.

ΠΕΡΙ ΓΑΜOY MAΡΤΥΡΙΕΣ (και όχι μόνο)

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Διαζύγιο - Δεν ξέρουμε ποιό θα κινδυνέψει, αυτό που κόβει ή αυτό που κόβεται!


diazigio 45.jpg
Ο Νόμος για κάθε αιτία προβλέπει διαζύγιο. Ο Χριστός όμως όχι για κάθε αιτία. Επιτρέπει μόνο τον χωρισμό της πόρνης, ενώ για τα άλ­λα παραγγέλλει φιλοσοφική εγκαρτέρησι.
Και τον χωρισμό από την πόρνη τον επιτρέπει, διότι αυτή νοθεύει το γένος. Για το άλλα ας δεί­χνουμε φιλοσοφική εγκαρτέρησι. Ή καλύτερα ας δείχνετε φιλοσοφική εγκαρτέρησι όσοι δεχθήκατε τον ζυγό του γάμου.
Εάν δης στην γυναίκα σου «επιγραφές και υπογραφές» δηλ. βα­ψίματα, αφαίρεσε τα. Εάν γλώσσα απερίσκεπτη, σωφρόνισε την. Εάν γέλιο ανήθικο, φέρε της στενοχώρια. Εάν έξοδα και ποτά υπερβολικά, συμμάζεψε την. Εάν επισκέψεις ακατάλληλες, δέσε την. Εάν βλέμμα που περιφέρεται εδώ και κει, τιμώρησέ την. Μη την κόψης απερίσκε­πτα. Μη την χωρίσης.
Γιατί δεν ξέρουμε ποιο θα κινδυνέψη, αυτό που κόβει ή αυτό που κόβεται. «Η πηγή, λέει η Γραφή, από όπου πίνεις νε­ρό να είναι δική σου, και κανένας ξένος να μην πίνη από αυτή» (Παρμ. 5,17).
Και «με σένα να συναναστρέφεται το χαριτωμένο πουλάρι σου και το αγαπημένο ελάφι σου» (Παρμ. 5,19). Εσύ λοιπόν μη γίνεσαι ξέ­νος ποταμός, μήτε να κοιτάζης να αρέσης σε άλλες παρά μόνο στην γυ­ναίκα σου. Εάν όμως τρέχης αλλού, τότε και στο δικό σου μέλος νομο­θετείς την αμαρτία και ασέλγεια. Έτσι τα λέει ο Σωτήρ.

Αγιος Γρηγόριος ο θεολόγος

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Reuters: Η κρίση έπληξε γάμους και κηδείες στην Ελλάδα

Αυτή η είδηση του Reuters είναι μάλλον παραπλανητική, γιατί η έλλειψη χρημάτων δεν μπορεί ποτέ να είναι εμπόδιο για γάμους η κηδείες. Αντίθετα, είναι μια καλή ευκαιρία για να γυρίζουμε στο απλό και σεμνό εκκλησιαστικό τρόπο γάμου και κηδείας, χωρίς επιδείξεις και περιττά πράγματα. Γιατί όντος έχουμε από πολλού ξεπεράσει τα όρια σε αυτό το τομέα, και καλώς ο Κύριος μας έχει βάλει σε τάξη!



ethnΌλοι και λιγότερο Έλληνες ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας για να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου σε μια προσπάθεια να περικόψουν έξοδα εξαιτίας της κρίσης. Η τελευταία εκτός από τους γάμους έχει επηρεάσει δραματικά και τις κηδείες.
Κι αυτό συμβαίνει σε μια χώρα που, όπως αναφέρει το Reuters, οι πολυτελείς γαμήλιες δεξιώσεις αποτελούν χρόνια τώρα εθιμοτυπικό τελετουργικό.
Θρησκευτικές γαμήλιες τελετές σε παρεκκλήσια, με πετρόχτιστα καμπαναριά, ψηλές λαμπάδες, λουλούδια, και γλυκά τυλιγμένα σε τούλι, είναι μια βαθιά ριζωμένη παράδοση στην Ελλάδα, όπου η ισχυρή Ορθόδοξη Εκκλησία παίζει σημαίνοντα ρόλο στην κοινωνία.
Ωστόσο, καθώς η χώρα βρίσκεται σε έκτη χρονιά ύφεσης, με την ανεργία να αυξάνει και τη φτώχεια να εξαπλώνεται, οι γάμοι στην εκκλησία είναι μια πολυτέλεια που δεν έχουν όλοι την δυνατότητα να κάνουν πράξη.
Για την 28χρονη νύφη Ναυσικά Κουτροκόη το να πραγματοποιήσει το όνειρό της να παντρευτεί τον αρραβωνιαστικό της στην εκκλησία ήταν μια πολύ δύσκολη απόφαση που απαίτησε τεράστιες θυσίες. «Τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα αυτή τη στιγμή», λέει μετά το γάμο. «Κόψαμε πολλά πράγματα, από προσκεκλημένους στην δεξίωση, από τα πάντα».
Ο αριθμός των Ελλήνων ζευγαριών που δέθηκαν με τα δεσμά του γάμου σε εκκλησία υποχώρησε σε 28.000 το 2011, δεύτερη χρονιά κρίσης στην Ευρώπη, τη στιγμή που προ κρίσης ο αριθμός έφτανε τις 40.000 το 2008, σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛ.ΣΤΑΤ, της στατιστικής υπηρεσίας της χώρας.
Αντίθετα, ο αριθμός των πολιτικών γάμων το 2011 έφτασε τις 26.000 σε σχέση με τις 8.000 μια δεκαετία νωρίτερα.
Καθώς η κρίση στην Ελλάδα βαθαίνει και οι διαδοχικές κυβερνήσεις αναγκάζονται να επιβάλουν περικοπές μισθών και αυξήσεις φόρων, τα αμέτρητα καταστήματα νυφικών και οι επιχειρήσεις που σχετίζονται με τη βιομηχανία γάμου αισθάνονται επίσης την πίεση.
«Θέλουν το φθηνότερο, κάτι που συχνά δεν είναι δυνατό, διότι το κόστος των πάντων αυξάνεται», δηλώνει η Αναστασία Θεοφανοπούλου, η οικογενειακή επιχείρηση της οποίας ασχολείται για δεκαετίες με γάμους. «Υπάρχει μια δραστική πτώση».
Θύμα και οι κηδείες
Η ύφεση είχε επίσης μια απροσδόκητη επίδραση σε ένα ακόμη μυστήριο, σεβαστό από πολλούς Έλληνες - τις κηδείες.
Με τους περισσότερους Έλληνες να δυσκολεύονται να καλύψουν τα έξοδα της κηδείας των συγγενών τους, οι δημοτικές αρχές έχουν μειώσει το κόστος σε πολλά κοιμητήρια της πρωτεύουσας.
«Οι Έλληνες είχαν πάντα χρήματα για τους θανόντες, αλλά τώρα οι άνθρωποι είναι σε πολύ κακή κατάσταση», δηλώνει ο Δημοτικός Σύμβουλος Αθηνών Νίκος Κόκκινος, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τα νεκροταφεία.
Κάποιοι Έλληνες φτάνουν να μην συλλέγουν τους αγαπημένους τους νεκρούς από το νοσοκομείο για να μην χρειαστεί να πληρώσουν για την κηδεία. Άλλοι δεν μπορούν πλέον να αντέξουν οικονομικά την παραδοσιακή μαρμάρινη ταφόπλακα και έτσι αποθέτουν τους οικείους τους σε απλά αναχώματα με αποτέλεσμα αυτά να γεμίζουν ζιζάνια, λέει ένας υπάλληλος νεκροταφείου.
Ο ιδιοκτήτης γραφείου τελετών Βασίλης Τράνου αναγκάστηκε να μειώσουν τις τιμές του στην οικογενειακή του επιχείρηση ενώ μερικές φορές αναλαμβάνει κηδείες – οι οποίες θα κόστιζαν τουλάχιστον 1.500 ευρώ - δωρεάν.
«Οι άνθρωποι δεν έχουν πια τα χρήματα ή δεν ξοδεύουν όπως συνήθιζαν και οι Έλληνες είναι συνήθως άνθρωποι που φροντίζουν ιδιαίτερα τους νεκρούς τους», λέει ο Τράνου.
«Είναι ανατριχιαστικό», λέει εξιστορώντας την περίπτωση ενός ανθρώπου που για να κηδέψει τη μητέρα του αναγκάστηκε να πουλήσει ένα από τα τέσσερα χρυσά νομίσματα κειμήλια της οικογένειας.

πηγή 

Ο πατέρας





Τα στάδια της ζωής ενός ανθρώπου:
4 ετών: Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα!
7 ετών: Ο μπαμπάς μου ξέρει τόοοσα πολλά!
8 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά!
12 ετών: Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται!
14 ετών: Ο πατέρας μου; Άσε καλύτερα!
21 ετών: Ωχ, πάλι αυτός μπροστά μου!
25 ετών: Κάτι ξέρει για το θέμα αυτό ο πατέρας μου, αλλά όχι και πολλά πράγματα.
30 ετών: Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει τελικά ο πατέρας μου γι' αυτό το θέμα.
35 ετών: Πριν αποφασίσουμε, ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά.
50 ετών: Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας μου γι' αυτό;
60 ετών: Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία!
65+ετών: Α, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας!

Ρουπακιώτης: Την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και μεταξύ ομοφυλόφιλων εξετάζει η κυβέρνηση!

Προπομποί της ξετσιπωσιάς και της αδιαντροπιάς οι κύριοι βουλευτές και βουλευτίνες του πρώην απο-κόμματος και νυν κόμματος της ΔΗΜΑΡ του οποίου ηγείται ο σοβαροφανής κ.Κουβέλης. Οι συγκεκριμένοι απεργάζονται το γκρέμισμα των ηθικών αξιών η καλλιέργεια των οποίων καταξιώνει το ανθρώπινο πρόσωπο και τη μετατροπή της νεοελληνικής κοινωνίας σε αγέλη αλόγων ζώων. 


Ρουπακιώτης: Διάλογος για το σύμφωνο συμβίωσης για ομοφυλόφιλους
Την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης και μεταξύ ομοφυλόφιλων εξετάζει η κυβέρνηση όπως αναφέρεται σε σχετικό έγγραφο που διαβιβάστηκε στη Βουλή από τον κ. Ρουπακιώτη.
Ρουπακιώτης: Διάλογος για το σύμφωνο συμβίωσης για ομοφυλόφιλους
«Η ελληνική κυβέρνηση μελετά το θέμα και θα ανακοινώσει τις αποφάσεις της, ύστερα από διεξαγωγή δημόσιου διαλόγου, σχετικά με το ερώτημα της επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης», αναφέρει ο υπουργός Δικαιοσύνης Αντώνης Ρουπακιώτης, σε έγγραφό του που διαβιβάστηκε στη Βουλή μετά από ερώτηση των βουλευτών της ΔΗΜΑΡ Μαρίας Γιαννακάκη και Μαρίας Ρεπούση για τη θεσμική αναγνώριση της ελεύθερης συμβίωσης μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.

Οι δύο βουλευτές έχουν επισημάνει ότι με τον Ν. 3719/2008 δόθηκε δυνατότητα σύναψης συμφώνου συμβίωσης αποκλειστικά σε άτομα διαφορετικού φύλου και ότι η διάταξη αυτή δημιουργεί συνθήκες διάκρισης κατά των ατόμων του ιδίου φύλου που επιθυμούν να συνάψουν το συγκεκριμένο σύμφωνο.
Ο κ. Ρουπακιώτης πάντως επισημαίνει ότι «το υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν αγνοεί ότι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες ρυθμίζεται το ζήτημα της συμβιωτικής σχέσης ομόφυλων προσώπων, καίτοι υφίστανται μεγάλες διαφορές μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών των κρατών μελών της ΕΕ, οι οποίες προβλέπουν τον θεσμό της καταχωρημένης συμβίωσης, εν τούτοις σε επίπεδο ΕΕ δεν υφίσταται νομικό πλαίσιο για το εν λόγω ζήτημα».
Οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ είχαν επίσης επισημάνει ότι δημιουργούνται ερωτήματα αν με τον Ν. 3719/2008 παραβιάζεται το δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή και ότι μερίδα Ελλήνων πολιτών προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) με αναφορές και για την έλλειψη δυνατότητας αποτελεσματικής προσφυγής σε εθνικά δικαστήρια.
Στο ερώτημα πώς προτίθεται το υπουργείο να αντιμετωπίσει πιθανή καταδικαστική απόφαση από το ΕΔΑΔ, ο κ. Ρουπακιώτης επισημαίνει ότι «πάγια, και προκειμένου η χώρα μας να συμμορφωθεί σε καταδικαστικές αποφάσεις του ΕΔΑΔ και εν προκειμένω για τις αποφάσεις αρμοδιότητας του υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, πέραν των ατομικών μέτρων συμμόρφωσης με την καταβολή των τυχόν επιδικαζόμενων ποσών και την λήψη και κάθε άλλου πρόσφορου μέτρου για την αποκατάσταση της νομιμότητας, ως προς τους εκάστοτε προσφεύγοντες, λαμβάνονται κατά περίπτωση και γενικά μέτρα συμμόρφωσης προς αποφυγή μελλοντικών παραβιάσεων, τα οποία ποικίλουν αναλόγως της διαπιστωθείσας παραβίασης της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».
Ως προς την έλλειψη δυνατότητας αποτελεσματικής προσφυγής σε εθνικά δικαστήρια, ο κ. Ρουπακιώτης αναφέρει ότι «η αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου φρονεί ότι εν ανυπαρξία ειδικού ενδίκου βοηθήματος δύνανται ενδεχομένως να τύχουν εφαρμογής οι διατάξεις του Αστικού Κώδικα περί προσβολής της προσωπικότητας».
  πηγή

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς:Μάθετε στα παιδιά σας να προσεύχονται και μετά να ομιλούν ξένες γλώσσες και να παίζουν πιάνο!



