Επίδομα τοκετού τέλος!

Δήμητρα Ευθυμιάδου

Χωρίς επίδομα θα γεννούν από δω και πέρα οι ελληνίδες καθώς σύμφωνα με τον κανονισμό του νέου φορέα παροχών υγείας τον ΕΟΠΥΥ, οι νέες μητέρες που θα γεννούν είτε σε δημόσια νοσοκομεία είτε σε συμβεβλημένα ιδιωτικά δεν θα εισπράττουν το ποσό.

Από 900 έως 1600 ευρώ θα μπορεί να λαμβάνει ως επίδομα τοκετού μια νέα μητέρα πλέον αλλά μόνο με προϋποθέσεις. Σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας του ΕΟΠΥΥ, από τον οποίο θα λαμβάνουν υπηρεσίες υγείας 9 εκατ. ασφαλισμένοι, όσες γυναίκες γεννούν σε δημόσια νοσοκομεία είτε σε συμβεβλημένα ιδιωτικά δε θα έχουν την …τύχη να ενισχυθούν οικονομικά από το κράτος. Όσες επιλέξουν ιδιωτικό μαιευτήριο μη συμβεβλημένο με το Ταμείο τους θα παίρνουν από 900 ευρώ για τη γέννηση ενός παιδιού, 1.200 ευρώ σε περίπτωση δίδυμης κύησης και 1.600 ευρώ για τρίδυμη κύηση.

Στις περιπτώσεις αυτές το βοήθημα θα καταβάλλεται εφάπαξ αντί μαιευτικής περίθαλψης.

Να σημειωθεί ότι το ποσό καταβάλλεται –σύμφωνα με τη διευκρίνιση του ΦΕΚ- σε περίπτωση τοκετού σε μονάδα που δεν εφαρμόζεται το Κλειστό Ενοποιημένο Νοσήλιο.

Στα μαιευτήρια όπου υπάρχει σύμβαση θα καλύπτονται από το Ταμείο τα έξοδα νοσηλείας.

πηγή

Οταν μεγαλώσω θα παντρευτώ τον μπαμπά!

Μήπως βλέπεις ότι το μικρό σου έχει περισσότερη αδυναμία στον μπαμπά του; Ότι μόνον εκείνον ακούει και αγκαλιάζει; Μην αγχώνεσαι γιατί μπορεί να είναι φταίει η ηλικία του. Αν δεν είναι πρόβλημα της ηλικίας δες τι μπορεί να φταίει...
σύμφωνα με την ψυχολόγο Χρυσούλα Μαυράκη.

Εάν υπάρχει πραγματική αδυναμία και εκφρασμένη προτίμηση ενός παιδιού προς τον ένα γονέα, κάτι που βέβαια συμβαίνει και που κάνει τον γονιό που δεν του έχει το παιδί αδυναμία να θλίβεται, να ανησυχεί και να καταφεύγει ακόμα και στον ειδικό, θα πρέπει καταρχήν να δούμε σε ποια ηλικία βρίσκεται το παιδί


Από 3 έως 6 ετών στην περίοδο της σεξουαλικής ταυτοποίησης του παιδιού, όπως μας είπε και ο Φρόιντ το παιδί δείχνει να έλκεται και να έχει αδυναμία από τον ετερόφυλο γονέα.
Αυτό είναι το περίφημο Οιδιπόδειο σύμπλεγμα για τα αγόρια που έλκονται από την μητέρα και το σύμπλεγμα Ηλέκτρας για τα κορίτσια που έλκονται από τον πατέρα. Η πρώτη γυναίκα στην ζωή ενός αγοριού είναι η μητέρα, ο πρώτος άντρας στη ζωή ενός κοριτσιού είναι ο πατέρας του.

Γύρω στα 5 – 6 χρόνια το σύμπλεγμα αυτό αποδράμει και τα παιδιά ταυτίζονται άρα και έλκονται από τον ομόφυλο γονέα.
Το κοριτσάκι θέλει να γίνει σαν την μαμά και να φοράει κοσμήματα, να φοράει τακούνια και να παίζει παιχνίδια που είναι μίμηση του ρόλου της μητέρας. Το αγοράκι θέλει να οδηγεί μηχανή, αυτοκίνητο, να παίζει τον αστυνομικό και να μιμείται τον πατέρα του.

