Γιατί ο πολιτικός γάμος είναι βλασφημία;

Το θέμα του γάμου είναι πολύ σοβαρό για κάθε άνθρωπο και η καλή ενημέρωση είναι βασικό κριτήριο για την μετέπειτα πορεία της ζωής μας. Ως γνωστόν ο γάμος είναι ένα από τα  μυστήρια της ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Δια της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, μυστηριακώς και ακατανοήτως, δύο άνθρωποι ενώνονται εις σάρκαν μιαν. Όπως και στην βάπτιση κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα στον βαπτιζόμενο, όπως στο μυστήριο της εξομολογήσεως και της θείας μετάληψης ο Θεός είναι Εκείνος που ενεργεί δια της χάριτός Του και όχι ο άνθρωπος. Άραγε καταλαβαίνουμε τι σημαίνει τα δύο σώματα γίνονται ένα? Ενώπιον του Θεού είμαστε ένα σώμα, ξεκινάμε μια καινούρια κοινή ζωή, δύο άνθρωποι σε έναν, συμβίωση μέχρι τον θάνατο. Από αυτό καταλαβαίνουμε ότι δεν είναι κάτι με το οποίο μπορούμε να παίζουμε. Παρόλα αυτά αν καταλαβαίναμε απολύτως πως το κάνει ο Θεός αυτό, δεν θα ήταν μυστήριο...

Τί λοιπόν, είναι ορθόδοξος, χριστιανικός γάμος;

• Ο γάμος είναι Μυστήριο.

• Είναι ένωση και συνένωση.

• Είναι ταύτιση και συνταύτιση.

• Είναι ζυγός και συζυγία.

• Είναι σταυρός και ανάσταση.

• Είναι συμπλήρωση και αλληλοσυμπλήρωση.

• Είναι βοήθεια και αλληλοβοήθεια.

• Είναι έμπρακτη θυσία και αγάπη χωρίς όρια.

Οι παντρεμένοι άνθρωποι ευλογούνται από τον Θεό να κάνουνε παιδιά, οικογένεια, κοινούς αγώνες και ο ένας να είναι το έτερον ήμισι και στήριγμα του άλλου. Ας περάσουμε στο θέμα λοιπόν του πολιτικού "γάμου". Ο πολιτικός γίνεται ενώπιον του δήμαρχου, τακτοποιούνται κάποια έγγραφα, μπαίνουνε οι υπογραφές και αυτό το "συμβόλαιο" το ονομάσαμε αυθαίρετα γάμο! Το θέμα είναι όμως ότι στην ορθόδοξη Εκκλησία, γάμο ονομάζουμε το μυστήριο και όχι τις υπογραφές. Οι υπογραφές μπαίνουνε αφού πρώτα τελεστεί το μυστήριο του γάμου, για να επισφραγίσουμε την συνένωσή μας ενώπιον του Θεού. Άρα λοιπόν εφόσον στον πολιτικό μπαίνουνε σκέτες οι υπογραφές χωρίς κανένα μυστήριο, τότε πως αποκαλείται "γάμος"? Είναι σαν να αντικαθιστούμε το μυστήριο με αέρα! Είναι βλάσφημη λοιπόν αυτή η απαξίωση του μυστηρίου και κατ' επέκτασιν του Θεού ή δεν είναι? Μα να αγνοούμε έτσι επιδεικτικά τον Θεό που Εκείνος ευλόγησε τον γάμο και να δεχόμαστε να μας "ευλογεί" ο δήμαρχος αντί για Εκείνον? Θα μπορούσε κάποιος να πει: εντάξει για το τυπικό μέρος κάνουμε τον πολιτικό... ναι αλλά αδερφέ την πίστη σου την αρνήσαι παρόλα αυτά! την πετάς στα σκουπίδια! Να θυμίσω ότι οι άγιοι μαρτυρές μας πεθαίνανε για να μην αρνηθούνε τον Θεό ούτε ΚΑΝ με μια λέξη - φράση από το στόμα τους! και εμείς τόσο εύκολα, για να είμαστε νομικά καλυμένοι να πετάμε την πίστη μας? Και όχι μόνο με μια λέξη, αλλά και με υπογραφή και σφραγίδα! Μα τι τρομερή μάστιγα, ο Θεός να μας συγχωρέσει... Την νομική κάλυψη ποιός την έφτιαξε? Για αναρωτηθείτε ποιός πολιτικός και ποιά κυβέρνηση έκανε τον πολιτικό γάμο??? Γιατί έπρεπε να τον καθιερώσουνε και να τον περάσουνε ως απαραίτητο σχεδόν σήμερα για τους πολίτες? Υπάρχουνε συμφέροντα και ποιά είναι αυτά? Σχετικά με την μασονία? Είναι εντολοδόχοι οι πολιτικοί μας από ξένες δυνάμεις άραγε?