Παραπονείστε, αλίμονο, για τα ίδια σας τα παιδιά! Εκτός από το σχολείο τους, πληρώνατε ιδιαίτερους δασκάλους για να τα διδάξουν να παίζουν πιάνο και να μιλούν γαλλικά. Και τώρα σας έχουν πάρει το κεφάλι με το πιάνο. Και όταν μεταξύ τους μιλάν τα γαλλικά, κοροϊδεύουν.
Νοιώθετε ότι συζητούν άσχημα για το πρόσωπό σας. Κάποιο Σάββατο θελήσατε να πάτε στο κοιμητήριο για να κάνετε τρισάγιο στο μεγαλύτερο γιό σας που σκοτώθηκε στον πόλεμο. Το ανακοινώσατε στα παιδιά σας μα εκείνα δεν ακολούθησαν στο τρισάγιό σας αλλά από το κρεββάτι κάθισαν στο πιάνο και άρχισαν να παίζουν.
-Παιδιά, τους είπατε, σήμερα δεν τραγουδάμε, σήμερα έχουμε το μνημόσυνο του μακαρίτη του Μίρκο.
-Μα να, εμείς του παίζουμε το πένθιμο εμβατήριο! Απάντησαν και γέλασαν δυνατά.
Και εσείς πήγατε μόνη, όπως γράφετε από το ένα νεκροταφείο στο άλλο νεκροταφείο, κλαίοντας και θρηνώντας σε όλο το δρόμο.
Ας είχατε φροντίσει στον καιρό τους, να πάρετε για τα παιδιά σας, ιδιαίτερο παιδαγωγό που θα τα δίδασκε να συμπεριφέρονται κατά το νόμο του Θεού!
Θα είχατε τώρα παιδιά και όχι μαϊμούδες και παπαγάλους. Γιατί και οι μαϊμούδες μαθαίνουν να παίζουν πιάνο και οι παπαγάλοι να μιλούν, αλλά αγωγή κατά το νόμο του Θεού μπορούν να μάθουν μόνο οι υιοί και οι θυγατέρες των ανθρώπων.

Λέγεται ότι κάποτε μια μητέρα, σύζυγος βογιάρου, ήρθε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του παραπονέθηκε ότι οι δάσκαλοι δεν μαθαίνουν καλά στα παιδιά της τη γαλλική γλώσσα, ρωτώντας τον τι να κάνει. Τότε ο άγιος εκείνος άνθρωπος της είπε: «εσύ μανούλα μου, μάθε καλλίτερα τα παιδιά σου πώς να προσεύχονται στο Θεό και εκείνα θα μάθουν αργότερα πιο εύκολα τα γαλλικά».
Στα παιδιά λοιπόν, πρέπει να διδάσκουμε πρώτα εκείνο που είναι το πιο σπουδαίο επειδή, ότι μαθαίνουμε στα νιάτα μας, δύσκολα το ξεχνάμε. Δευτερεύοντα πράγματα μπορούμε να μάθουμε και ύστερα, μα και αν ακόμα ξεχαστούν, δεν είναι μεγάλη η ζημία. Αν όμως δεν διδαχτούμε τα σημαντικότερα πράγματα, ή τα διδαχτούμε ελλιπώς, ή τα μάθουμε και ύστερα τα ξεχάσουμε, τότε, οι ήχοι του πιάνου πνίγουν την προσευχή και η γαλλική προφορά χρησιμοποιείται για να κοροϊδέψουμε τους γονείς!
Ο αγαθός Θεός ας είναι βοηθός σας. Τώρα είναι δύσκολο να σας δώσω συμβουλή. Όταν η καρδιά θολώσει, είναι δυσκολότερο να την καθαρίσεις ακόμη και από το πιο θολωμένο χείμαρρο. Υπομείνετε και προσεύχεσθε στον Θεό για τα παιδιά σας. Με την υπομονή, λίγο-λίγο ίσως καταφέρετε να τα φέρετε σε ντροπή και με την προσευχή θα ζητήσετε τη βοήθεια του Παντοδυνάμου να καθαριστεί η καρδιά των παιδιών σας. Μα πριν απ' όλα, να μετανοήσετε ενώπιόν Του, επειδή πρωτίστως στα παιδιά σας δεν μάθατε το νόμο Του.
Άκουε ουρανέ και ενωτίζου γη, ότι Κύριος ελάλησεν, υιούς εγέννησα και ύψωσα, αυτοί δε με ηθέτησαν (Ησ. 1, 2).


(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Επισκόπου Αχρίδος 1956, "ΕΜΠΝΕΥΣΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΡΘΟΔΞΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ"

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας. Περί οικογενειακής ζωής.

Γέροντας θαδδαίος της Βιτόβνιτσα

Περί οικογενειακής ζωής. Μέρος Α'

1.    Η υπακοή οικοδομεί και το ίδιον θέλημα αποδομεί. Ένα παιδί πρέπει να μάθει να είναι υπάκουο στους γονείς του όπως και στον Θεό. Θα θυμάται τα λόγια των γονιών του για όλη του τη ζωή και θα σέβεται πάντοτε τους γέροντες, κι όχι μόνο αυτούς αλλά και τους νεότερούς του. Θα είναι ευγενικός και προσεκτικός με τους πάντες. Δυστυχώς, υπάρχουν πολύ λίγες οικογένειες που ανατρέφουν τα παιδιά τους έτσι.
2.    Τα πνεύματα του κακού προκαλούν περισπασμό στον νου των παιδιών μας…..και προσπαθούν να τα αναστατώσουν. Ένα παιδί πρέπει να διδαχθεί την υπακοή, ιδίως πριν τα πέντε του χρόνια, διότι σ’ αυτή την ηλικία είναι που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας ενός παιδιού.
 Έτσι, τα ίχνη της διαπαιδαγώγησης του χαρακτήρα του παραμένουν για το υπόλοιπο της ζωής του. Οι γονείς θα πρέπει να διδάσκουν τα παιδιά τους απόλυτη υπακοή σ’ αυτή τη περίοδο της ζωής τους. Όταν ένας γονιός λέει κάτι, η απάντηση πρέπει να είναι, «Αμήν. Γένοιτο». Αλλά σήμερα δυστυχώς, οι γονείς δεν το γνωρίζουν αυτό και διδάσκουν τα παιδιά τους τελείως το αντίθετο. Και μ’ αυτό τον τρόπο τα μεγαλώνουν…..
3.    Αν οι γονείς λένε: «μείνε εδώ», τότε το παιδί πρέπει να μένει εκεί που του είπαν να μείνει. Αλλά το παιδί είναι παιδί¨ δεν μπορεί να μείνει ακίνητο σε ένα μέρος. Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι να «τις βρέχουν» οι γονείς στο παιδί για την ανυπακοή του. Αυτός όμως δεν είναι καλός τρόπος να διδάξεις ένα παιδί υπακοή.
Ίσως κάποιες φορές να είναι απαραίτητο ένα τέτοιο μέτρο, αλλά θα πρέπει να γίνεται από αγάπη , και το παιδί πρέπει να τη νιώθει την αγάπη. Οι γονείς δεν πρέπει ποτέ να «τις βρέχουν» στα παιδιά τους με οργή. Διότι αν πας να διορθώσεις κάποιον όταν είσαι οργισμένος, δεν θα πετύχεις τίποτα. Θα πληγώσεις τόσο τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου όσο και τον εαυτό σου. Αν θέλεις να βάλεις κάποιον στο σωστό δρόμο, να τον διδάξεις και να τον συμβουλεύσεις, θα πρέπει πρώτα να ταπεινωθείς και να του μιλήσεις με πολλή αγάπη. Θα δεχτεί τη συμβουλή σου, διότι θα νιώσει ότι του τη δίνεις με αγάπη. Αν όμως θέλεις να γίνει το δικό σου πάση θυσία, δεν θα πετύχεις τίποτα. Να πως χτίζεται μέσα στο παιδί η αντιδραστικότητα. Όταν ένα παιδί είναι ανυπάκουο, η λύση δεν είναι να του «τις βρέχουμε».
4.    Διάβασα στο Ελιξίριο, ένα ιατρικό περιοδικό, ότι ένας ψυχίατρος έχει πει ότι τα δάκρυα αξίζουν περισσότερο από 30 ηρεμιστικά χάπια. Συμβάλλουν καλύτερα από τα φάρμακα στη γαλήνευση των νεύρων. Τα δάκρυα είναι πολύ ευεργετικά για τους ενήλικες, αλλά και για τα παιδιά επίσης. Μετά από ένα καλό κλάμα, το παιδί συνήθως ηρεμεί.
5.    Το 1936 έμεινα με μια οικογένεια στο Βελιγράδι. Για την ακρίβεια, είχαν γερμανικές ρίζες. Ο σύζυγος ήταν Γερμανός και η γυναίκα του ήταν Γερμανίδα από την Σλοβακία. Είχαν ένα μικρό παιδάκι, που ήταν δύο χρονών εκείνη την εποχή. Δεν είχε μάθει ακόμα να περπατά.
Η μητέρα του το έβαζε στο κρεβάτι για ύπνο, μπρούμητα, κι εκείνο έκλαιγε. Κι εγώ της έλεγα: «Γιατί δεν το κρατάς για λίγο στην αγκαλιά σου; Θα παρηγορηθεί στα χέρια σου». Και η γυναίκα μου έλεγε: «Α όχι. Δεν θέλω να μάθει στα χέρια, διότι μετά θα μου ζητάει συνεχώς να τον κρατάω, κι εγώ δεν θα μπορώ να κάνω καμία δουλειά».
Και πρόσθετε επίσης: «Το κλάμα κάνει καλό στα πνευμόνια¨ όσο περισσότερο κλαίει τόσο πιο δυνατό θα γίνει. Θα σταματήσει να κλαίει». Κι έτσι είχαν τα πράγματα. Έκλαιγε για λίγο και κατόπιν σταμάταγε. Έπαιζε για λίγο, κατόπιν έκλαιγε και πάλι για λίγο, κι έπειτα σταματούσε. Άλλες μητέρες θα έπερναν τα παιδιά τους στα χέρια τους με το που θα τα άκουγαν να κλαψουρίζουν κι έτσι θα τα κακομάθαιναν.
Θυμάμαι πώς είχαν τα πράγματα στην δική μου παιδική ηλικία. Ήμουν πολύ ασθενικό και υπανάπτυκτο παιδί, γι’ αυτό και με κρατούσαν συνέχεια στα χέρια τους και με κανάκευαν. Δεν μπορούσα να φάω τηγανιτό φαγητό μέχρι τα 12 χρόνια μου. Νήστευα όλο τον καιρό και δεν ήξεραν τι να κάνουν μαζί μου!
Η γιαγιά μου με κατσάδιαζε όταν ήταν νευριασμένη, αλλά εγώ εντούτοις και πάλι δεν έτρωγα. Κατόπιν, η μητέρα μου άρχιζε να μου προσφέρει άλλα πράγματα κι αυτό πραγματικά με ενοχλούσε. Η πολύ προσοχή κάνει τα παιδιά ευερέθιστα. Τα παιδιά πρέπει να ξέρουν ότι οι γονείς τους τα αγαπούν, αλλά οι γονείς δεν θα πρέπει να καταπνίγουν τα παιδιά τους με αγάπη. Ένα παιδί θα πρέπει να διδάσκεται να είναι έτοιμο για τη ζωή, καθώς και για τη Βασιλεία των Ουρανών. Θα πρέπει να μάθει πώς να είναι υιός φωτός.

 Εκδόσεις Εν πλω
 Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας
Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα
 σελ. 87-89

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Γάμος αλά ελληνικά


Ταινία του 1964 Σενάριο Μαρία Πολενάκη Προσαρμογή σεναρίου Ναπολέων Ελευθερίου, Γιώργος Κωνσταντίνου και Βασίλης Γεωργιάδης Μουσική Κώστας Καπνίσης Σκηνοθεσία Βασίλης Γεωργιάδης Πρωταγωνιστές Ξένια Καλογεροπούλου, Γιώργος Κωνσταντίνου, Δέσπω Διαμαντίδου, Σμάρω Στεφανίδου, Χάρρυ Κλυνν, Χριστόφορος Νέζερ, Κατερίνα Γώγου, Τάσος Γιαννόπουλος

Επιτέλους, στον δρόμο της ηθικής ο Γιάννης Στουρνάρας!

