγώ σάν φίλος ὄφειλα νά σοῦ ἀπαντήσω. Ἀπό κεῖ καί πέρα κᾶνε ὅπως νομίζεις.

Ὁ Θεός νά μᾶς λυπηθεῖ καί νά μᾶς συγχωρήσει.

                                                                    

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» Αρ. Τεύχους 138

   Φεβρουάριος 2014

Ματούλα Κάματζη «Με τρομοκράτησαν και αναγκάστηκα να κάνω καισαρική»: Μια ελληνίδα μητέρα αποκαλύπτει

Γεννήθηκε Πρωτοχρονιά. «Πρωτοχρονιά που πλέον δεν γεννιούνται παιδιά» μου λέει γελώντας. «Γιατί  κανείς δεν θέλει να χάσει τις αργίες του και τα Σαββατοκύριακά του». Χαμογελάει, στο δωμάτιο παίζουν τα παιδιά της. Ενα κοριτσάκι κι ένα αγοράκι. Ο Αντρέας, ο άντρας της, προσπαθεί να τα απασχολήσει για να μιλήσει η μαμά με τον δημοσιογράφο. Και τα δύο είναι γεννημένα με καισαρική. Και η Ματούλα το έχει μετανιώσει. Ηθελε να γεννήσει φυσιολογικά. Να πονέσει και να γεννήσει, και όχι να γεννήσει και να πονέσει.  «Ο γιατρός της ξέρει» θα μου πείτε. Αλλά δεν είναι έτσι. Ακόμη και αν ο γιατρός της Ματούλας είχε δίκιο, οι έλληνες γυναικολόγοι που κάνουν τόσο πολλές καισαρικές έχουν άδικο (για να το πω κομψά). Πέρυσι την άνοιξη η Επιτροπή του ΟΗΕ για την εξάλειψη των διακρίσεων κατά των γυναικών εξέφρασε την ανησυχία της για το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό των καισαρικών τομών που πραγματοποιούνται στην Ελλάδα. Εχουμε το μαύρο ρεκόρ της Ευρώπης. Κάναμε σουίτες τα μαιευτήρια και μετατρέψαμε τις γέννες σε εγχειρήσεις. Για τον ΟΟΣΑ είμαστε στην κατηγορία Μεξικό - Βραζιλία - Κίνα - Τουρκία. Λίγοι φτωχοί γεννούν στα δημόσια και όλοι οι άλλοι δίνουν τον βασικό μισθό ενός χρόνου σε γυναικολόγους, αναισθησιολόγους, νοσοκόμες, εντατικές και θερμοκοιτίδες. Αλλά μη σκεφθείτε ότι φταίνε μόνο οι ιδιωτικοί, γιατί και στα δημόσια νοσοκομεία οι επιδόσεις είναι χάλια. 65% καισαρικές στα ιδιωτικά, 40% στα δημόσια! Οταν ο ΟΗΕ δεν δικαιολογεί ποσοστό άνω του 15%. Τις ημέρες που ερευνάμε το θέμα, θα δείτε ίσως την Τρίτη και τους τηλεοπτικούς «Πρωταγωνιστές», έχω ακούσει δεκάδες δικαιολογίες. «Οι Ελληνίδες κάνουν καριέρα και προτιμούν να γεννούν με ραντεβού». «Φταίνε οι νόμοι που δεν προστατεύουν τους γιατρούς από ένα λάθος στον φυσιολογικό τοκετό». Φτηνές δικαιολογίες, επιτρέψτε μου, γιατί τα νούμερα, σας επαναλαμβάνω, είναι αμείλικτα. Στην Ελλάδα μία στις δύο γυναίκες γεννά με καισαρική ενώ στην υπόλοιπη «παλιά Ευρώπη» (δεν έχω συμπεριλάβει τις χώρες του «πρώην ανατολικού μπλοκ») μία στις δέκα γυναίκες γεννάει με καισαρική. Αλλά αρκετά με τα στοιχεία. Η Ματούλα είναι εδώ για να μας εξηγήσει πώς μια γυναίκα μπορεί να παρασυρθεί στο «λάθος».
Δύο όμορφα παιδιά.

Τα πιο όμορφα παιδιά.