(Στις 17 Φεβρουαρίου 1982 ψηφίστηκε στην Ελλάδα ο νόμος 1250 «για την καθιέρωση του πολιτικού γάμου» ως ισόκυρου με τον θρησκευτικό. Η Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981, ανέλαβε μετά από την Κυβέρνηση Γεωργίου Ράλλη 1980. Και αμέσως πιάσανε δουλειά φαίνεται 4 μήνες μετά είχε εφαρμοστεί κιόλας και μάλιστα όλα αυτά μέσα σε ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΡΑΤΟΣ! μα πως το ανεχθήκαμε? προφανώς κάποια στάχτη στα μάτια θα έπεσε, που δεν θα ερευνήσω επί του παρόντως)

Μάλιστα μερικοί που δεν συμφωνούνε με τις προγαμιαίες σχέσεις (ορθά), ή έχουνε εξώγαμο παιδί, κάνουνε γρήγορα πολιτικό για να είναι καλυμμένοι. Μόνο που όπως εξηγήσαμε ο πολιτικός ΔΕΝ είναι γάμος, δεν έχει ευλογία! Ακόμα και μετά τον πολιτικό, το ζευγάρι είναι ανύπαντρο ενώπιον του Θεού και αμαρτάνει συνευρισκόμενο! Αν δεν χρειάζεται ευλογία από τον Θεό για να σμίξει το ζευγάρι, τότε ο Χριστός γιατί ευλόγησε τον γάμο στην Κανά? Κι όμως εκεί ευλόγησε την τεκνογονία και την κοινή ζωή δύο ανθρώπων, σημαίνει ότι είναι απαραίτητος ο γάμος. Πάνω στο θέμα μας λοιπόν, καλύτερα είναι να συζούνε σκέτο παρά να κάνουνε πολιτικό, γιατί συν το ότι συζούνε ανύπαντροι, φορτώνονται ΚΑΙ την βλασφημία. (Για να δεχτεί κανείς να κάνει υπακοή στο θέλημα του Θεού και να ζητάει ευλογία για τις πράξεις του, χρειάζεται πρώτα να είναι ταπεινός...)

Οι λόγοι λοιπόν που δημιουργήθηκε ο πολιτικός γάμος και μάλιστα προωθείται τόσο πολύ σήμερα, είναι καθαρά αντίχριστοι. Για να ζημιώνεται η Εκκλησία και η ψυχή των πιστών (εντάξει για τους απίστους δεν μιλάμε... ζημιώνεται όμως και ο πιστός που όμως δεν γνωρίζει τι κάνει! Όπως όταν καρφώνανε τον Χριστό επάνω στον Σταυρό και Εκείνος με ανεξικακία είπε: πατέρα συγχώρεσε τους, δεν γνωρίζουν τι κάνουν, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι! 'Ετσι Τον Σταυρώνει και ο πιστός που απαξιώνει τον Θεό μαυτόν τον τρόπο). Άλλωστε και η πολιτική ηγεσία της Ελλάδος δεν φημίζεται για την ευλάβεια της στον Χριστό και την ορθοδοξία... Η τραγική ειρωνία είναι ότι πολιτικός λέγεται ο "γάμος", και πολιτικοί τον εφηύραν... ένα σωστό πράγμα να κάνουνε και να τους παραδεχτώ μια φορά!

Ένα ακόμη θέμα είναι ότι σίγουρα θα υπάρχει η ένσταση ότι είναι πιο φθηνός, πιο γρήγορος και εύκολος. Για το γρήγορος και εύκολος θα πω ότι μια φορά παντρεύεται κανείς, δεν πάει να βγάλει φωτοτυπίες στην γειτονιά για να βιάζεται...