20130224-205336.jpg
Σύμφωνα με πληροφορίες της τελευταίας στιγμής, ο υπουργός οικονομικών σκέφτεται σοβαρότατα να θεωρήσει ως τεκμήριο διαβίωσης τις… εξωσυζυγικές σχέσεις!
Κοινώς, οι “γκόμενες” θα αποτελέσουν τεκμήριο και θα αυξάνουν τους φορολογικούς συντελεστές. Μπορεί αυτό το μέτρο να συναντήσει αντιδράσεις από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ (φημίζονται τα παλικάρια για τις αταξίες τους), είναι όμως σίγουρο ότι θα αποτελέσει μοχλό επιστροφής στα κελεύσματα της βίβλου, συγκεκριμένα το “ου μοιχεύσεις”.
Εύγε πεφωτισμένε υπουργέ οικονομικών.

Αδιανόητοι οι Κινέζοι: Στιγματίζουν κοινωνικά τις ανύπαντρες άνω των 30!


«Ταμπέλα» σε όσες Κινέζες έχουν πατήσει τα 30 και δεν έχουν ακόμη παντρευτεί επιχειρεί να βάλει το κομμουνιστικό κόμμα της χώρας με σκοπό να τις κάνει να νιώσουν ντροπή και να αρχίσουν να παντρεύονται σε μικρότερη ηλικία για να εξισορροπηθεί η ανισορροπία των φύλων στη χώρα των 1,3 δισ. κατοίκων.
Σύμφωνα με την εφημερίδα Daily Mail το κομμουνιστικό κόμμα της Κίνας διέταξε την ομοσπονδία All-China Women's Federation να χρησιμοποιεί τον υποτιμητικό όρο «γυναίκες που έχουν ξεμείνει» στα άρθρα της που αναφέρονται στον συνεχώς αυξανόμενο αριθμό μορφωμένων, επαγγελματιών, ελεύθερων γυναικών ηλικίας από 27 έως 30 ετών, που «έχουν αποτύχει να βρουν σύζυγο» και θεωρούνται «ανεπιθύμητες».
Μάλιστα, ο υποτιμητικός αυτός όρος έχει υιοθετηθεί από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης προκαλώντας την οργή των εκατομμυρίων γυναικών γύρω στα 30 που διεκδικούν να ζουν ανεξάρτητες, χτίζοντας καριέρες και αδιαφορώντας για το πότε θα παντρευτούν. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία περίπου 1 στις 5 γυναίκες ηλικίας 25-29 ετών είναι ανύπαντρη.
Η κυβέρνηση καλείται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανισορροπίας των φύλων (η αναλογία στις γεννήσεις είναι 118 αγόρια για 100 κορίτσια), γεγονός στο οποίο συμβάλλουν, εκτός από το ότι οι γυναίκες αντίθετα με την παράδοση αποφεύγουν να παντρεύονται μικρές, και οι επιλεκτικές εκτρώσεις στις οποίες προχωρούν τα ζευγάρια λόγω της πολιτικής απόκτησης ενός παιδιού.

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Ἀναστασίου Παρούτογλου
Ἕνα τραγούδι τοῦ Κατηχητικοῦ εὔστοχα λέγει:
«Τοῦτο τὸ σπίτι τὸ μικρὸ ποὺ βλέπετε, διαβάτες,
μὲ τὰ ἀνοιχτὰ παράθυρα καὶ τὰ ζωηρὰ λουλούδια,
δὲν εἶναι μόνο σπίτι, εἶναι καὶ σπιτικό.
Τοῦτο τὸ σπίτι τὸ μικρὸ ποὺ βλέπετε, διαβάτες,
ἔχει μαννούλα τρυφερή, πατέρα στοργικό.
Ἔχει παιδιὰ ποὺ ἔθρεψε ἀπὸ μικρὰ ἡ ἀγάπη
μέσα σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι ποὺ ‘ναι καὶ σπιτικό.
Τοῦτο τὸ σπίτι τὸ μικρὸ ποὺ βλέπετε, διαβάτες,
ἔχει γωνιὰ γιὰ τὴ γιαγιά, γωνιὰ γιὰ τὸν παππού.
Ἔχει ἱστορίες γιὰ παιδιά, εὐχὲς νὰ τὸ στηρίζουν,
νὰ ‘ναι ὄχι μόνο σπίτι, ἀλλὰ καὶ σπιτικό.
Χρόνια τώρα τὸ φτιάχνουνε ἡ πίστη κι ἡ ἀγάπη.
Χρόνια τώρα προσεύχεται γονατιστὴ ἡ ἐλπίδα,
νὰ ‘ναι ὄχι μόνο σπίτι, ἀλλὰ καὶ σπιτικό.»
Ἡ ὡραιότερη ἀνθρώπινη φωλιὰ εἶναι ὁ πανάρχαιος καὶ ἱερὸς θεσμὸς τῆς οἰκογενείας. Φωλιὰ στὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος ξεκουράζεται, ἀναπτύσσεται καὶ δημιουργεῖ. Ξεκίνημα τῆς οἰκογένειας καὶ ρίζα της εἶναι ὁ θεσμὸς τοῦ γάμου. Μυστήριο θεοσύστατο καὶ μέγα.
Ἡ οἰκογένεια εἶναι ἀπὸ τὰ ὡραιότερα κύτταρα τοῦ κοινωνικοῦ συνόλου. Εἶναι κύτταρο δημιουργίας καὶ διαιωνίσεως τῆς ζωῆς. Ἡ ἀτμόσφαιρα τῆς οἰκογενείας εἶναι ἡ φυσικὴ ὀξυγονοῦχος ἀτμόσφαιρα κάθε φυσιολογικοῦ ἀνθρώπου. Ἐντός της οἱ πνευματικοὶ πνεύμονες ἀναπνέουν καθαρὰ καὶ ἡ ζωὴ κυλᾶ ὄμορφα.
Τὸ ξέφρενο πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας ὅμως ἔχει δυσμενῶς ἐπηρεάσει καὶ τὸν ὡραῖο καὶ πανανθρώπινο θεσμὸ τῆς οἰκογενείας. Οἱ ἰδέες, οἱ αὐτόχρημα ἐγκληματικὲς γιὰ τὴν ἀνθρώπινη εὐτυχία, περὶ ἐλευθέρων διαβιώσεων καὶ περὶ πρωΐμων καὶ ἀνωρίμων χειραφετήσεων τῶν παιδιῶν ἀπὸ κάθε πατρικὴ καὶ μητρικὴ κηδεμονία ἔχουν κτυπήσει ἀνελέητα τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογενείας σὲ ἄλλους λαούς, χωρὶς νὰ λείπουν καὶ περιπτώσεις ἐπιδράσεώς τους στὴ ἄλλοτε «συντηρητική» καὶ μονιασμένη οἰκογένεια.
Πολλὲς ἀπὸ τὶς ἰδέες τῶν ἡμερῶν μας δὲν προάγουν, δυστυχῶς, τὸν ἀνθρώπινο βίο, δὲν τὸν ἀναπτύσσουν, δὲν τὸν ἀνορθώνουν, ἀλλὰ μᾶλλον τὸν ὑπονομεύουν, τὸν ὑποσκάπτουν καὶ πάμπολλες φορὲς τὸν κατακρημνίζουν.
Ὅπως ὁ ἀνθρώπινος βίος, ποὺ μοιάζει μ’ ἕνα οἰκοδόμημα, ἔχει ἀνάγκη γερῆς θεμελιώσεως, γιὰ νὰ ἀντέχει στὶς καταιγίδες τῆς ζωῆς, ἔτσι ἡ οἰκογένεια, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὴ ἕνα ἀνθρώπινο οἰκοδόμημα, ἔχει ἀνάγκη γερῶν θεμελίων γιὰ νὰ διατηρεῖται ἀρραγὴς καὶ ἀτράνταχτη πάνω στὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς.
Ἡ οἰκογένεια στὸν δικό μας ἑλληνορθόδοξο χῶρο δὲν εἶναι ἁπλὴ συμβίωση, ἀναγκαία καὶ χρήσιμη. Ὑπερβαίνει κατὰ πολὺ τὰ κοινὰ μέτρα ποὺ ἰσχύουν γιὰ τοὺς λαούς. Ἡ δική μας οἰκογένεια εἶναι «ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων». Στηριγμένη πάντοτε στὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ διὰ τῶν εὐχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀποτελεῖ «μυστήριον μέγα» καὶ τροφοδοτεῖ, ζωογονεῖ τὸ Ἔθνος μας διαχρονικῶς στὴν πορεία του.
Ἡ παραδοσιακὴ ἑλληνορθόδοξη οἰκογένεια ἐνέπνευσε ποιητές, ζωγράφους, πεζογράφους, οἱ ὁποῖοι διεζωγράφισαν τὸ ἰδανικό της κάλλος.
Ἡ ἑλληνορθόδοξη οἰκογένεια στήνεται πάντοτε μὲ τὴν εὐχὴ τῶν γονέων καὶ τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας μας, γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἁγία. Δὲν ἀνοίγεται σπιτικὸ μὲ τυχάρπαστους ἀνθρώπους, μὲ ἐπιπόλαιες ἐπιλογὲς πεζοδρομιακές. Σκέψη,  σύνεση,  προσευχὴ καὶ ἱεροπρέπεια συνοδεύουν κάθε κίνηση τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐμπλέκονται στὴ διαδικασία αὐτή.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς εὐδοκεῖ, γι’ αὐτὸ καὶ εὐλογεῖ καὶ χαμογελᾶ στὸ νέο σπιτικό. Ὁ δὲ γάμος ἀποτελεῖ καὶ ὡς Μυστήριο καὶ ὡς παραδοσιακὴ τελετὴ μὲ τὰ σεμνὰ ἤθη καὶ ἔθιμά του, σταθμὸ σημαντικὸ καὶ γιὰ τὴν κοινωνικὴ ὁμάδα (γειτονιά, χωριό) ἐν μέσῳ τῆς ὁποίας συντελεῖται. Ὅλοι δραστηριοποιοῦνται, μικροὶ — μεγάλοι, μὲ τὶς εὐχές, τὶς ἐπισκέψεις, τὰ δῶρα, τὰ νοικοκυρέματά τους, μὲ τὴν ἐκδήλωση τῆς εἰλικρινοῦς χαρᾶς τους νὰ συμμετάσχουν στὸ γενονὸς τῆς οἰκοδομῆς μιᾶς νέας κατ’ οἶκον Ἐκκλησίας. 
Στὴν παραδοσιακὴ ἑλληνορθόδοξη οἰκογένεια συνυπάρχουν κατὰ κανόνα τρεῖς γενεὲς ἀνθρώπων ὑπὸ τὴν αὐτὴν στέγην, ἁρμονικά, προγραμματισμένα, εὐλογημένα: ὁ παπποῦς καὶ ἡ γιαγιά, ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα, τὰ παιδιά. Ποῦ λόγος γιὰ «χάσμα γενεῶν»! Κι αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι τὸ θαυμαστὸ ἐπίτευγμα τῆς οἰκογενείας, ὅτι συναρμόζει τόσο διαφορετικὲς ἡλικίες, χωρὶς νὰ συγχέονται οἱ διακριτοὶ ρόλοι κάθε μέλους.
Ἡ  πολυμελὴς σύνθεση τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας πολὺ συχνὰ δίνει ἀφορμὲς πανηγυριοῦ στὴν οἰκογένεια. Τὸ καθημερινὸ κοινὸ τραπέζι μὲ τὴν προσευχή του, οἱ ὀνομαστικὲς ἑορτὲς τόσων προσώπων τοῦ σπιτιοῦ, οἱ σχολικὲς ἐπιτυχίες τῶν παιδιῶν, οἱ τιμητικὲς διακρίσεις τους κι ἡ πρόοδός τους, ἡ ἰδιαίτερη παρουσία τους στὶς ἐθνικὲς ἑορτές, ἡ οἰκογενειακή, ἡ ἐπαγγελματικὴ ἀποκατάσταση τῶν παιδιῶν καὶ τόσα ἄλλα δημιουργοῦν εὐλογημένα βιώματα βαθιὰ κι ἀνεξίτηλα στὴν ψυχὴ ὅλων τῶν μελῶν τῆς οἰκογενείας. Τὰ πρόσωπα δένονται μεταξὺ τοὺς μὲ δεσμοὺς ἁγίους καὶ ἀλληλοστηρίζονται. Ὁ σεβασμός, ἡ τιμή, ἡ ὑπακοή, ἡ φιλαδελφία, εἶναι ὅ,τι φυσικότερο νὰ ζοῦν τὰ πρόσωπα αὐτά.
Πολὺ συχνὰ τὰ παιδιὰ τῶν οἰκογενειῶν αὐτῶν ἀναδεικνύονται καὶ στὰ γράμματα, στὶς ἐπιστῆμες ἢ σὲ ἄλλες νευραλγικὲς κοινωνικὲς θέσεις.
Κι ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα νὰ ἀνοίξουν τὸ δικό τους εὐλογημένο σπιτικό, μὲ τὴν εὐχὴ τῶν γονέων καὶ τῆς Ἐκκλησίας, συνεχίζουν τὴν ἁγία οἰκογενειακὴ παράδοση, ποὺ ἔζησαν στὸ πατρικό τους σπίτι.
Τέτοιας μορφῆς οἰκογένειες ἔθρεψαν διαχρονικὰ τὸ Ἔθνος μας καὶ τὸ ἀνέδειξαν πολλὲς φορὲς ρυθμιστὴ τῶν διεθνῶν πραγμάτων. Πολλοὶ ἥρωες καὶ μάρτυρες τῆς Πατρίδος μας ἀνδρώθηκαν σὲ τέτοια οἰκογενειακὰ φυτώρια. Καὶ πόσοι ἅγιοι ὀφείλουν τὸν εὐλαβῆ προσανατολισμό τους ἀκριβῶς σ’ αὐτὸ τὸ παραδοσιακὸ οἰκογενειακὸ πλαίσιο. Αὐτὲς οἱ οἰκογένειες ἐνέπνευσαν ἰδανικὰ στὰ παιδιά τους κι ἀνεδείχθησαν ἥρωες, γνωστοὶ ἡ ἄγνωστοι, σὲ κρίσιμες ἐθνικὲς περιστάσεις. Πόσοι Νεομάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας, νεαρῆς ἡλικίας, ἀναθρεμμένοι ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου μέσα στὸ ἅγιο σπιτικό τους, κατέπληξαν ἀγγέλους καὶ ἀνθρώπους μὲ τὸν μαρτυρικό τους θάνατο! Ἔχει νὰ δείξει ἡ ἱστορία μας πολλὰ καὶ ποικίλα παραδείγματα.
 Ἀλλὰ καὶ Ἐθνικοὶ εὐεργέτες ἀνεδείχθησαν πολλοὶ μέσα ἀπὸ τὶς παραδοσιακὲς οἰκογένειες, ποὺ κατέθεσαν ἀνιδιοτελῶς τὴν προσφορά τους γιὰ τὸ καλό τοῦ Ἔθνους μας. Ὄχι μόνο ὅμως στὸν δημόσιο βίο, ἀλλὰ καὶ στὴ διακριτικὴ συντήρηση καὶ μεταβίβαση τῆς ἐθνικῆς, πολιτιστικῆς καὶ θρησκευτικῆς μας κληρονομιᾶς συνετέλεσε τὰ μέγιστα ἡ οἰκογένεια, ὅπως τὴν ξέρουμε. Ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, ἀπὸ οἰκογένεια σὲ οἰκογένεια παραδίδονται ἱερὲς συνήθειες καὶ συνεχίζονται.
Σήμερα πληθώρα παιδιῶν ἀγνοεῖ τὰ ἁπλούστατα περὶ αὐτῶν τῶν θεμάτων. Κανεὶς στὸ σπίτι δὲν τὰ ξέρει καὶ δὲν τὰ λέει. Ποιὸς θὰ ἀναλάβει τὸν ρόλο τοῦ ἁγίου παδαιγωγοῦ; Ποιὸς θὰ μορφώσει τὴν ἑλληνικὴ νεολαία ποὺ παραπαίει τὸ λιγότερο στὴν ἄγνοια; Ὁ ρόλος τοῦ σημερινοῦ σχολείου, δυστυχῶς, κατήντησε ἐν πολλοῖς ἀρνητικός.
Μόνον ἡ Ἐκκλησία μας ἀπέμεινε ἐλπίδα τοῦ Ἔθνους μας. Ἂς συστρατευθοῦμε κι ἐμεῖς στὸν ἀγώνα της συνειδητά, γιὰ νὰ ἀναστήσουμε, ὅπου εἶναι δυνατόν, τὸ ἀρχαῖον κάλλος τῆς παραδοσιακῆς οἰκογενείας ποὺ διέσωσε τὸ πολύπαθο Ἔθνος μας, ὅσο κι ἂν μᾶς ἀντιστρατεύεται ὁ πειρασμικὸς λογισμὸς «δὲν γίνεται τίποτε! Ὅλα διαλύθηκαν. Μάταιος κόπος, χαμένος χρόνος». Ἂς μὴν ἐνδώσουμε σ’ αὐτόν. Μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀρκετά, τὰ ὁποῖα, εὐλογημένα ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, θὰ ἀποδώσουν μακροπρόθεσμα καρπούς.
Ἡ συστράτευσή μας, λοιπόν, στὸν ἀγώνα τῆς σωτηρίας τοῦ Ἔθνους μας δὲν εἶναι πολυτέλεια ἢ προαιρετικὴ καλὴ πράξη.
Ἡ ζοφερὴ κατάσταση πολλῶν οἰκογενειῶν τῆς πατρίδος μας ἄς μᾶς στρέψει σὲ ἔντονη προσευχὴ ἐκ βαθέων πρὸς τὸν Κύριον, ὥστε νὰ εὐδοκήσει νὰ ἀναστήσει στὰ σπλάγχνα τοῦ Ἔθνους μας ἐθνικὴ ἱστορία. Ἡ Ἐκκλησία μας εὔχεται ἀμέσως μετὰ τὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων: «Τὰς συζυγίας τῶν πιστῶν ἐν εἰρήνῃ καὶ ὁμονοίᾳ διατήρησον, τὰ νήπια ἔκθρεψον, τὴν νεότητα παιδαγώγησον, τὸ γῆρας περικράτησον». Αὐτὸ τὸ αἴτημα μὲ πίστη καὶ ταπείνωση νὰ τὸ θέτουμε κι ἐμεῖς συχνὰ στὸν Θεὸ Πατέρα. Ὁ ἱερὸς πολυμέτωπος ἀγώνας, στὸν ὁποῖον ἔχει ἐπιδοθεῖ ἡ Ἐκκλησία μας, ἀγκαλιάζει τὴν οἰκογένεια μὲ ὅλες τὶς ἀνάγκες της, πνευματικὲς καὶ ὑλικές.
Βασικὸ ἐφόδιο στὴν ὅλη οἰκογενειακὴ ζωὴ εἶναι ἡ σταθερὴ ἀπόφαση τῶν συζύγων νὰ ζήσουν ὁπωσδήποτε μονιασμένοι, μὲ ἁρμονία καὶ ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ μέγιστο φάρμακο τῆς ζωῆς. Ἡ ἀγάπη, ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «πάντα στέγει καὶ πάντα ὑπομένει». Συζυγία ἁρμονικὴ χωρὶς ἀγάπη εἶναι ἀδύνατη. Ἡ ἀγάπη κάνει τὰ ἀδύνατα δυνατά. Ἡ ἀγάπη κάνει τὴ γῆ παράδεισο καὶ ἐξασφαλίζει τὴν εἰρηνική, γαλήνια καὶ ἁρμονικὴ οἰκογενεικὴ ἀτμόσφαιρα. 
ΠΗΓΗ: ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , Ζ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΟΥΛ. - ΣΕΠ. 2011