Τι άλλο μπορεί να φταίει;
Αν όμως ένα παιδί δείχνει ιδιαίτερη προτίμηση στον ένα από τους δύο γονείς και μάλιστα πολλές φορές με αποστροφή για τον άλλον και με έντονες αντιδράσεις αποστροφής, δηλαδή ένα αγοράκι που δεν θέλει τον μπαμπά ή ένα κοριτσάκι που δεν θέλει να δει ούτε ζωγραφιστή την μαμά του, θα μας κάνει εντύπωση και βέβαια θα μας κάνει να αναρωτηθούμε αλλά και να δυστυχήσουμε ως γονείς. Τι συμβαίνει σε αυτή την περίπτωση;

Αυστηρή συμπεριφορά
Σε αυτή την περίπτωση μπορεί απλά να συμβαίνει ότι το παιδί αναγνωρίζει την συμπεριφορά εκείνη του γονιού που περισσότερο το ευνοεί ή που λιγότερο το αγχώνει. Πολλές φορές μία αυστηρή και πολύ οριοθετική συμπεριφορά, πολύ πιεστική και πολύ απαιτητική μπορεί να κάνει το παιδί να μην προτιμά τον συγκεκριμένο γονιό.

Φωνές και χειρονομίες
Επίσης ένας γονιός ο οποίος μιλά πολύ δυνατά ή κάνει πολλές χειρονομίες μπορεί να τρομάξει ένα πολύ μικρό παιδάκι και να δείξει ότι δεν τον θέλει, διότι ακριβώς δεν μπορεί να ανταποκριθεί και να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί μια πολύ έντονη συμπεριφορά.

Αυτοκριτική
Αν λοιπόν το παιδί μας δείχνει ιδιαίτερη αδυναμία στον έναν από τους δύο γονείς, εκτός της ηλικίας αυτής ή στην διάρκεια της ηλικίας 3 έως 6 στον ομόφυλο γονέα να έχει αδυναμία ενώ θα έπρεπε να έχει στον ετερόφυλο, θα πρέπει να κάνουμε μία αυτοκριτική και να αναζητήσουμε χωρίς να ενοχοποιηθούμε ή να ανησυχήσουμε ιδιαιτέρως τι μπορεί να είναι εκείνο που έχει ο σύντροφός μας και δεν το έχουμε εμείς στην επαφή μας με το παιδί.

Αναρωτήσου...
Μήπως είναι πιο ήρεμος ή αντίθετα μήπως είναι πιο χαρούμενος; Μήπως ο τρόπος που μιλάει βοηθάει το παιδί να τον ακούει καλύτερα; Μήπως τα παιχνίδια που σκαρώνει, η ευρηματικότητα και το κέφι κάνουν το γονιό να έχει καλύτερη σχέση από τον άλλον γονιό και το παιδί να του έχει αδυναμία;
Αν βρούμε ποια είναι τα δυνατά σημεία της συμπεριφοράς του γονιού στον οποίο το παιδί έχει αδυναμία, θα διορθώσουμε, θα βελτιώσουμε τα χαρακτηριστικά που εμείς δεν έχουμε και θα μπορέσει το παιδάκι να έχει αδυναμία και στους δυο μας!

Ἡ ἀπιστία τῶν παιδιῶν ὀφείλεται στοὺς γονεῖς;

π.Σωφρόνιος Σαχάρωφ

- Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη εξ αιτίας των γονέων

- Πως η γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

[...]Επειδή οι γυναίκες της εποχής μας έχασαν την υψηλή αυτή συνείδηση, άρχισαν να γεννούν προπαντός κατά σάρκα. Τα παιδιά μας έγιναν ανίκανα για την πίστη. Συχνά αδυνατούν να πιστέψουν ότι είναι εικόνα του Αιωνίου Θεού. Η μεγαλύτερη αμαρτία στις ημέρες μας έγκειται στο ότι οι άνθρωποι βυθίστηκαν στην απόγνωση και δεν πιστεύουν πια στην Ανάσταση. Ο θάνατος του ανθρώπου εκλαμβάνεται από αυτούς ως τελειωτικός θάνατος, ως εκμηδένιση, ενώ πρέπει να θεωρείται ως στιγμή αλλαγής της μορφής της υπάρξεώς μας ως ημέρα γεννήσεώς μας στην ανώτερη ζωή, σε ολόκληρο πλέον το πλήρωμα της ζωής που ανήκει στο Θεό. Αλήθεια, το Ευαγγέλιο λέει: «Ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον ο δε απειθών τω Υιώ ουκ όψεται ζωήν» (Ιωάν. 3,36). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν ότι… ο πιστεύων τω πέμψαντί με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάν. 5,24). «Αμήν, αμήν λέγω υμίν, εάν τις τον λόγον τον εμόν τηρήση, θάνατον ου μη θεωρήση εις τον αιώνα» (Ιωάν. 8,51). Παρόμοιες λοιπόν εκφράσεις μπορούμε να αναφέρουμε πολλές.Συχνά ακούω από τους ανθρώπους: Πως η γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

Γιατί η πλειονότητα των ανθρώπων έχασε την ικανότητα να πιστεύει; Δεν είναι άραγε η νέα απιστία συνέπεια της ευρύτερης μορφώσεως, όταν αυτό που λέει η Γραφή γίνεται μύθος, απραγματοποίητο όνειρο;