Για το οικονομικό θέμα έχω να πω το εξής. Γιατί εδώ στην Ελλάδα έχουμε συνηθήσει να κάνουμε πολυδάπανους γάμους, να στολίζουμε ολόκληρες εκκλησίες, να καλούμε 500 άτομα, να αγοράζουμε πανάκριβα νυφικά και ύστερα να μας φαίνονται πολλά τα έξοδα? Το σωστό δεν είναι να απλώνουμε τα πόδια μας ανάλογα με το σεντόνι?

Αν δεν έχουμε την ανάλογη οικονομική κατάσταση γιατί να κάνουμε πολυδάπανο γάμο?

Όσο για τις χρεώσεις έχουμε και λέμε:

Θρησκευτικός γάμος: Δημοσίευση σε ημερήσια εφημερίδα 20-25 €, Παράβολο από δημόσιο ταμείο 18 €, 25-30 ευρώ για την τελική έκδοση της άδειας. Άρα λοιπόν το πολύ τα έξοδα του θρησκευτικού γάμου να είναι 100€!!!
Πολιτικός γάμος: 15 € παράβολο, τέλος 75 € για τους δημότες Αθήνας και 100 € για τους μη δημότες. Σύνολο πάλι περίπου 100€.

Άρα λοιπόν που είναι το οικονομικό θέμα? Στο νυφικό μήπως? Εντάξει μυστήριο γίνεται δεν θα φορέσει η νύφη νυφικό? Τουλάχιστον είναι ΓΑΜΟΣ όχι συμβόλαιο της κακιάς ώρας...

Να σας αφηγηθώ και μια δική μου εμπειρία. Είχα πει σε έναν ιερέα ότι ο κόσμος διαμαρτύρεται πάτερ, γιατί ο θρησκευτικός γάμος έχει πολλά έξοδα ενώ ο πολιτικός όχι. Μου απαντάει, παιδί μου που τα είδες τα πολλά έξοδα? Μερικά παράβολα είναι μόνο και κάτι, παραπάνω δεν παίρνουμε! και αν έχεις φίλους σου που θέλουνε να παντρευτούνε και δεν μπορούνε, πες τους ότι δεν θα τους πάρω τίποτα και θα τους βάλω από την τσέπη μου και τα παράβολα. Να τους πεις εδώ να έρθουνε να τους παντρέψω...

Ας κάνουμε την επιλογή μας λοιπόν. Μυστήριο ενώπιον του Θεού ή συμβόλαιο ενώπιον του δήμαρχου και βλασφημία?

Ποτέ δεν είναι αργά για μετάνοια. Με την εξομολόγηση μόνο φεύγει αυτή η αμαρτία και όχι αν εκ των υστέρων κάνουμε ΚΑΙ θρησκευτικό γάμο...

ΠΗΓΗ

Όσιος Συμεών ο Μυροβλύτης (+1199)

Αγιορείτης Άγιος

Mνήμη 13 Φεβρουαρίου

Ο Στέφανος Α΄ Νεμάνια υπήρξε ισχυρός ηγεμόνας του σέρβικου έθνους, ενοποιός των σερβικών χωρών, δημιουργός ανεξάρτητου κράτους γύρω στα 1170, πρόμαχος και υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, εξολοθρευτής των αιρέσεων και Ιδρυτής της δυναστείας των Νεμανιδών, πολλά μέλη της οποίας αξιώθηκαν αγιωνυμίας. Γεννήθηκε το 1114 στη Ζέτα, το σημερινό Μαυροβούνι.

Όταν ισχυροποίησε το κράτος του και στερέωσε την ορθόδοξη πίστη σε αυτό, παρέδωσε τη βασιλεία του και -κατά το παράδειγμα του υιού του Σάββα- έλαβε το μοναχικό σχήμα στη μονή Στουντένιτσα, παίρνοντας το όνομα Συμεών. Η σύζυγος του αποσύρθηκε και εκείνη σε γυναικείο μοναστήρι και από Άννα ονομάσθηκε Αναστασία (1196).

Μετά δύο χρόνια μοναστικής ζωής στη Στουντένιτσα έρχεται στο Άγιον Όρος προς συνάντηση του κατά σάρκα υιού του, στον οποίο και υποτάσσεται γινόμενος κατά πνεύμα υιός του. Έζησαν μαζί στη μονή Βατοπεδίου με συνεχή προσευχή και άσκηση. Έκτισαν παρεκκλήσια και ενίσχυσαν με δωρεές το μοναστήρι. Η αρετή τους έφερε πολλούς συμπατριώτες τους στον Άθωνα. Έτσι αναγκάσθηκαν ν΄ αγοράσουν τα ερείπια του Χιλανδαρίου και να κτίσουν την ωραία μονή, στην οποία ο Συμεών έζησε μόνο οκτώ μήνες, μέχρι τον θάνατό του.

Αναπαύθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1199 με τα μάτια στραμμένα προς την εικόνα της Θεοτόκου και του Σωτήρος, που σώζεται μέχρι σήμερα στο Χιλανδάρι. Τα τελευταία λόγια του ήταν: «Πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον». Στα ετήσια μνημόσυνα από της κοιμήσεως του ανέβλυζε μύρο από τα λείψανα του. Ο τάφος του βρίσκεται στο Καθολικό του Χιλανδαρίου. Το τίμιο λείψανο του μετακομίσθηκε στη μονή Στουντένιτσας, όπου και αναπαύεται μέχρι σήμερα.

Σώζονται τρεις βιογραφίες του αγίου Συμεών. Την πρώτη έγραψε ο υιός του άγιος Σάββας περί το 1208, τη δεύτερη ο άλλος υιός του Στέφανος Β' ο Πρωτοστεφής περί το 1216 και την τρίτη ο Χιλανδαρινός μοναχός Δομεντιανός περί το 1242. Ακολουθίες προς τιμήν του έγραψε ο άγιος Σάββας και ο μοναχός Θεοδόσιος. Από τους συγχρόνους λαμπρή βιογραφία έγραψε ο άγιος Νικόλαος Αχρίδος και ο άρχιμ. Ιουστίνος Πόποβιτς.

Τοιχογραφίες, πολλές φορητές εικόνες και χαλκογραφίες του οσίου σώζονται στο Χιλανδάρι, στις άλλες αγιορείτικες μονές και σε όλες σχεδόν τις σερβικές. Νεώτερη ακολουθία συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Ρίξτε Γέφυρες για να σωθεί ο γάμος

 

Αρχιμ. Ιωανννίκιου Κοτσώνη
Για να σωθεί πολλές φορές ένας γάμος, μια οικογένεια και να αποσοβηθή το ναυάγιο του διαζυγίου, οφείλουν οι δύο σύζυγοι να ρίξουν γέφυρες. Να βρουν τρόπους,
μέσα, χρόνο, πρόσωπα κατάλληλα να γεφυρωθεί το χάσμα, η απόσταση, η κατάσταση, η διάσταση.

Μία γέφυρα είναι η καλή αρμονική συνεργασία των συζύγων. Με φυσικότητα και προθυμία όταν συνεργασθούν και βοηθούν ο ένας τον άλλον και προσφέρουν στη
συνεργασία αυτή πολύ χρόνο, καλό τρόπο, καλό λόγο και καλό λογισμό, τ' αποτελέσματα θα είναι ευχάριστα.

Γέφυρα είναι, η επικοινωνία η οποία, για να επιτευχθεί ίσως να απαιτηθούν κάποιες θυσίες, όπως λ. χ. να λιγοστέψουν οι πολλές μέριμνες, να μειωθεί η υπέρβαρη
εργασία και οι υπερωρείες στην απασχόληση και να αυξηθούν οι ώρες συμβιώσεως και παρουσίας στο σπίτι.

Γέφυρα είνα να μην ξύνουν τις πληγές, να μη ανακατεύουν τα περασμένα. «Τοις όπισθεν επιλανθανόμενοι...» Να λησμονούν τις κακές καταστάσεις και να νικήσουν την
μνησικακία. Να μη λένε «θυμάσαι ότι έκανες αυτό, ότι είπες εκείνο το πράγμα, ότι φέρθηκες έτσι κι αλλιώς». Αυτά αυξάνουν την ψυχρότητα, διώχνουν την αγάπη, ματαιώνουν
το πλησίασμα, την γεφύρωση. Καλύτερα να λένε: «Όλα περασμένα ξεχασμένα».

Γέφυρα είναι η γέννηση ενός παιδιού. Πολλάκις επανασυνδέθηκε ένα ανδόγυνο και ο χαλαρός σύνδεσμος των συζύγων έγινε πιο δυνατός όταν αποφάσισαν να γεννήσουν
και άλλα παιδιά ή όταν ήλθαν στο κόσμο κι άλλα παιδιά.