Διώξεις ιατρών και γονέων για κατ’ οίκον τοκετούς


images
Πρωτοφανής έρευνα και καταγραφή 78 ατόμων μετά την καταδίκη μαίας
Της Λινας Γιανναρου
Μπορεί ένας τοκετός να θεωρηθεί παράνομος; Αναγνωρίζεται στην Ελλάδα το δικαίωμα μιας γυναίκας να γεννήσει όπως επιθυμεί και με όποιους ανθρώπους εκείνη επιλέγει στο πλάι της; Μια σειρά πρόσφατων γεγονότων φέρνει στην επιφάνεια τα παραπάνω ερωτήματα, ανοίγοντας τη συζήτηση για τον φυσικό τοκετό και τους πολεμίους του στη χώρα μας.
Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την περασμένη Τρίτη δικαστήριο της Θεσσαλονίκης καταδίκασε μαία και επαγγελματία Υγείας για «απλή σωματική βλάβη από αμέλεια» γιατί γυναίκα που γέννησε στο σπίτι υπέστη ρήξη περινέου, στο σημείο που, προληπτικά συνήθως, υπόκεινται οι γυναίκες σε περινεοτομή όταν γεννούν στα μαιευτήρια.
Οι κατηγορίες
Η υπόθεση πυροδότησε μια άνευ προηγουμένου έρευνα από τις υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας Πρόνοιας Μακεδονίας – Θράκης κατέγραψε όλους τους γιατρούς, τις μαίες, αλλά και τους γονείς που έχουν κάνει πρόσφατα κατ’ οίκον τοκετό στη Βόρεια Ελλάδα. Μετά το πρωτοφανές profiling συνολικά 78 πολιτών και επαγγελματιών, οι οποίοι σχετίζονται με μια συνήθη πρακτική, όπως είναι ο τοκετός στο σπίτι, ακολούθησε η παραπομπή τους σε δίκη. Σε δίκη οδηγούνται έξι γιατροί, μία μαία (η ίδια που καταδικάστηκε πρωτοδίκως) και 71 γονείς, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν κλήθηκαν καν να απολογηθούν. Οι γιατροί κατηγορούνται για «ψευδή ιατρική πιστοποίηση», οι γονείς για «ηθική αυτουργία σε ψευδή ιατρική πιστοποίηση» και επιπροσθέτως, όπως και η μαία, για «ρύπανση περιβάλλοντος». Η κατηγορία για ρύπανση του περιβάλλοντος, η οποία αφορά και τους περισσότερους, στηρίζεται στο θέμα της διαχείρισης του πλακούντα, τον οποίο οι αρχές χαρακτηρίζουν «επικίνδυνο μολυσματικό απόβλητο που θέτει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία». Ως γνωστόν, πολλοί από εκείνους που επιλέγουν τη λύση του κατ’ οίκον τοκετού θάβουν στη συνέχεια τον πλακούντα φυτεύοντας από πάνω ένα δεντράκι, ως σύμβολο της ένωσης μητέρας – παιδιού. Το δικαστήριο έχει προσδιοριστεί για τις 11 Ιουνίου στο Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης.
«Πρόκειται για συντονισμένο πόλεμο στον τοκετό στο σπίτι και γενικότερα στον φυσικό τοκετό. Συρραφές όπως αυτή για την οποία καταδικάστηκε η μαία θεωρούνται απολύτως συνήθεις στα μαιευτήρια. Δεν υπήρχε περίπτωση όχι να καταδικαστεί, όχι να παραπεμφθεί, όχι να καταμηνυθεί, αλλά πιθανότατα ούτε καν να αναφερθεί αντίστοιχο περιστατικό, αν είχε λάβει χώρα στο νοσοκομείο», αναφέρει στην «Κ» η συνήγορός της κ. Ηλέκτρα Κούτρα. «Κι όμως, με αφορμή αυτήν την υπόθεση, γίνεται προσπάθεια ο τοκετός στο σπίτι να συνδεθεί με κακουργήματα και παράτυπες διαδικασίες, όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος από τον πλακούντα». Οπως σημειώνει, στην Ελλάδα δεν έχει χαθεί ποτέ παιδί ούτε έχει γίνει κάποια σοβαρή βλάβη κατά τη διάρκεια κατ’ οίκον τοκετού.
Αξίζει να σημειωθεί ότι βασικός «κατήγορος» στην υπόθεση της μαίας, αλλά και της παραπομοπής των 78 σε δίκη, είναι η πρόεδρος του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης. «Συνειδητοποιούμε ότι στην Ελλάδα κατά παράβασιν του διεθνούς δικαίου και των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τίθενται ανεπίτρεπτα εμπόδια στο δικαίωμα των γυναικών να γεννούν υπό τις συνθήκες που επιλέγουν», λέει η κ. Κούτρα.
Το θέμα πρόκειται να φτάσει στα ευρωπαϊκά όργανα, καθώς τις επόμενες ημέρες θα κατατεθεί μαζική προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο από ομάδα Ελληνίδων, εγκύων αλλά και νέων μητέρων, για παραβίαση του θεμελιώδους δικαιώματος στον αυτοκαθορισμό. Συγκεκριμένα, η ομάδα των γυναικών υποστηρίζει ότι θυματοποιούνται, εφόσον δεν είναι σε θέση να επιλέξουν ελεύθερα τις συνθήκες του τοκετού τους, κάτι που έχει αναγνωριστεί ρητώς ως ανθρώπινο δικαίωμα στην πρόσφατη απόφαση του ΕΔΔΑ «Ternovsky v. Hungary». «Πώς είναι δυνατόν μια γυναίκα να επιλέξει τον κατ’ οίκον τοκετό όταν η μαία της ή ακόμα και η ίδια κινδυνεύει με δίωξη;», εξηγεί η κ. Κούτρα, η οποία έχει αναλάβει την προσφυγή. «Δυστυχώς, κάποιοι δείχνουν να παραγνωρίζουν το γεγονός ότι ο αγώνας για την ελεύθερη επιλογή και τον αυτοκαθορισμό των γυναικών, σε μια τόσο «ιερή» στιγμή της ζωής τους, δεν είναι το επαγγελματικό μαγαζάκι κανενός».

πηγή

Τότε...δεν συμφέρει ο γάμος



Stefana-Gamou44.jpg



Τι λένε λοιπόν οι Φαρισαίοι; «Εάν έτσι έχη το θέμα της διαζεύξεως του άνδρα από την γυναίκα, μόνο από μία αιτία, τότε δεν συμφέρει ο γάμος» (Ματθ. 19, 10).

- Ω Φαρισαίε, τώρα το καταλαβαίνεις πως δεν συμφέρει ο γά­μος. Προηγουμένως δεν το γνώριζες, όταν έβλεπες τις χήρες γυναίκες και τα ορφανά παιδιά και τους θανάτους των μικρών παιδιών και τα πένθη που ακολουθούσαν τα γλέντια, και τους θανάτους των νεόνυμ­φων και τις ατεκνίες και τις γεννήσεις αναπήρων παιδιών και τους τοκε­τούς όπου πέθανε η μητέρα και όλη την σχετική κωμωδία ή τραγωδία; Ή καλύτερα και τα δυο μαζί.