Η πίστη, η ικανότητα για την πίστη, δεν εξαρτάται πρωτίστως από τον βαθμό μορφώσεως του ανθρώπου. Πράγματι παρατηρούμε ότι στην εποχή μας, κατά την οποία διαδίδεται η μόρφωση, η πίστη ελαττώνεται, ενώ θα έπρεπε ουσιαστικά να συμβαίνει το αντίθετο όσο δηλαδή πλατύτερες γίνονται οι γνώσεις του ανθρώπου, τόσο περισσότερες αφορμές έχει για να αναγνωρίζει τη μεγάλη σοφία της δημιουργίας του κόσμου. Σε τι λοιπόν συνίσταται η ρίζα της απιστίας;

Πριν απ’ όλα οφείλουμε να πούμε ότι το θέμα αυτό είναι πρωτίστως έργο των γονέων, των πατέρων και των μητέρων. Αν οι γονείς φέρονται προς την πράξη της γεννήσεως του νέου άνθρωπου με σοβαρότητα, με τη συνείδηση ότι το γεννώμενο βρέφος μπορεί να είναι αληθινά «υιός ανθρώπου» κατ’ εικόνα του Υιού του Ανθρώπου, δηλαδή του Χριστού, τότε προετοιμάζονται για την πράξη αυτή όχι όπως συνήθως γίνεται αυτό. Να ένα υπέροχο παράδειγμα ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ προσεύχονταν για πολύ καιρό να τους χαρισθεί τέκνο… Και τι συνέβη λοιπόν; «Ώφθη δε αυτώ (τω Ζαχαρία) άγγελος Κυρίου εστώς εκ δεξιών του θυσιαστηρίου του θυμιάματος. Και εταράχθη Ζαχαρίας ιδών, και φόβος επέπεσεν επ’ αυτόν. Είπε δε προς αυτόν ο άγγελος μη φοβού, Ζαχαρία διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει υιόν σοι, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιωάννην και έσται χαρά σοι και αγγαλίασις, και πολλοί επί τη γεννήσει αυτού χαρήσονται. Έσται γαρ μέγας ενώπιόν του Κυρίου… και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού, και πολλούς των υιών Ισραήλ επιστρέψει επί Κύριον τον Θεόν αυτών» (Λουκ. 1,11-16).

Βλέπουμε μάλιστα στη συνέχεια ότι ο Ιωάννης, ευρισκόμενος ακόμη στην κοιλιά της μητέρας του, αναγνώρισε την επίσκεψη της μητέρας του Χριστού, σκίρτησε από χαρά και η χαρά του μεταδόθηκε στη μητέρα του. Τότε εκείνη γέμισε με προφητικό πνεύμα. Άλλο παράδειγμα είναι η προφήτιδα Άννα.

Έτσι και τώρα αν οι πατέρες και οι μητέρες θα γεννούν παιδιά συναισθανόμενοι την άκρα σπουδαιότητα του έργου αυτού, τότε τα παιδιά τους θα γεμίζουν από Πνεύμα Άγιο, ήδη από την κοιλιά της μητέρας και η πίστη στον Θεό, τον Δημιουργό των απάντων, ως προς τον Πατέρα τους, θα γίνει γι’ αυτά φυσική, και καμία επιστήμη δεν θα μπορέσει να κλονίσει την πίστη αυτή, γιατί «το γεννώμενον εκ Πνεύματος πνεύμα εστίν». Η ύπαρξη λοιπόν του Θεού και η εγγύτητά του σε μας είναι για μία τέτοια ψυχή οφθαλμοφανές γεγονός. Και η απιστία των πολυμαθών η των αμαθών στα μάτια των τέκνων αυτών του Θεού θα είναι απλώς απόδειξη ότι οι άνθρωποι εκείνοι δεν γεννήθηκαν ακόμη Άνωθεν, και ακριβώς εξαιτίας του γεγονότος αυτού δεν πιστεύουν στον Θεό, διότι είναι εξολοκλήρου σάρκα, γεννημένοι από σάρκα.

Εκείνο όμως που αποτελεί πραγματικό πρόβλημα για την Εκκλησία, τον προορισμό της, είναι το πως να πείσει τους ανθρώπους ότι είναι αληθινά τέκνα και θυγατέρες του αιωνίου Πατρός πως να δείξει στον κόσμο τη δυνατότητα μιας άλλης ζωής, όμοιας προς τη ζωή του ιδίου του Χριστού, η τη ζωή των προφητών και των αγίων। Η Εκκλησία οφείλει να φέρει στον κόσμο όχι μόνο την πίστη στην ανάσταση, αλλά και τη βεβαιότητα γι’ αυτήν. Τότε περιττεύει η απαίτηση για οποιεσδήποτε άλλες ηθικιστικές διδασκαλίες.

πηγή