Γέφυρα είναι, από τις πιο μεγάλες γέφυρες, η Συγνώμη. Να συγχωρούνται μεταξύ τους. Και να βάλουν πρόγραμμα κάθε βράδυ, μετά την προσευχή τους, να λέει ο ένας:
«Συγχώρεσε με για ότι σε λύπησα την ημέρα αυτή». «Κι εμένα συγχώρεσέ με» ν' απαντάει ο άλλος. Έτσι θα παίρνουν ένα σφουγγάρι και θα τα σβήνουν όλα.

Γέφυρα είναι η αγάπη. Η αληθινή αγάπη, η οποία «πάντα υπομένει, πάντα ελπίζει, ουδέποτε εκπίπτει». Η αγάπη κάνει να βλέπει ο ή η σύζυγος στο πρόσωπο της ή
του συζύγου το πιο αγαπημένο πρόσωπο μετά από τον Θεό. Η αγάπη δεν σκέπτεται το κακό, δεν ζηλεύει, δεν ασχημονεί, δεν δημιουργεί αντιπάθειες και εμπάθειες, κάνει τον
άνθρωπο απαθή στον θυμό, στην αντίδραση, στην οργή. Η αγάπη ειρηνεύει, ρίχνει βάλσαμο στην ψυχή, στην πληγή, στην σχέση. Δεν αποθαρρύνει, ούτε αποθαρρύνεται.
Περιμένει. Έχει την μεγαλύτερη δύναμη. Είναι υπερδύναμη.

Γέφυρα είναι η ταπείνωση. Ω η ευλογημένη, η αγία ταπείνωση. Αυτή φοβάται περισσότερο απ' όλα ο διάβολος μαζί με την αγάπη. Γι' αυτό κάνει το παν να βγάλει
αυτό το θεμέλιο, για να ρίξει μετά εύκολα το ζευγάρι. Βάζει μετά δυναμίτη. Βάζει φωτιά.
Μετά την ταπείνωση έρχεται η χάρη του Θεού στο ζευγάρι. Είναι ένα ευλογημένο ζευγάρι. Όταν και ο άνδρας και η γυναίκα είναι ταπεινοί άνθρωποι πόσο όμορφη και ειρηνική
και αρμονική γίνεται η ζωή τους. Και η φτώχεια υποφέρεται τότε, και η αρρώστεια αντιμετωπίζεται δοξολογικά και οι δυσκολίες παρακάμπτονται, και ο θάνατος παίρνει νόημα
Δεν υπάρχει στο ταπεινό ζευγάρι ο γογγυσμός, ο πικρός ο λόγος: «Εγώ κουράζομαι πιο πολύ» ή «Δεν αντέχω πια». Δεν υπάρχει η κατάκριση και η καταδίκη του άλλου.
Υπάρχει μόνο η θυσία και η αυτοθυσία.



Γέφυρα είναι η σωστή αξιολόγηση, η απογραφική αξιολόγηση και του ανδρός και της γυναικός. Ο άνδρας είναι κεφαλή της γυναικός (Έφεσ. 5,23). Αν γίνεται το ανάποδο
τότε προσβάλλεται ο ίδιος ο Δημιουργός και Πλάστης. Ο άνδρας αγαπά την γυναίκα του. Είναι σάρκα από την σάρκα του, οστούν εκ των οστών του. (Γεν. 2,23). Η γυναίκα
σέβεται τον άνδρα Και η αγάπη και ο σεβασμός είναι το ένα μέσα στο άλλο. Δεν διαφέρουν. Σαν ψυχές ίδιες, έχουν ισότητα. Η θέση τους, ο ρόλος τους διαφέρουν. Οι κοσμικές
ισότητες, όχι οι θεϊκές και αγιογραφικές, οι ισότητες του αιώνος τούτου του απατεώνος, ισοπέδωσαν, σαν οδοστρωτήρες, το ωραίο ανάκτορο της συζυγίας και της οικογενείας,
που έπλασε ο Θεός. «Η γυναίκα είναι η αρχόντισσα του σπιτιού, αλλά και η μεγάλη υπηρέτρια. Ο άνδρας είναι ο κυβερνήτης του σπιτιού, αλλά και ο χαμάλης» έλεγε ο
αείμνηστος πατήρ Παΐσιος (Λόγοι τ. Δ΄ σ. 43. Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Σουρωτή Θεσσαλονίκης 2002).