Συμφέρει να παντρευθή κανείς; Συμφωνώ κι εγώ, διότι «ο γάμος είναι τίμιος και η κοίτη αμόλυντη» (Έβρ. 13,4).

Συμφέρει στους σώ­φρονες, όχι στους αχόρταγους και σ' αυτούς που θέλουν να δίνουν στην σάρκα περισσότερη αξία από ό,τι πρέπει.

Όταν ο γάμος είναι μόνο τούτο, γάμος δηλαδή και ένωσις συζύγων και επιθυμία αποκτήσεως παιδιών διαδόχων, είναι καλός, διότι δημιουργεί περισσοτέρους αν­θρώπους που ευαρεστούν τον Θεό.

Όταν όμως εξάπτη την ύλη της σάρκας και σε περιβάλλη με αγκάθια και γίνεται σαν δρόμος που οδηγεί στο κακό, τότε κι εγώ αναφωνώ, «δεν συμφέρει να παντρευθής».

Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Είναι απίστευτοι :Φόρο δωρεάς σε λίστες γάμου και σε κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς βάζει το ΥΠΟΙΚ!!

 Εγκύκλιος που εξέδωσε το υπουργείο Οικονομικών   ανοίγει το δρόμο για την επιβολή φόρου άτυπης δωρεάς στα ποσά τα οποία βρίσκονται σε κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς. Εφόσον ένας από τους δικαιούχους του λογαριασμού έκανε χρήση μέρους του ποσού χωρίς να δικαιολογείται το ποσό που δαπάνησε από τις φορολογικές του δηλώσεις, τότε θα πρέπει να επιβληθεί φόρος άτυπης δωρεάς που ανέρχεται στο 10% επί του ποσού.

Από την εγκύκλιο προκύπτουν και μια σειρά από ευτράπελα αναφορικά με όσα επικαλούνται οι φορολογούμενοι για τη δικαιολόγηση των εμβασμάτων, ενώ αναδεικνύεται ανάγλυφα και η πλήρης απουσία ελέγχων από τις φορολογικές αρχές πριν την αποστολή των σχετικών ειδοποιητηρίων στους φορολογούμενους. Υπάρχουν φορολογούμενες που δηλώνουν στην εφορία ότι τα ποσά των εμβασμάτων προέρχονται από αποζημίωση για το διαζύγιο που έδωσαν στο σύζυγό τους, ενώ άλλοι επικαλούνται τα ποσά που εισέπραξαν στο πλαίσιο λίστας γάμου. Μάλιστα, στην περίπτωση της λίστας γάμου υπάρχει πρόβλεψη για επιβολή φόρου δωρεάς! 


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Θέματα Οικογένειας

anat 1

Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα

1. Στην διακονία του σαν πνευματικός ο όσιος Ανατόλιος έδινε όλως ιδιαίτερη προσοχή στα θέματα της οικογένειας. Και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να βοηθεί τους εξομολογούμενους να λύνουν τα περίπλοκα ζητήματα της οικογενειακής τους ζωής, ώστε να μην καταντούν στην διάλυση της «κατ’ οίκον εκκλησίας».
2. Πολλές φορές κατέφευγε στον π. Ανατόλιο μια έγγαμη γυναίκα η Όλγα Πετρόβνα Μ. Αγαπούσε πολύ τον Κύριο. Είχε όμως και ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, που την πίκραινε: ο σύζυγός της ήταν λουθηρανός. Και όλες της οι προσπάθειες να τον προσελκύσει στην Ορθόδοξη Πίστη απέβησαν άκαρπες. Και όχι μόνο! Έξ αιτίας τους διεταράχθη η ειρηνική και αγαπητική μεταξύ τους σχέση! Έτσι η Όλγα κατέφυγε στον π. Ανατόλιο. Ο γέροντας της είπε αυστηρά να μην ξανατολμήσει να κάνει τον δάσκαλο στον άνδρα της· και να πάψει να θέλει να τον πείσει· και πρώτη της επιδίωξη να έχει την διατήρηση της ειρήνης στο σπίτι· και να μην χάνει την ελπίδα.
Μετά από αυτά, ο σύζυγός της, μόνος του ζήτησε να γίνει ορθόδοξος, γιατί δεν ήθελε να αποχωρίζεται από την γυναίκα του, ούτε εδώ πρόσκαιρα στην λατρεία, ούτε για πάντα στην αιώνια ζωή. Πέθανε ορθόδοξος. Και η Όλγα, αφού τον ενταφίασε στην Όπτινα, η ίδια έγινε μοναχή στο Σαμορντίνο.
3. Μια άλλη περίπτωση, είναι του ιερέα π. Αλεξάνδρου Μπ. από την Σαμάρα. Αυτός, αφού διορίστηκε εφημέριος σε μια εργατική συνοικία, άρχισε να χτίζει νέα εκκλησία. Όλα πήγαιναν καλά. Αλλά η νεαρή παπαδιά-σύζυγός του, επέρασε μεγάλο πειρασμό. Ο ιερέας ερχόταν όλο και λιγώτερο στο σπίτι· και όλο και πιο κουρασμένος. Μερικές φορές δεν προλάβαινε, ούτε να βάλει κάτι στο στόμα του· και έφευγε πάλι. Και, όταν ήλθαν και τα πρώτα παιδάκια, η παπαδιά ήταν υποχρεωμένη να βαστάζει μόνη της όλα τα βάρη. Άρχισε λοιπόν να παραπονιέται∙ να γκρινιάζει· να γογγύζει. Ο παπάς δικαιολογιόταν:
— Και τι θέλεις να κάμω; Να αφήσω την εκκλησία στην μέση;
Και η γκρίνια όλα και φούντωνε. Τελικά, μια ημέρα η παπαδιά του το ξεφούρνισε:
— Αν δεν αλλάξεις τρόπο ζωής, εγώ θα φύγω. Θα πάω στον πατέρα μου!..
Στην κατάσταση αυτή ο ιερέας π. Αλέξανδρος απευθύνθηκε στον π. Ανατόλιο με το ερώτημα:
— Τι να κάμω; Τι να προτιμήσω; Την εκκλησία; ή την γυναίκα μου;
Ο στάρετς, όσο εκείνος μιλούσε, τον άκουγε σιωπηλός· και με τα μάτια κάτω· καρφωμένα στο πάτωμα. Στο τέλος κούνησε με θλίψη και πίκρα το κεφάλι του και είπε:
— Ω, Θεέ μου. Τι πρόβλημα! Τι συμφορά! Και στην συνέχεια, χωρίς καθόλου να διστάζει,
χωρίς καμμιά εσωτερική ταλάντευση, ούτε την παραμικρή, του είπε:
— Την παπαδιά σου να ακούσεις. Διαφορετικά, ω Θεέ μου, τι κακό, τι κακό που θα σε εύρει!.. Είναι βέβαια μεγάλο και άγιο έργο να κτίσει κανείς εκκλησία. Αλλά και η ειρήνη στο σπίτι, είναι έξ ίσου άγιο θέλημα του Θεού. Να αγαπάς την γυναίκα σου, όσο αγαπάς τον ίδιο τον εαυτό σου (Έφεσ. 5, 25-33). Λέγει ο Απόστολος Παύλος: «Το μυστήριο τούτο, ο γάμος, μέγα εστί· εγώ δε λέγω εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν»! Τι πιο μεγάλο! Να την φτιάξεις και την εκκλησία. Κύττα όμως και το σπίτι σου. Διαφορετικά, να το καταλάβεις, το χτίσιμο της εκκλησίας, δεν θα είναι έργο ευάρεστο στο Θεό. Ο παμπόνηρος εχθρός μας, με πρόφαση το καλό έργο, προσπαθεί να σου κάμει μεγάλο κακό. Πρόσεξε τις παγίδες του. Φυλάξου από τις παγίδες του. Να πηγαίνεις στην ώρα σου για φαγητό. Και να μπής σε πρόγραμμα.
Σκέφθηκε λίγο και πρόσθεσε:
— Άχ, τι ωραίο, τι μεγάλο έργο να κτίσει κανείς εκκλησία! Μα τι κακό να γεμίζει η καρδιά του ματαιοδοξία και κενοδοξία!.. Και δυστυχώς έρχεται! Ναι, έρχεται. Και μπαίνει μέσα σου, χωρίς να το καταλάβεις!.. Και θέλεις να τελειώσεις, όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, για να κερδίσεις έτσι τον έπαινο των ανθρώπων!.. Και μετά – Βάλε και μια πλάκα με αναμνηστική επιγραφή… Και γράψε…
Μετά από την παρέμβαση αυτή του γέροντα Ανατόλιου, όλα διορθώθηκαν.
4. Μια νεαρή κοπέλλα είχε δώσει τον λόγο της (= όρκο) στον αρραβωνιαστικό της, που ήταν στο μέτωπο. Του είχε υποσχεθή, ότι, ό,τι δήποτε και αν ήταν να της συμβή, θα επήγαινε εκεί που εκείνος θα τύχαινε να ευρίσκεται να τον ιδεί: ακόμη και αντίθετα στην γνώμη της μάνας της. Και πράγματι η μάνα της τα στήλωσε. Και για να λύσουν την διαφορά τους κατέληξαν στην Όπτινα, στον π. Ανατόλιο. Ήταν το φθινόπωρο του 1915. Και γράφει η κοπέλλα:
«Εφρόντισα και επήγα εγώ στο κελλί του γέροντα κρυφά μόνη μου, χωρίς την μητέρα.     
Έκανα την σκέψη: Θα του τα ειπώ όλα, όπως εγώ θέλω και θα μου δώσει, την ευχή του, να πάω. Και όταν πια αυτός θα έχει δεσμευθή, (τι θα κάμει;), θα συμφωνήσει και η μητέρα μου!.. Και θα με αφήσει!..
Και να βλέπω και ανοίγει μία πόρτα. Και μπαίνει ένα μικρόσωμο γεροντάκι-καλόγερος φορώντας μόνο το ζωστικό του -εσώρασό του∙ και μια πλατειά δερμάτινη ζώνη. Και απευθύνεται σε μένα. Και μου λέγει:
— Ά, σύ είσαι. Έλα μαζί μου!..
Κυττάζω. Και βλέπω ενα ασυνήθιστα τρυφερό χαμόγελο, που δεν περιγράφεται με τίποτε. Μόνο αν το ιδείς, καταλαβαίνεις. Επήγα μαζί του στο κελλί του. Έκλεισε πίσω του την πόρτα. Μου έρριξε μια ματιά. Και εγώ το κατάλαβα στην στιγμή, ότι θα ήταν ανόητο να θελήσει κανείς να του κρύψει κάτι. Αισθάνθηκα έτοιμη να λιποθυμήσω. Τον κυττάζω και σιωπώ. Και εκείνος; Με ένα χαμόγελο όλο τρυφερότητα, μου λέει:
— Ώστε έτσι, κορίτσι μου. Δεν θέλεις να την ακούσεις την μάνα σου!..
Εγώ μένω σιωπηλή. Και εκείνος συνεχίζει:
— Άκουσε, τι θα σου ειπώ. Η μητέρα σου σε ξέρει πιο καλά. Στο μέτωπο δεν έχεις θέση!.. Και τώρα, είπε μου: Θέλεις να παντρευτείς;
Εγώ σιωπώ.
— Τώρα τον αγαπάς για τα νειάτα του και την ομορφιά του. Να τον παντρευτής! Αλλά, όταν θα το αισθανθής μέσα σου, ότι χωρίς αυτόν δεν θέλεις να ζής!.· Έχω ύπ’ όψη μου μια περίπτωση. Ο νεαρός ήταν στο μέτωπο. Και εκεί σκοτώθηκε. Και η κοπέλλα μόλις το έμαθε, πέθανε. Άμα και σύ, έτσι το έχεις μέσα σου, πήγαινε!..
Στο σημείο αυτό ο π. Ανατόλιος επήρε μια καρέκλα, ανέβη επάνω της, έπιασε μια ξύλινη εικόνα της Παναγίας του Καζάν σε σχήμα τετράγωνο με διαστάσεις ένα τέταρτο του πήχυ μήκος και πλάτος. Με έβαλε και γονάτισα μπροστά του, με ευλόγησε και μου είπε:
— Όταν θα πάς στην Πετρούπολη, μη σε πιάσει αγωνία, τι θα κάμεις. Θα βρεις αμέσως δουλειά!».
Και πράγματι. Μετά λίγες ημέρες, μόλις ξαναγύρισε στην Πετρούπολη, της πρότειναν να εργασθή σε ένα στρατιωτικό νοσοκομείο. Εκεί γνωρίστηκε με ένα άλλο αγόρι. Και σε λίγο βρέθηκε παντρεμένη…
5. Σε μια άλλη περίπτωση, ένα νεαρό παλληκαράκι τον παρακαλούσε μαζί με την κοπέλλα του, να τους δώσει την ευχή του να προχωρήσουν σε γάμο. Τους λέγει:
— Δεν είναι θέλημα Θεού…
Πέρασε λίγος καιρός. Και νάσου τα ίδια παιδιά πάλι μπροστά του με το ίδιο αίτημα. Απαντάει πάλι:
— Δεν είναι θέλημα Θεού. Ζητήστε για το κορίτσι άλλο αγόρι!..
Έφυγαν πικραμένοι. Και μετά λίγο καιρό ξαναπήγαν για τρίτη φορά. Έπεσαν στα γόνατά του παρακαλώντας τον να τους δώσει ευλογία. Τους λέει:
— Αφού επιμένετε τόσο, καλά. Στεφανωθήτε!.. Να σας δώσω και ένα δωράκι.
Και τους έδωκε μια πετσέτα που είχε στην μία άκρη κεντήματα όμορφα πολύχρωμα· και στην άλλη κεντήματα με μαύρη κλωστή.
Παντρεύτηκαν. Ήλθαν και παιδιά. Και εντελώς απρόσμενα ήλθε η πίκρα και ο πόνος.
Εκδηλώθηκε φυματίωση· και σε ελάχιστο χρόνο έσβησε η ζωή του νεαρού παιδιού. Και έμεινε η κοπέλλα χήρα με ορφανά, να ταλαιπωριέται σε όλη της την ζωή.
6. Κάποτε επήγε στον γέροντα ένας χωρικός αμαξάς, που είχε μείνει χωρίς κεραμίδι, με πενήντα μόνο ρούβλια στην τσέπη του. Ήταν σε μια οριακή κατάσταση απελπισίας. Και του είπε:
— Κουδούνισε το κεφάλι μου από την αίσθηση της κατάστασής μου. Και σκεπτόμενος με τον χωριάτικο τρόπο, είπα να τα πιώ όλα, να αφήσω την γριά με τα παιδιά στο χωριό και να πάω στην Μόσχα για δουλειά. Μα το πρωί μου ήρθε μια καλύτερη σκέψη, που μου έλεγε:  Σύρε καλύτερα στον π. Ανατόλιο!
Ο άμαξας άκουσε στον λογισμό που του έβαλε άνωθεν ο Θεός· και επήγε. Και εκεί ενώπιον όλων των προσκυνητών διηγήθηκε στον γέροντα φωναχτά το πρόβλημά του. Εκείνος ευλογούσε. Και ο χωριάτης φώναζε:
- Χάνομαι, γέροντα, χάνομαι. Χάθηκα. Καλλίτερα να πέθαινα!..
- Τι σου συμβαίνει; Γιατί φωνάζεις;
- Μα σου το είπα. Και σου το ξαναλέω. Για το σπίτι μου φωνάζω.
Ο στάρετς του έκαμε μετάνοια και του φώναξε:
- Και σύ το ξέρεις. Αν θέλεις από εμένα βοήθεια, πρέπει να μου τα ειπείς όλα∙ με τη σειρά του το καθένα. (Στάθηκε για λίγο και πρόσθεσε). Και μην ολιγοπιστείς! Σε τρεις μήνες θα είσαι σε δικό σου σπίτι.
Τον ευυλόγησε για μια ακόμη φορά. Και εκείνος έφυγε τρελλός από χαρά. Είχε γίνει άλλος άνθρωπος. Είχε ξαναζωντανέψει.
Τα λόγια του γέροντα σταμάτησαν τον χωριάτη από τον ολέθριο δρόμο, που ήθελε να πάρει. Τον έκαμαν και στερεώθηκε στην υπομονή. Και έγιναν όλα, όπως του τα είπε ο π. Ανατόλιος. Την ίδια ημέρα κάποιος του πρότεινε να αγοράσει ξύλα πελεκούδια στο ένα τέταρτο της τιμής τους. Τα αγόρασε. Και η οικογένεια του σώθηκε.
Και μετά ο χωριάτης έλεγε:
— Από τότε, ό,τι και αν μου συμβαίνει, εγώ πάω και απευθύνομαι στον σεβάσμιο αυτό γέροντα. Και είναι για μένα σε όλα μου τα προβλήματα σαν άγγελος-φύλακας. Και ό,τι λέει, αμέσως γίνεται.