Που δεν τα γέννησες όμως όπως τα ήθελες;

Οχι. Γεννήθηκαν και τα δύο με καισαρική. Στο δεύτερο έγινε μια προσπάθεια για φυσιολογικό τοκετό, η οποία κατέληξε πάλι σε καισαρική. Δεν με πονάει, το έχω αποδεχτεί πλέον. Αλλά μέσα μου έχω ένα γιατί. Γιατί δεν το κατάφερα, γιατί δεν ενημερώθηκα νωρίτερα και γιατί τρομοκρατήθηκα...

Πόσο χρονών ήσουν στο πρώτο παιδί;

Τριάντα και είχα μια πάρα πολύ καλή εγκυμοσύνη...

Χαλκίδα;

Χαλκίδα αλλά κλινική στην Αθήνα.

Και γιατί γεννάς με καισαρική;

Γιατί στην Ελλάδα οι γυναίκες πρέπει να γεννάνε στις 40 εβδομάδες. Αυτό, τουλάχιστον στο εξωτερικό, δεν ισχύει. Η διάρκεια της κύησης είναι 42 εβδομάδες. Εδώ όμως κόψαμε αυτές τις δύο εβδομάδες. Εφτασα λοιπόν κι εγώ στις 40 εβδομάδες και μου λέει ο γιατρός: «Δεν μπορώ να σ' αφήσω άλλο, πρέπει να γεννήσεις. Θέλεις να έρθεις τη Δευτέρα; Θέλεις να έρθεις την Τρίτη;». Πρωτότοκη εγώ πήρα τη βαλίτσα μου και μαζί με τον άντρα μου κατεβαίνουμε Αθήνα.  

Εσύ δεν είχες καθόλου πόνους.

Οχι, όχι, πήγα όρθια, κανονικά. Με ξαπλώσανε στο κρεβάτι των ωδινών, μου βάλανε ορούς και άρχισαν την προσπάθεια πρόκλησης τοκετού. Και εδώ είναι το μυστικό. Ο γιατρός δεν σε ενημερώνει ότι κάνοντας τεχνητή πρόκληση τοκετού οι πιθανότητες να καταλήξεις σε καισαρική είναι 70%. Δεν στο λένε αυτό. Ο γιατρός και κάθε γιατρός λέει ότι «προσπαθούμε για φυσιολογικό τοκετό».

Πόσες ώρες περίμενες;

Δέκα, δώδεκα ώρες μέχρι που αγανάκτησα, κουράστηκα. Ελεγα αμάν, αυτό είναι; Και έρχεται ο γιατρός και μου λέει «κι άλλη μια μέρα να σ' αφήσω, δεν πρόκειται να γεννήσεις φυσιολογικά».

Ε, πώς να γεννήσεις, αφού δεν ήσουν έτοιμη.

Ακριβώς. Και μου λέει θα κάνουμε καισαρική.

Γάλα είχες;

Ολες οι γυναίκες έχουμε γάλα. Θηλαστικά είμαστε. Αυτό το «δεν έχω γάλα» δεν υπάρχει.

Τη θήλασες λοιπόν;

Ενα χρόνο. Εξι μήνες αντλούσα το γάλα με το θήλαστρο και μετά κατάφερα κι έβαλα το μωρό στο στήθος και θήλασα άλλους έξι.

Γιατί στην αρχή δεν ήθελε το μωρό το στήθος;

Μα δεν μου έδειξε κανείς. Η μαία μού έδωσε ένα βιβλίο «όταν πάω στο σπίτι να το διαβάσω». Δεν μου έδειξε καν πώς να τοποθετήσω το μωρό στο στήθος. Αποτέλεσμα, πληγωμένες θηλές, μωρό να πεινάει, μαμά να πονάει.

Αφού λοιπόν είχες μια άσχημη εμπειρία, γιατί και το δεύτερο παιδί το κάνεις με καισαρική;

Το λάθος μου ήταν που δεν άλλαξα γιατρό.

Στον οποίο μάλλον αρέσουν πολύ οι καισαρικές.

Ναι, αν και τον έχω συγχωρέσει, Σταύρο. Μέχρι εκεί ήτανε οι γνώσεις του, αυτό έχει μάθει, αυτό κάνει...    

Και πώς δικαιολόγησε την καισαρική αυτήν τη φορά;

Μου λέει δεν έχεις αμνιακά καθόλου και το παιδί είναι πάρα πολύ μεγάλο. Δίπλα μου υπήρχε ο φοβισμένος σύζυγος που ναι μεν ήθελε να με υποστηρίξει αλλά κι αυτός φοβότανε... Εκλαιγα συνεχώς κι έλεγα, γιατί, γιατί, γιατί; Δεν ήθελα να το πιστέψω... Και έλεγα δεν γεννάω, δεν γεννάω πάλι με τεχνητούς πόνους.

