ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΓΑΛΑΚΤΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Τοῦ π. Γ. Δορμπαράκη

.              «Ὁ Γαλακτίων καὶ ἡ Ἐπιστήμη ἔζησαν ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Δεκίου καὶ τῆς ἡγεμονίας τοῦ Σεκούνδου. Καὶ ὁ μὲν Γαλακτίων ἦταν υἱὸς τοῦ Κλειτοφῶντος καὶ τῆς Λευκίππης, Ἑλλήνων (δηλαδὴ εἰδωλολατρῶν) καὶ τῶν δύο, οἱ ὁποῖοι κατηχήθηκαν στὴ χριστιανικὴ πίστη ἀπὸ κάποιο μοναχὸ ὀνόματι Ὀνούφριο καὶ δέχτηκαν τὸ ἅγιο βάπτισμα. Ἡ δὲ Ἐπιστήμη καὶ αὐτὴ εἶχε γονεῖς Ἕλληνες, κι ὅταν παντρεύτηκε τὸν Γαλακτίωνα, βαπτίστηκε κι ἡ ἴδια χριστιανή. Ἀποφάσισαν ἀπὸ κοινοῦ νὰ διατηρήσουν τὴν παρθενία τους καὶ νὰ ζήσουν μὲ πλήρη ἀφιέρωση στὸν Θεό. Πράγματι, ἀκολούθησαν κάθε σκληραγωγία καὶ ἀσκητικὴ κακοπάθεια, ἐνῶ ἔπειτα συνελήφθησαν ἀπὸ τὸν ἄρχοντα Οὖρσο. Κι ἀφοῦ ρωτήθηκαν γιὰ τὴν πίστη τους καὶ ὁμολόγησαν τὸν Χριστό, τοὺς κτύπησαν μὲ σφοδρότητα καὶ τρύπησαν τὰ νύχια τους μὲ μυτερὰ καλάμια. Στὴ συνέχεια ἀκρωτηρίασαν μὲ μαχαίρι τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια τους καὶ τέλος τοὺς ἔκοψαν τὰ κεφάλια. Κι ὁ μὲν ἅγιος Γαλακτίων ἦταν τότε τριάντα ἐτῶν, ἡ δὲ ἁγία Ἐπιστήμη δέκα ἕξι».
.              Σύζυγοι καὶ μοναχοὶ ταυτόχρονα οἱ ἅγιοι σήμερα, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν σ’  ἐκείνην τὴν  ὁμάδα τῶν χριστιανῶν ποὺ ἀκολούθησαν τὸν λεγόμενο λευκὸ γάμο: ἐνῶ εἶναι σύζυγοι δὲν ἔχουν σαρκικὲς σχέσεις. Ὁ ὑμνογράφος μάλιστα μὲ μία πολὺ ὄμορφη φράση – κι ὄχι μόνο μὲ αὐτὴν –  ἐκφράζει τὴ διπλὴ αὐτὴ παράδοξη σχέση τους: Οἱ ἅγιοι ἀποτελοῦν «κλέος συζυγίας, ἀζύγων μέγα θαῦμα». Οἱ ἅγιοι εἶναι ἡ δόξα τῆς συζυγίας, ἀλλὰ καὶ τὸ μέγα θαῦμα τῶν μοναχῶν. Δὲν προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας τὸν λευκὸ γάμο ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση. Ὁ λευκὸς γάμος ἀποτελεῖ ἐπιλογὴ ὁρισμένων συζύγων, οἱ ὁποῖοι ἐκτιμώντας τὶς δυνάμεις τους καὶ τὴν ὅλη σκοποθεσία τῆς ζωῆς τους ἀποφασίζουν ὅτι ἡ διατήρηση τῆς παρθενίας τους, ἔστω καὶ μέσα στὸν γάμο, συνιστᾶ ἐπιλογὴ ποὺ διευκολύνει τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς τους. Τὸ σημειώνει ὁ ὑμνογράφος: «Ἄμφω τὰ συμφέροντα συμφρονήσαντες». Συμβαίνει κάτι παρόμοιο ἴσως μὲ τὸ χάρισμα τῆς σαλότητας. Ἐνῶ εἶναι χάρισμα ἐκ Θεοῦ, δὲν προτείνεται ὡς δρόμος ζωῆς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας. Κι αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ δείχνει πόσο ἡ Ἐκκλησία πορεύεται προσγειωμένα καὶ μὲ συμπάθεια πρὸς τοὺς πιστούς: κάθε φορὰ τονίζει τὸν μέσο δρόμο, χωρὶς ὅμως νὰ ἀποκλείει γιὰ ὅσους τὸ ἐπιθυμοῦν, κάτι διαφορετικὸ ὡς ὑπέρβαση. Διότι τὸ ζητούμενο ἀπὸ Ἐκείνην εἶναι ὄχι ὁ δρόμος, ὁ ὅποιος δρόμος, ἀλλὰ ἡ σχέση μὲ τὸν Χριστό. Αὐτὸ συνιστᾶ τὸν σκοπὸ καὶ δὲν πολυεπεμβαίνει στὰ μέσα πρὸς κατάκτηση τοῦ σκοποῦ.