Πνευματική καθοδήγηση  (Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα)

1. Η πνευματική καθοδήγηση του γέροντα Ανατόλιου ήταν μια πλήρης αποδοχή της ελευθερίας. Ποτέ δεν απαιτούσε από κανέναν να δεχθή να κάμει κάτι που δεν το είχε καταλάβει ο ίδιος· μόνο και μόνο γιατί ήταν εντολή του. Πάντοτε άφηνε στα πνευματικά του τέκνα την άνεση, να κάμουν, ή να μη κάμουν, αυτό που τους έλεγε. Η ευλογία του δεν ήταν ποτέ εντολή. Ήταν πάντοτε μια πρόσκληση· μια υπόδειξη.
Έλεγε:
— Τι είναι αυτά που λέτε; Ο Θεός την αγαπάει την ελευθερία. Όπου το πνεύμα Κυρίου εκεί ελευθερία, όπως λέει ο απόστολος. Με το ζόρι δεν θέλει να γίνεται τίποτε! Κανέναν δεν τραβάει κοντά Του με το ζόρι! Δεν δεσμεύει κανέναν. Καλούμε να ρθούν στο σπίτι μας, επειδή το θέλουν. Έτσι και ο Χριστός κάλεσε τους Ιουδαίους. Δεν αποκλείει κανέναν. Όλους, μας υπόσχεται να μας αναπαύσει κοντά Του! «Δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι· καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11, 28). Και όταν εμείς δεν πηγαίνωμε κοντά Του, δεν μας τραβάει με το ζόρι!
2. Η πνευματική καθοδήγηση του π. Ανατόλιου ήταν όλο πραότητα και γλύκα. Συμβουλές και ευλογίες δεν έδινε ποτέ με το πρώτο, αλλά πάντοτε μετά από μερικές σοβαρές επικοινωνίες, κατά τις οποίες προσπαθούσε να κάμει τα πνευματικά του τέκνα να καταλάβουν, ποιο ήταν το θέλημα του Θεού γι’ αυτούς.
Του έγραψε μια μοναχή:
«Έλαβα γράμμα από την Γερόντισσα, προεστώσα της Μονής μας. Με καλούσε στο Όνομα του Χριστού, να πάω να με φιλοξενήσουν και να πάρω τα πράγματα μου. Πώς το αισθάνεσαι; Πως θα τό έβλεπες; Θα το δεχόσουν, ό,τι και αν επέτρεπε ο Κύριος να σου συμβή; Ειπέ μου: Πως τό βλέπεις; Πως τό αισθάνεσαι»;
Συνήθως, ο γέροντας πριν λάβει μια σοβαρή απόφαση, έδινε πρώτα ευλογία στο πνευματικό του τέκνο να εκφράσει την επιθυμία του με την προσευχή του Ιησού.
Σε ερώτημα της πνευματικής του θυγατέρας μοναχής Αμβροσίας, σε ποιο μοναστήρι θα έπρεπε «να πάει», ο γέροντας της απάντησε:
— Παρακάλεσε τον Κύριο, να σε στηρίζει και να σου δείχνει τον δρόμο Του.
3. Ο γέροντας αισθανόταν μεγάλη χαρά, όταν έβλεπε τα πνευματικά του παιδιά να βιάζουν τον εαυτό τους να τηρούν τις εντολές του∙ και τα ευχαριστούσε με πολύ θερμά λόγια γι’ αυτό.
— Να σε ευλογεί ο Θεός, που με ακούς!..
Η σχολή υπακοής του στάρετς Ανατόλιου απαιτούσε υπομονή και εκκοπή του θελήματος.
Γράφει μία πνευματική του θυγατέρα, η Α. Ι. Σαπόσνικωφ:
«Κάποτε με προσκάλεσε ο ιερομόναχος π. Τυχών, να πιούμε τσάι. Συμφώνησα∙ και έτρεξα στον π. Ανατόλιο.
— Γέροντα, με προσκαλεί ο π. Τύχων να πιούμε μαζί τσάι!
Μου απάντησε:
— Τι είναι αυτά που λες; Τι εξυπνάδες είναι αυτά που λες; Που το βρήκατε σεις να πίνετε τσάι με μοναχούς; Ποτέ!
Έφυγα κατασυγχυσμένη! Και καταπικραμένη! Και στο απόδειπνο είδα τον π. Τύχωνα. Και εκείνος με είδε. Και με ερώτησε:
— Τι σου συνέβη; Γιατί δεν ήλθες; Σε περίμενα! Του είπα, γιατί. Και του ζήτησα συγγνώμη. Την άλλη ημέρα ξαναπήγα στον π. Ανατόλιο.
Και ο γέροντας μου λέει αυστηρά:
— Χθες ήθελες να πας να πιής τσάι με τον π. Τύχωνα! Πήγαινε σήμερα!..
— Γέροντα, πως να πάω σήμερα; Δεν με κάλεσε για σήμερα!
— Συ πήγαινε. Και πιε το, το τσάι!.. Επιλογή άλλη δεν είχα. Επήγα. Και προς μεγάλη μου χαρά, ευρήκα την πόρτα κλειδωμένη!
— Δόξα Σοι, Κύριε!
Τρέχω πάλι στον π. Ανατόλιο. Με βλέπει και γελάει!..
— Λοιπόν; το ήπιατε το τσάι;
Και μετά ένα τέτοιο μάθημα, ο γέροντας μου ειπε επιγραμματικά:
— Να έχεις την ευχή μου και ευλογία, που κάνεις υπακοή και με ακούς!..».
Η ίδια η Άννα Ιβάνοβνα Σαπόσνικωφ διηγήθηκε και άλλη μια ιστορία:
«Ήταν Οκτώβριος. Και έκανε ένα τρομερό κρύο. Και ο γέροντας μου έδωκε εντολή να πάω να κάμω μπάνιο στην λίμνη του αγίου Παφνουτίου.
— Γέροντα, σοβαρά το λες; Να πάω; Μόνο που το ακούω, ξυλιάζω! Πως να μπώ και στο νερό;
Την άλλη ημέρα, πάλι τα ίδια. Ο γέροντας με στέλνει να κάμω μπάνιο στην λίμνη του αγίου Παφνουτίου. Μα εγώ δεν το αποτολμώ.
Την τρίτη ημέρα, βλέπω, το πρόσωπο του γέροντα είχε εντελώς αλλάξει. Είναι απέναντι μου παγερός. Και πάλι μου λέει τα ίδια!
Ετρόμαξα και συμφώνησα:
— Καλά, γέροντα. Θα πάω!..
Και επήγα. Και εκεί ήταν μια γνωστή μου. Και εζήτησε και αυτή ευλογία. Να κάνει και αυτή μπάνιο μαζί μου.
Της λέγει:
— Δεν νομίζεις πως κάνει κρύο; Απάντησε:
— Γέροντα, αφού θα κάνει αυτή, γιατί να μην κάνω και εγώ; Γιατί θα κρυώσω εγώ;
— Καλά τότε. Να είναι ευλογημένο!.. Μόνο κύτταξε να μην κρυώσεις.
Επήγαμε. Εγώ εφόρεσα, ό,τι πιο ζεστό είχα. Και παρά ταύτα, μόλις που έφθασα εκεί είχε παγώσει η μύτη μου. Αλλά μόλις εμπήκα στο νερό, με τις ευχές του γέροντα, το νερό μου φάνηκε ζεστό. Και όχι μόνο εμπήκα στο νερό, αλλά και εκολύμβησα. Και όταν εβγήκα, δεν ειχα διάθεση να σκουπιστώ. Αισθανόμουν πολύ καλά· ζεστά. Η άλλη κυρία, μόλις που έβαλε τα πόδια της στο νερό μπλάβιασε ολόκληρη από το κρύο. Και εγώ την έβγαλα, σχεδόν αναίσθητη, από το νερό. Έκαμε μερικές προσπάθειες, να ξαναμπή στο νερό, μα δεν μπόρεσε. Και όταν γύρισα, ο γέροντας με δέχθηκε χαρούμενος. Και με ευχαρίστησε και με ευλόγησε για την υπακοή μου».
4. Ο πνευματικός πρέπει να καταδικάζει την αμαρτία. Και να βάζει επιτίμια.
Ο στάρετς Ανατόλιος το έκανε πάντοτε με πολλή πραότητα και λεπτότητα.
Ακούσατε, πως κάποια φορά «επέπληξε» την γνωστή μας Όλγα Κωσνσταντίνοβνα, γιατί είχε πέσει στο αμάρτημα της οργής.
Είχε πάει στον γέροντα με μια βαρώνη, που ήθελε να την βοηθήσει. Ο π. Ανατόλιος επήρε την βαρώνη και ασχολήθηκε μαζί της δύο φορές. Την κ. Όλγα «την άφησε στην άκρη». Αυτό συνέβη στο Σαμορντίνο. Εκεί και η κ. Όλγα και ο γέροντας έμεναν στον ξενώνα. Και η κ. Όλγα μη μπορώντας να το ανεχθή, πως ο γέροντάς της ασχολήθηκε δυο φορές με μια «απρόκοφτη» κοπέλλα, το επήρε απόφαση να μη ξαναπατήσει για εξομολόγηση σ’ αυτόν!
Και, όταν μια αδελφή της πρότεινε να καλέσουν τον γέροντα στο δωμάτιό τους, αυτή δεν δέχθηκε. Και ξάπλωσε να κοιμηθή. Επίτηδες. Για να το αποφύγει… Οργή και κακία βασάνιζαν την καρδιά της. Δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι. Και την νύχτα βγήκε στον διάδρομο. Και επήγαινε πέρα-δώθε νευρικά. Ο γέροντας άκουσε τα βήματα, άνοιξε την πόρτα του δωματίου, την είδε και της ειπε:
—Σύ είσαι, Όλγα; Έλα εδώ! Τι σου συμβαίνει;
Με δάκρυα στα μάτια εκείνη του ομολόγησε, ότι είχε θυμώσει εναντίον του!
— Ά έτσι! Έπρεπε να μου το είχες ειπεί. Δεν το είχα καταλάβει, ότι έχεις τέτοιο ψυχικό κόσμο! Θα σε έπαιρνα πρώτη!..
Και η Όλγα κατάλαβε, ότι ο ψυχικός της κόσμος δεν ήταν καλός· και έφυγε ντροπιασμένη και ταπεινωμένη.
Ο γέροντας επέπληττε και χωρίς να λέει τίποτε.
Μια άλλη φορά η Όλγα Κωνσταντίνοβνα είχε πάει πάλι στην Όπτινα. Μαζί με την Νίνα Βλαδίμηροβνα. Και επήγαν μαζί στον γέροντα.
Διηγείται η Νίνα Βλαδίμηροβνα:
«Ο γέροντας της έδωκε τότε ένα πιατάκι γεμάτο καραμέλλες και κουφέτα, λέγοντας:
— Τα μισά για την Νίνα.
Και την βλέπω να βγαίνει και με τις δύο χούφτες της γεμάτες. Την ίδια στιγμή με κάλεσαν να πάω στον γέροντα. Και επήγα. Και αφού μιλήσαμε, μου δίνει και καραμέλλες, και μήλα και μπισκότα. Βλέποντάς με η Όλγα, φώναξε.
— Σένα σου έδωκε πιο πολλά. Λοιπόν, δεν θα σου δώσω και από τα δικά μου!..
Δεν είπα τίποτε. Καθήσαμε μαζί στην αίθουσα αναμονής να τον ξαναϊδούμε, όταν θα έβγαινε, για να δώσει ευλογία σε όσους θα είχαν μείνει εκεί. Και λοιπόν, βγαίνει ο πατέρας μας, πάει κοντά στην Όλγα· και άρχισε να παίρνει από τα χέρια της κουφέτα και να τα βάζει στα δικά μου χέρια! Γέμισαν τα χέρια μου. Και εκείνος ακόμη μου έβαζε!.. Η Όλγα αισθάνθηκε μεγάλη ντροπή. Όταν γυρίσαμε, ήλθε στο σπίτι μου και μου ζήτησε συγγνώμη.
Είχε καταλάβει το λάθος της».
5. Ο π. Ανατόλιος είχε προορατικό. Έβλεπε. Και γι’ αυτό ενεργούσε με τόλμη, σε θέματα που ανθρώπινα κανείς δεν καταλαβαίνει τίποτε.
Διηγήθηκε η μοναχή Μιχαήλα (Κουντίμοβα).
«Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ειχα καταταγή εθελόντρια στον στρατό να πολεμήσω και εγώ για την πίστη, για τον τσάρο, για την πατρίδα. Σε μια μάχη, ενώ προσπαθούσα να βοηθήσω ένα τραυματία, ήλθε ένα βλήμα και μου έκοψε το χέρι μέχρι τον αγκώνα. Με μετέφεραν στο Νοσοκομείο στο Τσάρκοε Σέλο. Εκεί με περιποιόταν η ίδια η αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Θεόδωροβνα και οι πριγκήπισσες θυγατέρες της. Ο αδελφός μου ήταν μοναχός στην Όπτινα. Το όνομά του ήταν Ιννοκέντιος. Το 1918, χωρίς χέρι πιά επήγα στην Όπτινα να τον ιδώ. Αλλά δεν τον ευρήκα εκεί. Τον είχαν επιστρατεύσει. Πικράθηκα, όσο δεν μπορεί κανείς να φαντασθή. Και τότε ήλθαν να με ιδούν οι γέροντες Ανατόλιος και Νεκτάριος. Και οι δύο μαζί επέμεναν ότι πρέπει να γίνω μοναχή. Αφού έδωκα για τον επίγειο τσάρο (= βασιλιά) το χέρι μου, έχω χρέος, μου έλεγαν, να δώσω στον επουράνιο βασιλέα ολόκληρο τον εαυτό μου. Και συμφώνησα. Και έγινα. Μου έδωσαν το όνομα Μιχαήλα, προς τιμήν του αρχαγγέλου Μιχαήλ, που είναι «των ουρανίων στρατιών αρχιστράτηγος». ‘Ήμουν τότε 18 ετών».
Με τις ευχές των γερόντων η Μιχαήλα ευρήκε και τον αδελφό της. Και έφυγαν μαζί. Και έζησαν πρώτα στην Νότιο Αμερική. Και μετά στην Αυστραλία.
6. Σώθηκαν τα απομνημονεύματα μιας κοσμικής γυναίκας. Και δημοσιεύτηκαν το 1917 στο περιοδικό «Τρόϊτσκοε Σλόβο». Γράφει:
«Η τύχη μου ήταν κακή. Αισθανόμουν παραπεταμένη. Γιατί; Δεν θα το περιγράψω. Έκανα ζωή εύθυμη. Διασκέδαζα. Μα δεν βρήκα ποτέ εκείνο που γύρευα. Η ψυχή μου ήταν πάντα πεινασμένη· νηστική. Έψαχνα για ζωή γεμάτη θόρυβο. Πίστευα ότι κάπως έτσι θα μπορούσα να λησμονήσω λίγο τον εαυτό μου. Μου φαινόταν, ότι όσο πιο πολύς θόρυβος γινόταν γύρω μου, τόσο πιο καλά θα ήταν για μένα, αλλά μάταια. Όλα έγιναν συνήθεια. Και το κακό έμενε ακέραιο μέσα μου. Κάτι έκτακτα γεγονότα με έκαμαν να κλειστώ για λίγο στο σπίτι μου. Και έζησα λίγο την ήσυχη ζωή στο σπίτι, μέχρι που βρέθηκα στην Όπτινα.
Κουρασμένη από τα τρεχάματα και τον θόρυβο, και μη βρίσκοντας τίποτε και «στο σπίτι», σκέφτηκα, ότι — τέλος πάντων— θα έπρεπε να πάρω έναν δρόμο· τον ένα από τους δύο!..
Είχα τότε γνωστή μια καλή κοπέλλα, με πολύ ευσεβή ζωή. Μια ημέρα λοιπόν, μου λέει:
— Κάποιος μου έδωσε το βιβλίο του Βλ. Π. Μπικώφ «Γαλήνιο λιμάνι για ανάπαυση πονεμένης ψυχής». Μιλάει πολύ για το μοναστήρι της Όπτινα και για τους θαυμάσιους γεροντάδες της, πνευματικούς οδηγούς: πως δέχονται τους πάντες· και πως τους συμβουλεύουν όλους· με καλωσύνη· και με φωτισμό Θεού.
Μου άρεσε η σκέψη. Και επήραμε την απόφαση να πάμε μαζί. Πρώτα όμως επήγε εκείνη· μόνη της. Όταν γύρισε μου έλεγε, ότι ευρήκε εκεί κάτι το ανεπανάληπτο∙ κάτι που όμοιο του δεν θα βρεις πουθενά. Και μου διηγήθηκε πολλά για τους αγίους γέροντες της Όπτινα.
Ο π. Ανατόλιος εξομολογεί και εκατό ανθρώπους την ημέρα!.. Μιλάει γρήγορα. Και δεν σε κρατεί πολύ. Αλλά εκείνα τα λίγα λεπτά αρκούν! Πολλές φορές βγαίνει να δώσει ευλογία σε εκείνους που περιμένουν. Και απαντάει μονολεκτικά σε ερωτήματα. Και καμμιά φορά κάνει και «παρατηρήσεις». Αυτή τον είχε ιδεί για πέντε μόνο λεπτά. Και, μέσα σ’ αυτά τα πέντε λεπτά, την βοήθησε να καταλάβει όλες της τις ελλείψεις∙ πράγματα που κανείς δεν τα ήξερε. Θέλησε να τον ιδεί για μια ακόμη φορά. Να του ειπεί κάτι ακόμη· να ακούσει κάτι ακόμη. Μα δεν το κατόρθωσε. Και χρειάσθηκε να φύγει. Και ήλθε και μου είπε τις εντυπώσεις της. Από τα λόγια της, μου άρεσε πολύ ο π. Ανατόλιος. Και θέλησα να πάω και εγώ να μιλήσω μαζί του. Και επήγα. Έφθασα εκεί το Μεγάλο Σάβββατο. Έδωσα το όνομά μου. Έπια λίγο τσάι. Και έτρεξα στον π. Ανατόλιο.
Στον δρόμο, κάποιος μου έδειξε τον τάφο του π. Αμβροσίου. Γονάτισα επάνω στο μάρμαρο και τον παρακάλεσα, να δεηθή για μένα, να μου βγή σε καλό το ταξείδι μου. Και μετά τρέχω. Μπαίνω στην αίθουσα αναμονής. Και βλέπω κόσμο και κοσμάκη! Θέλησα να κάμω τον σταυρό μου. Και πριν τον τελειώσω βλέπω ένα γεροντάκι να παραμερίζει τους άλλους και να έρχεται κοντά μου. Μου λέει:
— Έλα! Έλα! Πότε ήρθες; Έσκυψα, του ζήτησα ευλογία και είπα:
— Μόλις έφτασα. Και έτρεξα σε Σας!
— Έχεις, εδώ συγγενείς; Έ; Έ;
— Όχι, γέροντα. Δεν έχω συγγενείς. Όχι εδώ. Πουθενά στον κόσμο!..
— Τι λες, παιδί μου; Τι λες, παιδί μου; Έλα κοντά μου!
Άπλωσε το χέρι του με επήρε από το χέρι και με τράβηξε στο εξομολογητήριό του. Ήταν πολύ απλό. Και πολύ φωτεινό. Έκατσε σε μια καρέκλα∙ δίπλα σε μια εικόνα. Γονάτισα μπροστά του. Και άρχισα να του διηγούμαι την ζωή μου. Εγώ του μιλούσα. Και εκείνος, πότε έπιανε και κρατούσε με τα δύο του χέρια το κεφάλι μου, και πότε σηκωνόταν και επήγαινε πέρα-δώθε, σαν κάτι να έψαχνε να βρή. Και κάθε τόσο ψιθύριζε.
— Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Όταν εγώ τελείωσα, ο π. Ανατόλιος δεν μου είπε τίποτε ακριβώς. Μα όταν εγώ τον ερώτησα:
— Πότε θα μπορούσα να εξομολογηθώ; Μου απάντησε:
— Τώρα αμέσως!
Και εξομολογήθηκα, σαν να διάβαζα βιβλίο. Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου, που κατάλαβα, τι είναι η εξομολόγηση. Είχα να εξομολογηθώ οκτώ χρόνια. Έλεγα, ό,τι καταλάβαινα. Και με μια ερώτησή του με έκανε και θυμόμουν άλλα πολλά.., αμαρτίες που δεν θα ήθελα ποτέ να τις ξεστομίσω!
Η εξομολόγηση τελείωνε. Μου διάβασε ευχή συγχωρητική. Και πρόσθεσε.
— Πήγαινε, σκέψου: Μη ξέχασες τίποτε. Και έλα πάλι σε δύο ώρες. Μου έδωσε και κάτι βιβλιαράκια και με άφησε να φύγω. Επήγα στο δωμάτιό μου. Και εκεί έφερα στον νού, πως με δέχθηκε και πως μου συμπεριφέρθηκε ο π. Ανατόλιος. Σαν να ήμουν χρόνια γνωστή του!
Στις 12 το μεσημέρι ξαναπήγα. Του είπα κάτι ακόμη.
Μου ξαναείπε:
— Σκέψου πάλι. Και έλα το βράδυ πάλι! Κατάλαβα, πως εκείνος «κάτι έβλεπε» που εγώ
δεν το έβλεπα και δεν ήθελα να το εξομολογηθώ.
Τέλος πάντων βράδυασε. Κατάκοπη από την ταλαιπωρία του ταξειδιού και τις συγκινήσεις επήγα «για λίγο» στο δωμάτιό μου να πάρω μια ανάσα. Και ξάπλωσα. Και κοιμήθηκα τόσο βαθιά, που: ούτε καμπάνες άκουσα∙ ούτε χτύπους στην πόρτα μου∙ ούτε τίποτε.
Όταν ξύπνησα έτρεξα στην εκκλησία και είδα τον ιερέα, να έχει ολοκληρώσει την μετάδοση και να μπαίνει με το άγιο Ποτήριο στο ιερό. Είχα χάσει την θεία Κοινωνία για ένα λεπτό!  Άχ αυτό το ένα λεπτό!..
Πόσο ήθελα, να κοινωνούσα και εγώ! Αλλά… τελείωσε! Έφυγα από την εκκλησία καταστενοχωρημένη. Και παρ’ ότι ήταν το άγιο Πάσχα, όλη την ημέρα έκλαιγα. Το απόγευμα είδα τον π. Ανατόλιο. Τον παρεκάλεσα να μου έδινε ευλογία να κοινωνούσα την Δευτέρα ή την Τρίτη. Δεν συγκατατέθηκε. Δεν μου έδωκε ευλογία. Μου είπε ξερά:
— Χωρίς προετοιμασία δεν κοινωνούν!..
— Μα θα φύγω μεθαύριο!
— Κοινώνησε στην Μόσχα. Με την απαραίτητη προετοιμασία.
Όταν επήγα να τον αποχαιρετήσω και του ζήτησα μια συμβουλή, μια οδηγία, τι θα έπρεπε να κάνω, δεν μου είπε τίποτε το σαφές και συγκεκριμένο. Όλα ήταν μισόλογα. Μου έλεγε, πότε ότι θα γινόμουν μητέρα με… ξένα παιδιά∙ πότε ότι θα ήταν καλύτερα να ζούσα μόνη μου∙ και τέλος μου έδωκε εντολή, στην Μόσχα πνευματικό να έχω τον π. Μακάριο∙ και να κάμω ότι εκείνος μου ειπεί.
Επήγα να αποχαιρετήσω και τον π. Νεκτάριο. Μιλήσαμε πολύ. Στο τέλος, σκύβοντας το κεφάλι του, μου λέει:
— Βλέπω στο πρόσωπο σου και γύρω σου την χάρη του Θεού! Θα γίνεις μοναχή!
Αναστατώθηκα και του είπα:
— Τι λέτε, πάτερ; Εγώ σε μοναστήρι. Τίποτε δεν μου αρέσει εκεί. Δεν το αντέχω τέτοιο πράγμα.
Πρόσθεσε:
— Δεν ξέρω, πότε θα γίνει. Τώρα ή σε δέκα χρόνια; Αλλά θα γίνει.
Του είπα ότι ο π. Ανατόλιος μου είπε να πάω στην Μόσχα στον γέροντα Μητροπολίτη Μακάριο. Και να κάμω, ό,τι εκείνος μου ειπεί.
— Ναι, έτσι είναι, είπε ο π. Νεκτάριος. Θα κάμεις αυτό που είπε ο π. Ανατόλιος. Και ό,τι σου ειπεί ο π. Μακάριος, θα το εκτελέσεις!
Μου μίλησε για λίγο ακόμη. Και όλα του τα λόγια ήταν γύρω από την ζωή στο μοναστήρι∙ γύρω από το τι πρέπει να ξέρει και τι να προσέχει ένας μοναχός.
Τετάρτη βράδυ έφθασα στο σπίτι μου, πνευματικά αναστημένη∙ και εντελώς αλλαγμένη. Και τότε θυμήθηκα, που μια φίλη μου έλεγε:
— Στην κεντρική πύλη της Όπτινα είναι τοποθετημένη μια εικόνα της Αναστάσεως. Και θέλει να μας ειπεί, ότι όποιος πάει στην Όπτινα, πρέπει να φεύγει πνευματικά ανακαινισμένος και αναστημένος».