Τελικά, όμως;
Του κάνεις το χατίρι.

Το βράδυ στο σπίτι, έκανα δουλειές. Τράβαγα τα έπιπλα, σήκωνα βάρη. Πέφτω να κοιμηθώ και  θυμάμαι να κλαίω και να χαϊδεύω την κοιλιά μου και να λέω μωράκι μου γιατί δεν γεννιέσαι, γιατί δεν γεννιέσαι μόνο σου. Γύρω στις 3 τα ξημερώματα νιώθω έντονους πόνους, έλεγα αποκλείεται. Οι πόνοι όμως γινόντουσαν όλο και πιο έντονοι. Ε, σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι και είχα τα πρώτα σημάδια έναρξης του τοκετού. Εγώ τον προκάλεσα. Το πιστεύω.

Και πας στην κλινική;

Ναι. Μπαίνοντας στο μαιευτήριο όμως, νιώθω πως όλοι πάλι με σπρώχνουν προς την καισαρική. Η μαία, το προσωπικό, ο γιατρός. Οχι, όχι, έλεγα εγώ, θα προσπαθήσουμε για φυσιολογικό. Ξεκίνησε ο τοκετός, είχα μια καλή διαστολή, όμως η μαία δεν με βοηθάει με κάποιες ασκήσεις, ο γιατρός δεν με βοηθάει με μια επισκληρίδιο και αρχίζω να μην αντέχω τον πόνο. Υστερα από τόσες ώρες, με τόσο πόνο, η καισαρική αποτελεί πάλι μονόδρομο. Πηγαίνοντας στο χειρουργείο ένιωθα μία λύτρωση. Οτι κατάφερα, τουλάχιστον, να ξεκινήσει ο τοκετός. Το παιδί μου είναι έτοιμο να βγει στον κόσμο έστω και με καισαρική.

Τι έμαθες μετά για τον γιατρό; Εχει κάνει ποτέ φυσιολογικό τοκετό;

Μπορεί. Το σίγουρο είναι ότι έχει κάνει πολλές καισαρικές. Ψάχνοντας και συζητώντας με τις φίλες μου καταλάβαμε ότι πέρα από τα χρήματα των κλινικών, των μαιευτήρων κ.λπ. υπάρχουν γιατροί που δεν ξέρουν να κάνουν φυσιολογικό τοκετό, δεν έχουν εκπαιδευτεί.  

Υπάρχει και η ευθύνη των γυναικών. Εσείς επιλέγετε τον γιατρό.

Μα μας φοβίζουν. Οτι ο τοκετός είναι επικίνδυνος, ότι είναι οδύνη... Είναι άσχημο ότι όλοι συνωμοτούν και σε οδηγούν στην καισαρική και δεν αφήνουν την εγκυμοσύνη να ολοκληρωθεί. Και κανένας γιατρός δεν σε ενημερώνει για τα προβλήματα που δημιουργούνται. Η κόρη μου είχε πρόβλημα στα νεφρά της και η παιδονεφρολόγος το πρώτο που με ρώτησε ήταν «πώς γεννήθηκε το παιδί σας; Με καισαρική;». Ε δεν ήταν έτοιμο το ουροποιητικό σύστημα. Ο γιος μου γεννήθηκε με αλλεργίες. Ανώριμο πεπτικό σύστημα. Και σε κάποια συζήτηση που έκανα με τον γυναικολόγο μού είπε «αν σε είχα προγραμματίσει στις 38 εβδομάδες θα είχες πιο σοβαρό πρόβλημα». Και όταν του είπα τότε γιατί βάζετε τις γυναίκες σε 38 εβδομάδες, μου χαμογέλασε.

Σ' ακούω…

Λυπημένη; Πονάει. Ο μόνος τρόπος για να το ξεπεράσω είναι να κάνω ένα τρίτο παιδί για να καταφέρω να το γεννήσω φυσιολογικά. Ηδη βρήκα έναν γιατρό που υποστηρίζει τον φυσιολογικό τοκετό, ακόμη και ύστερα από δύο καισαρικές. Οπως υπάρχουν και γιατροί που αφήνουν την κύηση να διαρκέσει 42 εβδομάδες και όχι 40. Και αφήνουν το παιδί να γεννηθεί τη στιγμή που πρέπει.

πηγή