.              Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτὴ καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ λευκὸς γάμος κάποιων ἐγγάμων ἁγίων της Ἐκκλησίας δὲν ἀποτελεῖ κριτικὴ κατὰ τοῦ εὐλογημένου γάμου τῶν ὑπολοίπων πιστῶν. Τοῦτο θὰ συνιστοῦσε βλασφημία, ποὺ θὰ ἀναιροῦσε τὸ ἴδιο τὸ μυστήριο τοῦ γάμου, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἡ ψυχοσωματικὴ σχέση τῶν συζύγων λειτουργεῖ ὡς εἰκόνα τῆς σχέσης τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Ἐκκλησία. «Τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστι, ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν».  Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἄλλωστε ἦταν Ἐκεῖνος ποὺ μὲ τὴν παρουσία Του στὸν γάμο τῆς Κανᾶ εὐλόγησε τὴν κανονικότητα τοῦ γάμου καὶ μίλησε γιὰ τὸ εἶδος αὐτῆς τῆς σχέσεως, συμπεραίνοντας ὅτι «οὐκέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ μία σάρξ». Μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ δηλαδὴ ὁ ἄνδρας καὶ ἡ γυναίκα συζεύγνυνται, ἑνώνονται ἔτσι, ποὺ ἀποτελοῦν τὸν ἕνα ἄνθρωπο, μὲ προσανατολισμὸ πρὸς τὸν Χριστό, κάτι ποὺ σημαίνει ὅτι οἱ σχέσεις πιὰ τοῦ ζευγαριοῦ, ψυχικὲς καὶ σωματικές,  ἀνάγονται πέρα ἀπὸ τὸ ἁπλὸ ὁριζόντιο ἐπίπεδο σὲ ἐπίπεδο πνευματικό.
.              Παρ’  ὅλα αὐτά! Ἡ συζυγία τοῦ ἁγίου ζεύγους Γαλακτίωνος καὶ Ἐπιστήμης λειτουργεῖ παραδειγματικὰ καὶ γιὰ ἐγγάμους καὶ γιὰ μοναχούς. Πῶς; Μὲ τὸ νὰ βλέπει κανεὶς τὸν μεγάλο πόθο ποὺ εἶχαν γιὰ τὸν Χριστό, τέτοιον ποὺ τοὺς ἔκανε νὰ ἀρνοῦνται τὰ θέλγητρα τοῦ ἁμαρτωλοῦ κόσμου καὶ νὰ ἑνώνονται μὲ τὸν σύνδεσμο τοῦ ἁγίου Πνεύματος. «Τῷ θείῳ πόθῳ τοῦ Χριστοῦ ἀρνησάμενοι κόσμον, συνεδέθητε μᾶλλον τῷ Πνεύματι, Ἀθληταί». Ἡ πνευματικὴ σύνδεσή τους ἦταν ἐκείνη ποὺ συνιστοῦσε τὸ ὅραμά τους καὶ τοὺς ἔδινε τὴν δύναμη νὰ προχωρήσουν καὶ μέσα στὰ μαρτύρια. Οἱ στίχοι τοῦ συναξαριοῦ τους εἶναι ἀποκαλυπτικοί: «ἀσυνδυάστους συζύγους κτείνει ξίφος, τὴν ψυχικὴν σύζευξιν ἠγαπηκότας». Τὸ ξίφος σκότωσε τοὺς παρθένους συζύγους, διότι ἀγάπησαν τὴν ψυχικὴ σύζευξή τους. Κι ἀλλοῦ: «Τῆς ἁγνείας μὲν τῷ πόθῳ καὶ ἀσκήσεως, στέργετε τὴν διάστασιν· ἐν ὁμονοίᾳ δὲ ψυχῆς διὰ πίστεως στερρᾶς συνδούμενοι πρὸς ἀθλητικὰς αὖθις ἠνώθητε λαβάς, ὁσιομάρτυρες». (Ἐπιθυμήσατε τὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὶς σαρκικὲς σχέσεις λόγω τοῦ πόθου τῆς ἁγνότητας καὶ τῆς ἀσκήσεως. Ἑνωμένοι ὅμως μὲ στέρεη πίστη καὶ μονοιασμένοι στὴν ψυχὴ ἐνωθήκατε πάλι γιὰ τοὺς ἀθλητικοὺς ἀγῶνες, ὁσιομάρτυρες). Αὐτὸ εἶναι τὸ ὅραμα ὅλων τῶν πιστῶν: νὰ εἴμαστε μονοιασμένοι μεταξύ μας, κάτι ποὺ εἶναι κυρίως θέμα τῆς ψυχῆς καὶ λιγότερο τοῦ σώματος. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν προϋπόθεση γιὰ νὰ ἔχουμε ὁμόνοια καὶ μὲ τὸν Κύριο. Καὶ στοὺς ἐγγάμους: ἡ ὁμόνοια τῶν σωμάτων, οἱ σαρκικὲς σχέσεις, πρέπει νὰ ὁδηγοῦν στὴν ὁμόνοια τῶν ψυχῶν. Τὸ ξαναλέμε. Ὅλα λειτουργοῦν ἀναγωγικά: μὲ τὴν ἑνότητά μας νὰ ἑνωνόμαστε μὲ τὸν Θεό μας.

Μετράνε 87 χρόνια γάμου!

Είναι το μοναδικό ζευγάρι αυτή τη στιγμή σε ολόκληρο τον κόσμο όπου ο γάμος του κρατάει 87 ολόκληρα χρόνια, και είναι, μάλιστα πολύ ευτυχισμένος. Ο 107χρονος Karam και η 100χρονη Karim έχουν 8 παιδιά και 28 εγγόνια, ενώ ζουν όλοι μαζί ευτυχισμένοι στην Ινδία. Σε μια εποχή που λίγοι γάμοι αντέχουν στο χρόνο το ευτυχισμένο ζευγάρι μπορεί να γιορτάζει με υπερηφάνεια τη μακροζωΐα του γάμου του, κερδίζοντας, μάλιστα επάξια μια θέση στο Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες. Όσο για το μυστικό τους; «Μοιραζόμαστε τα μυστικά μας, περνάμε πολύ χρόνο μαζί και γελάμε όσο περισσότερο μπορούμε. Αν και πάντα υπάρχουν δυσκολίες, η κατανόηση είναι πολύ σημαντικό πράγμα στη σχέση μας. Μου αρκεί το χαμόγελό της», λέει ο Karam και εκείνη αμέσως συμπληρώνει: «Το γέλιο του είναι ό,τι πρέπει για να μου φτιάξει τη διάθεση!»

Η οικογένεια φροντίζει να περνά πολλές ώρες μαζί και προσπαθεί με κάθε τρόπο να διατηρεί τη «φλόγα» άσβεστη, όχι μόνο όσον αφορά στο μακροχρόνιο γάμο τους αλλά και σε όσα τους ενώνουν για να μπορούν να είναι σήμερα μαζί τόσα πολλά χρόνια. «Θέλω να της δίνω αξία, να την παινεύω και να καταλαβαίνει ότι είναι πολύ σημαντική για μένα. Δεν ξέρω πόσο θα ζήσουμε ακόμη αλλά αν μπορούσα θα ήθελα να είμαι μαζί της άλλα τόσα χρόνια», λέει ο Karam και εκείνη απαντά ξανά: «Κάθε μέρα λέμε και κάνουμε πράγματα σαν να είναι η τελευταία φορά. Πρέπει να λέμε «σ’ αγαπώ» στους ανθρώπους που νοιαζόμαστε γιατί μπορεί την επόμενη μέρα να είναι πολύ αργά!»…

Το νόημα της ζωής σε πέντε φράσεις

H Bronnie Ware είχε μια δίψα για τη ζωή από τη στιγμή που γεννήθηκε. Σαν παιδί, ήταν το μαύρο πρόβατο της οικογένειας καθώς είχε αποκτήσει μια διαφορετική αντίληψη για τη ζωή.
Η επαγγελματική της ζωή ανάστατη, νομαδική, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Από καλλιεργητής λαχανικών στη Μέση Ανατολή, μπαργούμαν σε τροπικά νησιά…διευθύντρια τράπεζας.