Ένα ιδιότυπο αγώνισμα (Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα)

1. Ο στάρετς Ανατόλιος δεν δημιούργησε μαθητές του -συνεχιστές του έργου του.
Κάποτε ένας από τους διακονητές του του είπε:
— Γιατί το κάνεις έτσι; Γιατί διακονητές σου παίρνεις μόνο φτωχά παιδιά-ολιγογράμματα;
Ποίος θα σε διαδεχθή; Ποίος θα συνεχίσει το έργο σου; Ο π. Βαρνάβας είναι μόνιμα άρρωστος. Εγώ είμαι αστοιχείωτος! Ποίος θα σε αναπληρώσει;
Ο π. Ανατόλιος ακούοντας τα λόγια αυτά γέλασε∙ αλλά δεν είπε τίποτε. (Ίσως γιατί «έβλεπε», ότι δεν θα εχρειαζόταν!) Οι διακονητές του ήσαν ο π. Βαρνάβας και ο π. Ευσίγνιος. Και οι δύο διακρίνονταν για την θαυμαστή τους απλότητα και για την αφοσίωσή τους στον γέροντά τους. Και η «δουλειά» τους άρχιζε το πρωί και τελείωνε το πρωί.
2. Ο π. Βαρνάβας ήταν ψηλός· με μαύρα γένεια, που μόλις άρχιζαν να ψαραίνουν με μάτια, από τα οποία έβγαινε μια ουράνια φλόγα. Τον ξεχώριζε κανείς εύκολα από μακριά∙ από το βάδισμα∙ γιατί είχε μεγάλο πρόβλημα στο πόδι. Ήταν πολύ ευπροσήγορος∙ και όλο χαμόγελο. Έμοιαζε σ’ αυτό στον γέροντά του. Και του έδωκαν το όνομα «Βαρνάβας» σε δήλωση τίνος ήταν πνευματικός υιός. Το όνομα Βαρνάβας σημαίνει «υιός παρακλήσεως»∙ «υιός του παρακλήτου».
Γράφει λοιπόν ο π. Βαρνάβας:
«Δύσκολη η ζωή κοντά του! Κόσμος ερχόταν όλο και περισσότερος. Και έπρεπε να τους προλαβαίνει κανείς όλους. Και από τις 4 το πρωί μέχρι τις 11 την νύχτα, όλο έρχονταν!.. Και, έτσι και γινόταν κάτι όχι καλά, ο γέροντας άρχιζε τις επιπλήξεις!.. Τώρα, και μας χαϊδεύει, πότε-πότε, και πίνοντας τσάι μας δίνει και καραμέλλες!.. και ό,τι άλλο έχει!.. Και εγώ τα παίρνω. Και μέσα μου λέω.
— Το ξέρω, γέροντα∙ το ξέρω, γιατί μας τις δίνεις!..
Μια φορά περιμέναμε να πάμε στην εκκλησία. Και εγώ κάτι έκαμα όχι καλά. Και μου τα έψαλε μπροστά σε όλον τον κόσμο. Και ο κόσμος συγχύσθηκε. Και μετά, όταν πιά τελείωσε η εκκλησία και όλοι βγήκαμε, βλέπω από απέναντι μου να έρχεται σ’ εμένα τρέχοντας! Έπεσε μπροστά μου στα γόνατα. Και φώναξε:
-Συγχώρα με! Συγχώρα με!
Έπεσα και εγώ στα γόνατα. Και τον παρακαλούσα να με συγχωρέσει. Ο ένας παρακαλεί τον άλλον! Και για μια στιγμή πετιέται επάνω. Με άρπαξε. Με σήκωσε… Και επήγαμε μαζί να πιούμε τσάι. Ο γέροντας ήταν πολύ θερμός στις εκδηλώσεις του. Κάποτε εγώ του είπα:
— Γέροντα, αν δεν ήξερα την αγάπη σου, που τα σκεπάζει όλα, που «πάντα στέγει», δεν θα έμενα κοντά σου ούτε δέκα ημέρες.
Από όταν μου πόνεσε το πόδι, έπαψα να διακονώ τον γέροντα. Και οι προεστώτες αναζήτησαν άλλον διακονητή. Αλλά μου εφάνηκε βαρύ, να φύγω από κοντά του. Έπεσα επάνω του, τον αγκάλιασα, και άρχισα να κλαίω».
Κλαίει ο Βαρνάβας. Κλαίει και ο Ανατόλιος. Δάκρυα ποτάμι. Δάκρυα -γλύκα και βάλσαμο για την ψυχή. Και στην σκέψη, ότι, αν έφευγε αυτός, άλλος θα φρόντιζε τον γέροντα, ρίχτηκε στο κρεβάτι με τα μούτρα μέσα στο προσκέφαλο και συνέχισε να κλαίει.
«Και από τότε κάθε φορά που καθόμαστε, να πιούμε μαζί τσάι προσπαθώ να μη το δείχνω, ότι κλαίω. Μα δεν ξέρω∙ αυτός, το έχει καταλάβει; η όχι;».
3. Ο άλλος διακονητής του π. Ανατόλιου ήταν ο π. Ευσίγνιος. Καταγόταν από πολύ απλούς ανθρώπους. Είχε γεννηθή σε ένα από τα μικρά χωριουδάκια επάνω στα βουνά του Ροσλάβλι στην περιοχή του Σμολένσκ. Εκεί κοντά είχαν ζήσει οι περιβόητοι γέροντες του Ροσλάβλι, οι μαθητές του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι (|15 Νοεμβρίου 1794), και διδάσκαλοι των πρώτων γερόντων της Όπτινα, του Μωυσή και του Αντωνίου. Ο π. Ευσίγνιος έφυγε το 1911 από το σπίτι του, τάχα πως θα πήγαινε να προσκυνήσει τα λείψανα του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάσαφ επισκόπου Μπέλγκοροντ (4 Σεπτεμβρίου 1911), αλλά πράγματι επήγε στην Όπτινα. Και έμεινε εκεί με ευλογία του στάρετς Ανατόλιου. Διακονητής του τοποθετήθηκε, με ευλογία του ηγουμένου, το 1917. Ήταν ψυχικά πολύ απλός άνθρωπος∙ εντελώς ανεπιτήδευτος∙ και εντελώς αγράμματος. Και αφοσιώθηκε στον π. Ανατόλιο σαν μικρό παιδί στον πατέρα του.
Ας ακούσωμε μια διήγησή του, για τους πειρασμούς που είχε σαν διακονητής του π. Ανατόλιου:
«Δύσκολη δουλειά, βαρειά δουλειά, να διακονεί κανείς τον γέροντα. Ερχόταν κόσμος πολύς. Πολλά του έφερναν, πολλά σκόρπιζε. Μερικές φορές, έδιδαν και σε μένα χρήματα, να του τα παραδώσω: μα εγώ δεν του τα έδινα. Συνέβαινε, άλλοι του έδιναν χρήματα το πρωί, άλλοι το απόγευμα, και σε λίγα λεπτά ο γέροντας δεν είχε τίποτε…
Δεν πρόφθαναν να του τα δώσουν, και αυτός τα είχε σκορπίσει σε άλλους…
Και έλεγε χαρακτηριστικά:
— Αν δεν τα πάρεις, τους προσβάλλεις…
Και αν του έδιναν είδη ή πράγματα, ερωτούσε:
— Για ποιόν;
Και αν του έλεγαν:
— Για σένα, γέροντα,
τα έπαιρνε∙ αν του έλεγαν:
— Για τον π. Εύσίγνιο,
δεν τα έπιανε στα χέρια του∙ τους έστελνε σε μένα».


Ο στάρετς Ανατόλιος και ο στάρετς Νεκτάριος

1. Οι στάρετς (=γέροντες) Ανατόλιος και Νεκτάριος ήσαν συμμύστες στο διακόνημα αυτό. Και μεταξύ τους είχαν ένα πάρα πολύ βαθύ πνευματικό σύνδεσμο. Και μια ιδιαίτερη, μη εμφανή, συνεργασία στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που συναντούσαν, με ευλογία του κοινού πνευματικού τους πατέρα και δασκάλου τους, του οσίου Αμβροσίου.
Για πολλά χρόνια τα κελλιά τους στην Σκήτη ήταν το ένα δίπλα στο άλλο. Και συχνά οι δύο γέροντες έστελναν ο ένας στον άλλο τους επισκέπτες τους να πάρουν ευλογία και να ακούσουν δύο λόγια. Έδειχναν έτσι την βαθειά εκτίμηση τους ο ένας για τον άλλο∙ και την ταπείνωσή τους.
Ο Ανατόλιος έλεγε για τον Νεκτάριο:
— Είναι μεγάλος άνθρωπος!
Και ο στάρετς Νεκτάριος, κάποια φορά έκαμε για τον Ανατόλιο την εξής παρατήρηση:
— Εγώ σας δίδω, αντί για τροφή στερεά, λίγα ψιχουλάκια! Ο πάτερ Ανατόλιος σας προσφέρει ένα ολόκληρο καρβέλι!.. (Διήγηση της Μοναχής Ναταλίας)
2. Μια μοναχή είδε κάποτε ένα όνειρο, που «μιλούσε» και έλεγε πολλά για την μεταξύ τους συνεργασία:
«Είδα όραμα. Βλέπω, να στέκουν μπροστά μου οι δύο γέροντες: ο π. Νεκτάριος και ο π. Ανατόλιος. Και με ευλογούν και οι δύο∙ ο ένας μετά τον άλλον! Μπαίνω μέσα και τα χάνω! Σε ποίον να πάω; Σε ποιον να πάω πρώτα; Και, ξαφνικά, ακούω τον στάρετς Ανατόλιο να με καλεί κοντά του· και να μου λέγει:
— Έλα εδώ· έλα εδώ!
Και με ευλογεί. Και γυρίζοντας στον π. Νεκτάριο, του λέγει:
— Πάτερ Νεκτάριε, πάρε την πάρε την!.. Και ο π. Νεκτάριος απλώνει τα χέρια του σε μένα. Με ευλογάει. Και με αγκαλιάζει».
Και πράγματι, λίγο πριν πεθάνει, ο στάρετς Ανατόλιος άφησε σε όλα τα πνευματικά του τέκνα την παρακαταθήκη, να στραφούνε στον π. Νεκτάριο.



 Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, «Στάρετς Ανατόλιος της Όπτινα», έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 2005

 Πηγή