Αν τώρα, παρ' ελπίδα, το συζυγικό ζευγάρι ρίχνει γέφυρες ή θέλει να ρίξει γέφυρες και πρόσωπα συγγενικά (γονείς ή πεθερικά) δεν θέλουν τις γέφυρες, σπάνε τις γέφυρες,
τότε πρέπει τα πρόσωπα αυτά να τα κάνει πέρα το ζευγάρι. Ας είναι και μάνα και πατέρας και πεθερός και πεθερά. Καθήκον έχουν και ευθύνη έχουν να βοηθήσουν, να σωθεί
το ζευγάρι, η οικογένεια. Όχι να καταστρέψουν, όχι να διαλύσουν.

Καλύτερα να τα χαλάσουν οι σύζυγοι με τους συγγενείς, παρά να τα χαλάσουν μεταξύ τους. Στο ιερό μυστήριο του γάμου, ακούμε την ευχή που λέει: «Δια τούτο καταλείψει
άνθρωπος την μητέρα αυτού και τον πατέρα καί προσκολληθήσεται τη ιδία γυναικί αυτού...» Πλέον, ούτε ο άνδρας, ούτε η γυναίκα είναι προσκολλημένοι στους γονείς τους.
Τους ένωσε ο Θεός και η μεταξύ τους ένωση και αγάπη είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη ένωση και αγάπη συγγενική.

Ο παππούς και η γιαγιά μέσα στο σπίτι είναι μια μεγάλη ευλογία Και για τα παιδιά και για τους συζύγους.

Όταν όμως σέβονται και αγαπούν το ζευγάρι, τον γάμο τους και τα παιδάκια τους και κάνουν το παν να στηρίξουν την οικογένεια και όχι οι ίδιοι οι γονείς (παππούς και γιαγιά)
να σπρώχνουν στο γκρεμό.

Άλλη σωστική γέφυρα είναι η αλληλοευγνωμοσύνη. Ξεχασμένη γέφυρα Ξεχασμένη αρετή. Και όμως τόσο απαραίτητη για την ειρήνη και την ευτυχία του ζευγαριού.
Δηλαδή οι καλοί σύζυγοι αισθάνονται και ομολογούν ευγνωμοσύνη ο ένας προς τον άλλον. Αναγνωρίζει ο ένας την θέση και τους κόπους και τους μόχθους του άλλου. Έχει
επίγνωση ο ένας σύντροφος για το πόσες θυσίες κάνει ο άλλος σύντροφος για ολόκληρη την οικογένεια, αλλά και μεταξύ τους. Βλέπει πόσο ο άνδρας αγαπάει την γυναίκα του
και πόσο η γυναίκα αγαπάει τον άνδρα της. Έμπρακτα. Δηλαδή, όταν έρχεται η ώρα της υπομονής, της ανοχής, της θυσίας, της συγγνώμης, τότε φανερώνεται η έμπρακτη,
αληθινή αγάπη.

Για όλα αυτά αισθάνεται ο ένας για τον άλλον ευγνωμοσύνη, ευχαριστία. Και όσο πιο πολύ ευγνωμοσύνη υπάρχει τόσο πιο πολλή αγάπη υπάρχει. Στην ευγνωμοσύνη μέσα
ζει μια κατάσταση ανωτερότητος, αρχοντιάς, ευγενείας, αλλά προ πάντων ταπεινώσεως και αγάπης. Διότι η αγάπη και η ταπείνωση παραμερίζει το «εγώ» με τους δικούς του
κόπους και τα δικά του καλά και βλέπει και μεγαλύνει και αναδεικνύει τον πλησίον, τον ή την σύζυγο.


Ἡ ἀληθινή ἀγάπη:
«πάντα στέγει,
πάντα πιστεύει,
πάντα ἐλπίζει,
πάντα ὑπομένει,
ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει»
(Α΄ Κορινθ. Ιγ΄)

Δίδασκε τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, καί πάντα σάν ἀπό πηγή θά εἰσρεύσουν καί τό σπίτι θά γεμίση μύρια ἀγαθά.
Ἄν ἐπιζητοῦμε τά πνευματικά ἀγαθά, θά ἔλθουν καί αὐτά τά ὑλικά.
(Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ομιλία κ΄)