Η Bronnie δεν φοβήθηκε ποτέ τις αλλαγές, βρήκε το δρόμο της αυτόν της φιλοσοφίας όπου κάθε άνθρωπος εάν κάνει ευχάριστα πράγματα τότε βρίσκει την πραγματική γαλήνη μέσα του, όπως λέει η ίδια.
Παραμένει ευγενής χωρίς να χάνει την πίστη της προς τον συνάνθρωπο μοιράζοντας τις εμπειρίες της μαζί μας.
Για αρκετά χρόνια εργάστηκε σε οίκους ευγηρίας. Ήταν ο τελευταίος σταθμός των ανθρώπων λίγο πριν το θάνατο. Όπως λέει μοιραζόταν πολλά μαζί τους τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής τους.
Η Bronnie θεωρεί ότι οι άνθρωποι ωριμάζουν όταν έρχονται αντιμέτωποι με το θάνατο. Αρνητικά συναισθήματα κυριεύουν το περισσότερο κόσμο φόβος, θυμός, τύψεις ωστόσο κάθε άνθρωπος προσπαθεί να βρει τη γαλήνη λίγο πριν φύγει από τη ζωή.
Συνομιλώντας μαζί τους πέντε είναι τα κύρια πράγματα για τα οποία λυπόντουσαν και μας τα παρουσιάζει.
1. Μακάρι να είχα το θάρρος να ζήσω τη ζωή μου όπως ήθελα και όχι όπως μου επέβαλαν
Αυτό το λένε οι περισσότεροι άνθρωποι όταν συνειδητοποιούν ότι η ζωή τους έχει σχεδόν τελειώσει και κοιτούν στο παρελθόν είναι εύκολο να δουν πόσα όνειρα έμειναν ανεκπλήρωτα Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν εκπλήρωσαν ούτε τα μισά από όσο είχαν ονειρευτεί.
Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να προσπαθήσετε να εκπληρώσετε μερικά από τα όνειρά σας στην πορεία. Από τη στιγμή που αρρωστήσεις είναι πολύ αργά. Η υγεία φέρνει μια ελευθερία που πολύ λίγοι συνειδητοποιούν, έως ότου έρθει ο καιρός και δεν την χάνουν.
2. Μακάρι να μην εργαζόμουν τόσο σκληρά
Αυτό το λένε κυρίως άνδρες ασθενείς. Είναι όλοι αυτοί που δεν πρόλαβαν να χαρούν τα παιδιά τους, δεν κατάφεραν να τα πάρουν μια αγκαλιά, να τα μεγαλώσουν, να χαρούν την εφηβεία τους. Είναι όλοι αυτοί που δεν έψαξαν αγάπη από το σύντροφό τους.
Η Bronnie από την πλευρά της μας συμβουλεύει να απλοποιήσουμε τον τρόπο ζωής μας κάνοντας συνειδητές επιλογές στην πορεία. Δημιουργώντας περισσότερο χώρο στη ζωή σας, γίνεστε πιο ευτυχισμένοι και πιο ανοικτοί σε νέες ευκαιρίες.
3. Μακάρι να είχα το θάρρος να εκφράσω τα συναισθήματά μου
Πολλοί άνθρωποι δεν εκφράζουν τα συναισθήματά τους, προκειμένου να διατηρήσουν ισορροπίες με τους άλλους. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να είμαστε μέτριοι ως οντότητες. Υπάρχουν πολλές ασθένειες που σχετίζονται με την πικρία και τη δυσαρέσκεια.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις των άλλων. Ωστόσο όταν αλλάζετε τον τρόπο επικοινωνίας μιλώντας ειλικρινά, θα θέσετε τις σχέσεις σε ένα εντελώς νέο και υγιές επίπεδο.
4. Μακάρι να είχα διατηρήσει επαφή με τους φίλους μου
Συχνά δεν συνειδητοποιούμε τα πραγματικά οφέλη της φιλίας. Ο πολυάσχολος τρόπος ζωής φθείρει τη φιλία. Αυτό όμως που μένει στο τέλος είναι αυτό γι’ αυτό διαφυλάξετε την ως κόρη οφθαλμού.
5. Μακάρι να είχα αφήσει τον εαυτό μου να είναι πιο ευτυχισμένος
Πολλοί δεν είχαν αντιληφθεί μέχρι το τέλος της ζωής τους ότι η ευτυχία είναι μια επιλογή. Είχαν μείνει κολλημένοι σε παλιά πρότυπα και συνήθειες. Ο φόβος της αλλαγής τους έκανε να προσποιούνται ακόμα και στον ίδιο τους το εαυτό.